Sztandar Biblijny nr 219 – 2007 – str. 71
arabskiego świata przed Mahometem, to rozumiemy, że on był reformatorem, który wprowadził nową świadomość narodową i społeczną oraz niezwykłą i trwałą jedność dla swego ludu. Obdarzył wszystkie rozważane przez siebie nauki niezachwianym autorytetem przez powoływanie się na Boską aprobatę. Z judaizmu, który dostarczył Mahometowi dużo surowego materiału do zrozumienia, pochodziło silnie zaznaczone poczucie sprawiedliwości i pogląd o linii proroków posłanych przez Boga. Z chrześcijaństwa pochodził pogląd o powszechności zbawienia i cień nadziei na wzbudzenie ludzkości (Jan 5:28, 29). Z jego osobistych doświadczeń uzyskanych przez objawienia (rzeczywiste, drogą halucynacji czy zwiedzenia) pochodziło poczucie jego osobistej misji i urzędu.
Główna słabość Islamu polega na tym, że opierał się na wadliwym zrozumieniu Starego Testamentu oraz niemalże kompletnej nieznajomości pism Nowego Testamentu – trudnych do powiązania. Wydaje się, że na ile Mahomet je rozumiał, na tyle je przyjmował. Niektórzy zastanawiają się, jakie byłyby rezultaty, gdyby Mahometowi została objawiona chrześcijańska prawda zamiast sekciarskich błędów, z którymi często się stykał.
Mahomet urodził się w bardzo niekorzystnym okresie, kiedy prawdziwy Kościół wchodził w trwające 1260 lat warunki „pustyni”, które rozpoczęły się w 539 roku (Obj. 12:6; Psalm 107:1-7). Chrześcijanie, których spotykał, byli w większości nestorianami (wierzącymi, że Chrystus za dni Swej ziemskiej służby był dwoma oddzielnymi osobami, boską i ludzką) i gnostykami (którzy uczyli, że wszechświat został stworzony i był zarządzany przez bóstwo mniejszej rangi, zwane demiurgiem, natomiast Chrystus był przedstawicielem nieprzystępnej, najwyższej Boskiej istoty, która zapewniła sposób na odkupienie człowieka). Wpływ gnostycyzmu był wówczas szeroko rozpowszechniony wśród chrześcijan i Żydów na Bliskim Wschodzie i w Azji.
TWIERDZENIA MAHOMETA NA TEMAT KORANU
Mahomet twierdził, że Koran zastąpił Biblię, zarówno Stary jak i Nowy Testament. Jednak jedynie Biblia jest objawionym Słowem Boga: „Rzeczy tajemne należą PANU Bogu naszemu, a jawne nam i synom naszym aż na wieki, abyśmy czynili wszystkie słowa zakonu tego” (5Moj. 29:29). Biblia została skompletowana i stała się niezmienna około 100 roku n.e., kiedy Apostoł Jan jako posłannik zmartwychwstałego Jezusa przekazał Księgę Objawienia (Obj. 1:1-3). Biblia wyraźnie oświadcza: „Jeśliby kto przydał do tego, przyda mu też Bóg plag opisanych w tej księdze; a jeśliby kto ujął z słów księgi proroctwa tego, odejmie też Bóg część jego z księgi żywota i z miasta świętego, i z tych rzeczy, które są opisane w tej księdze” (Obj. 22:18, 19).
Przez wprowadzenie Koranu z jego błędami, Mahomet i jego „towarzysze” usunęli wiele prawdziwych nauk biblijnych i napełnili tę próżnię licznymi naukami sprzecznymi ze Świętym Słowem. Obj. 22:18 mówi: „Każdemu słuchającemu (rozumiejącemu) słów proroctwa księgi tej”, której Mahomet nie rozumiał i dlatego Bóg Jehowa w Swym nieograniczonym miłosierdziu, bez wątpienia obciąży Mahometa dużo mniejszą odpowiedzialnością za usunięcie Jego Słowa (Jan 17:17; Izaj. 55:11). O wiele bardziej odpowiedzialni są ci, którzy lekceważą Boskie ostrzeżenia po dojściu do znajomości Prawdy (Żyd. 10:26, 27; Mat. 6:23). Chociaż błędne twierdzenia Mahometa nie zniweczyły jego wcześniejszego dzieła reform, były jednak błędnym krokiem i zejściem na zakazane ścieżki.
TYLKO BIBLIA JEST BOSKIM SŁOWEM
Jedynie Biblia w jej dwóch częściach jest w pełni zintegrowanym, harmonijnym i zupełnym Objawieniem dla ludzkości w tym teraźniejszym złym świecie (Gal. 1:4). Znaczące wydarzenia zapisane w Nowym Testamencie zostały przepowiedziane w Zakonie, Prorokach i Pismach. One zostały przedstawione w następujących natchnionych opisach. Jan Chrzciciel jako zwiastun Mesjasza (Izaj. 40:3; porównaj Mar. 1:2,3); Jezus jako Wyzwoliciel (Izaj. 51:9; 53:1; 61:1-3, porównaj Jan 12:38; Łuk. 4:17-19), jako Odkupiciel (Izaj. 59:20; 52:3, porównaj Rzym. 11:26; 1Piotra 1:18-20) i jako Mesjasz (Izaj. 9:6, 7, porównaj Efez. 1:20-23). Ukrzyżowanie Jezusa (4Moj. 21:8, 9, porównaj Jan 3:14,15), śmierć i zmartwychwstanie (Psalm 16:10, Jon. 2:2, porównaj Dz. 2:31; Mat. 12:40, 41). Dwunastu Apostołów było przedstawionych w typie przez dwanaście źródeł w Elim (2Moj. 15:27).
Z kolei Nowy Testament odnosi się do najbardziej istotnych cech Starego Testamentu jako źródła jego zrozumienia, jako dowodu prawdziwości jego nauk i jako przewodnika różnych aspektów wielkiego Boskiego Planu Wieków, który jeszcze należy do przyszłości.