Sztandar Biblijny nr 219 – 2007 – str. 70

Powstawały zakony sufich; początkowo było ich ponad 70. Niektóre zdegradowane formy sufizmu prowadziły do brania narkotyków, połykania ognia, czarów, dzikich mistycznych tańców i zaklinania węży, lecz w ogólności miał on wielu szczerych, pobożnych zwolenników. Nieuchronnie, sam charakter skrajnego mistycyzmu wywołuje wielkie zbieżności i podobieństwa istniejące pomiędzy islamem i hinduizmem oraz wyłaniającymi się ostatnio mistycznymi kultami na zachodzie.

      (5) Ruch reform wahabitów został zapoczątkowany w 1744 roku w środkowej Arabii, przez Mahometa Ibn al-Wahhaba, walczącego z sufizmem i pogorszeniem przestrzegania pierwotnych wierzeń i praktyk Koranu wśród ortodoksów. On zyskał poparcie i siłę, gdy słowem i orężem atakował sprzeniewierzanie się zasadom. Środkowa i Wschodnia Arabia została opanowana, a po zdobyciu mocnych punktów w Mekce i Iraku, rzucono wyzwanie imperium otomańskiemu. Chociaż polityczne i militarne aspekty powstania wahabitów niedługo później zostały bezlitośnie stłumione, jego wpływ, szczególnie w Arabii Saudyjskiej, istnieje nadal w wielu tradycyjnych formach opozycji wobec sufizmu, o orientacji arabskiej.

      (6) Ruch babitów powstał w Persji w 1844 roku z wierzeń szyitów na temat powrotu ostatniego imama (Mahdiego, który zniknął około roku 873 n.e.) w celu ustanowienia pokoju i sprawiedliwości na ziemi. On został założony przez Mirzę Ali Mahometa Sziraza. Oni utrzymują, że „ukryty” imam kontaktował się z naśladowcami przez ludzkich pośredników, określanych jako „bab.” Używając tego tytułu Mirza Ali Mahomet nauczał, że imam kontaktował się przez niego.

      Później Bab twierdził, że jest Mahdim, a jego zwolennicy uznawali go za Boską istotę w ciele. Poczynając od szacha Persji, on nakazał wszystkim władcom, by byli jemu poddani. Krótko po tym on i 20 000 jego zwolenników zostało skazanych na śmierć podczas fali szalejących prześladowań ze strony szyickiej hierarchii i państwa (1850 r.). Doktryna babizmu różni się od islamskiej ortodoksji w twierdzeniu, że Boska manifestacja i objawienie nie skończyło się na Mahomecie i Koranie, choć ich nauki co do żydowskich Proroków i Jezusa są zbliżone. Bab wspominał, że będzie objawiony następca Boga, którego łączył z mistyczną liczbą 19 z proroczej chronologii, co później doprowadziło do powstania Bahaullaha i bahaizmu. Obecnie istnieją bardzo nieliczni babici. Grób i miejsce kultu Baba znajduje się na Górze Karmel w Izraelu.

      (7) Mirza Husain Ali (Bahaullah) około roku 1850 założył w Persji bahaizm. Z powodu szlacheckiego pochodzenia i jako naśladowca nauk babitów, w 1853 roku został wtrącony do więzienia przez tych, którzy doprowadzili do egzekucji Baba. W więzieniu doszedł do przekonania, że jest tym przepowiadanym przez Baba. Gdy wzrastała sława i liczba zwolenników Bahaullaha, kiedy jeszcze był więźniem został przeniesiony do Bagdadu, a następnie w 1863 do Konstantynopola, gdzie w zgodzie z mistycznym 19-letnim cyklem babitów (od roku 1844, kiedy powstał babizm) ogłosił się jako „ten, którego Bóg objawił” i został nazwany przez zwolenników Bahaullahem (wspaniałość Boga). Ostatecznie on i jego zwolennicy (bahaici) zostali uwięzieni w Akrze, gdzie zmarł w 1892 roku. Szyickie prześladowania bahaitów trwają aż do dziś w Iranie. Haifa, w pobliżu której znajduje się grobowiec Baba, jest obecnie światowym centrum bahaizmu. Ich duży ośrodek znajduje się również w pobliżu Chicago.

      Bahaullah pozostawił syna, Abbasa Effendiego, zwanego Abdul Baha (sługą Baha), jako przywódcę bahaitów i tłumacza swego posłannictwa. On podróżował po Europie i Ameryce prowadząc wykłady o poglądach bahaitów na temat światowego pokoju. Bahaici wierzą, że wszyscy założyciele ruchów religijnych są posłani przez Boga, w rozległym programie podniesienia ludzkości drogą edukacji i promowania braterstwa wszystkich ludzi. Dlatego są orędownikami zniesienia klasowych, religijnych i etnicznych podziałów i uprzedzeń. Nie posiadają kapłaństwa ani rytualnych form nabożeństw. Kontynuatorem ich dzieła był wnuk Abdul Baha, znany jako Shogi Effendi Rabbani (1896-1957). Po jego śmierci ruch jest kierowany przez dziewięcioosobowe ciało rządzące, wybierane przez 27 nadzorców wyznaczonych przez Shogi Effendiego. Bahaici działają na całym świecie, mając zgromadzenia lokalne i narodowe. Liczne działania misyjne są realizowane przez publikacje w 350 językach, przez programy edukacyjne oraz osobiście. Obecnie ruch daleko odstąpił od swych islamskich początków, chociaż wiąże się z nimi przez twierdzenia o wypełnieniu szyickich proroctw o Mahdim.

WYŻSZOŚĆ BIBLII NAD KORANEM

      Kiedy zastanawiamy się nad ignorancją, przesądami, okrucieństwem itd.

poprzednia strona – następna strona