Sztandar Biblijny nr 219 – 2007 – str. 67
ojczyzny po zachodniej stronie Jordanu. Sunnici i szyici rywalizują ze sobą, natomiast okrzyki nacjonalizmu wznoszą się przeciw każdej próbie zjednoczenia islamu pod jednym imamem, sułtanem czy kalifem. Uprzemysłowione kraje świata, świadome jedynie swego zapotrzebowania na ropę, obserwują to z trwogą. Wszelkimi sposobami gorączkowo poszukując rozwiązań, mogą jedynie mieć nadzieję, że unikną tego, co nieuchronne.
PISMA I TRADYCJE
Dla lepszego zrozumienia pism i tradycji, które są święte dla muzułmanów oraz powstania islamskich schizm i sekt, ich krótki opis może okazać się pomocny. Człowiekowi z zachodu często trudne jest przekazanie za pomocą tłumaczenia znaczenia orientalnych słów. Sensowne przybliżenie tych słów będzie wystarczające dla naszych obecnych celów. Koran i Hadith:
(1) Koran, święta księga muzułmanów, zawiera nauki, o których Mahomet twierdził, że zostały mu objawione przez Boga za pośrednictwem anioła Gabriela, w języku arabskim (sura 26:192-195). Części Hadithu (tradycji) są bardziej wyraźne w tym względzie niż Koran. Koran jest trochę mniejszy niż chrześcijański Nowy Testament ima 114 rozdziałów (nazywanych surami) ułożonych według długości. Sury nie są uporządkowane chronologicznie, ponieważ wiele z nich jest połączeniem złożonych zdań czy wykładów z różnych okresów – nie dających się dokładnie określić. Wpływu Koranu nie da się przenieść w tłumaczeniu na inny język. Gdy jest on recytowany Arabom po arabsku przez wyszkoloną osobę, wywiera zdecydowany efekt na słuchających, nawet po upływie prawie 1400 lat. Tekst Koranu znajdujący się obecnie w powszechnym użytku został przygotowany w pierwszym stuleciu po śmierci Mahometa i od tamtego czasu pozostaje autorytatywną wersją.
(2) Hadith (tradycja) dosłownie znaczy powiedzenie lub oświadczenie. Jest on także używany do określania zbioru zdań pochodzących od pierwotnych „towarzyszy” Mahometa na temat tego, co on mówił, czynił czy uznawał. Hadith jest wolny od obcych wpływów iwswych sześciu autorytatywnych zbiorach („al-sihah al-sittah”, sześć oryginalnych zbiorów), przeważnie wolny od źródeł niepochodzących od „towarzyszy”. Powszechnie uznaje się, że większość z tych sześciu skrupulatnie opracowanych zbiorów pochodzi od Al-Bukhariego (zmarł w 870 r.n.e.).
SUNNA, IDŻMA I SZARIAT
(3) Sunna (droga lub zwyczaj) jest słowem z czasów przedislamskich. Mekkańczycy byli ganieni przez Mahometa za uporczywe trwanie przy „sunnie” ich ojców, po objawieniu przez niego nieodmiennej „sunny” Boga. Ściśle mówiąc, „sunna” jest wykorzystywana do opisywania tych tradycyjnych zwyczajów, które nie są umieszczone w Koranie. W islamskim znaczeniu są to zwyczaje prymitywnych wspólnot przekazywane ustnie – lecz występują pomiędzy nimi różnice w zależności od tego, czy wspólnota istniała wyłącznie w czasach Mahometa, czy też w jej skład wchodziła społeczność kalifów, którzy byli „towarzyszami” Mahometa. Hadith jest wozem dla „sunny.”
(4) Idżma (jednomyślność, konsensus) jest bardzo trudnym słowem do dokładnego zdefiniowania. Ona niesie ze sobą znaczenie powszechnej zgody i odnosi się do ogólnie i tradycyjnie przyjętych poglądów świata muzułmańskiego na temat znaczenia Koranu i „sunny” w formowaniu islamskiej doktryny i praktyki. W swym głównym znaczeniu Idżma odnosi się do tradycji i zwyczajów przeszłości i jest historycznym usprawiedliwieniem, na mocy którego wierzenia i praktyki „towarzyszy” z Medyny zyskały i zachowały znaczenie. W drugorzędnym znaczeniu jest to zasada tolerancji różniących się „szkół” wewnątrz islamu, wynikających z nawracania ludzi innych kultur, którzy wnosili do islamu swoje zwyczaje modyfikujące „sunnę” do swych wyłącznych celów. „Idżma” doktorów i myślicieli w końcowej analizie, zawsze jest podporządkowana „idżmie” społeczeństwa.
(5) Szariat (dosłownie: ścieżka do wodopoju) obejmuje cały styl życia jako wyraźnie lub w ukryty sposób nakazany przez Boga i zawiera wszystkie doktryny (wierzenia) i prawa (praktyki) islamu. On jest oparty na Koranie, Sunnie, Idżmie i „Qijas” (analogiczne rozumowanie, przez które jest interpretowane znaczenie trzech pozostałych).
MUZUŁMAŃSKIE CREDO
(6) Oto podstawowe dogmaty, w które muzułmanie muszą wierzyć:
(a) Jest tylko jeden prawdziwy Bóg, wszystko widzący, wszechwiedzący i wszechmocny, którego imię jest Allach.
(b) Są dobrzy aniołowie, na czele z aniołem Gabrielem, który ukazał się Mahometowi, oraz dżin (w rzeczywistości upadli aniołowie), na czele z szatanem.