Sztandar Biblijny nr 218 – 2007 – str. 58
On przyjął tytuł „Dowódcy wiernych.” Te podboje zapewniły utrzymanie arabskiej armii oraz wzbogaciły Mekkę i Medynę. W 644 roku Omar został zabity (powody nie są znane) przez irackiego robotnika w meczecie w Medynie. Wówczas podeszły wiekiem Otoman, jeden z pierwszych muzułmanów i zięć Mahometa, został wyniesiony na kalifat.
Armie pod dowództwem generałów Otomana utrzymywały napięcie na wszystkich frontach, podczas gdy on sam organizował flotę śródziemnomorską, która odebrała Grecji zwierzchnictwo na morzu i doprowadziła do okupacji Cypru. Wydaje się, że on jako pierwszy przedstawił wiarygodny tekst Koranu, przygotowany przez „towarzyszy” w Medynie. Jego kopie zostały rozesłane do wszystkich głównych miast kontrolowanych przez muzułmanów. Obciążenia z powodu przejścia do mocarstwa wywołały bunty, które wybuchły w Iraku oraz Egipcie i Otoman został zabity w Medynie w 656 roku.
Muzułmanie z Medyny, niezadowoleni ze „słabości” Otomana, uznali budzącego respekt Alego, kuzyna Mahometa przez Abu Taliba, jego zięcia przez Fatymę i poważanego wojownika, jako następnego kalifa. Aisza, wdowa po Mahomecie, wzbudziła zbrojną opozycję w Basrze, lecz Ali energicznie ją stłumił w 656 roku. Głęboko religijna natura Alego, jego pokrewieństwo z Mahometem i jego roszczenia co do kalifatu po śmierci Mahometa, zapewniły mu miejsce w islamskiej historii. Jego polityka doprowadziła do wewnętrznych walk i podziałów oraz utraty poparcia ze strony muzułmanów w Medynie, gdy przeniósł stolicę do Kufy w Iraku (to później przyczyniło się do spowodowania schizmy Szyitów).
Opozycja przeciw Alemu zaczęła narastać, gdy Syria zdobyła panowanie nad Egiptem i napadła na Irak, natomiast jego dawni stronnicy stworzyli pierwszą islamską sektę, Karaitów (odłączonych), sprzeciwiając się jego polityce. W 661 Karaita zamordował go w meczecie w Kufie. On stał się charyzmatyczną postacią, która podzieliła islam, ponieważ krótko po tym stronnictwo szyitów odrzuciło trzech pierwszych kalifów i przyjęło Alego za jedynego prawdziwego i bezpośredniego następcę Mahometa.
Zatem wpływ Mahometa został zachowany przez tych czterech następców. W ciągu 30 lat stworzyli oni Imperium Islamskie sięgające od rzeki Hindus na wschodzie do Trypolisu na zachodzie oraz od Morza Kaspijskiego i Gór Kaukazu na północy do afrykańskiej pustyni na południu.
Koran był przestrzegany na długo przed jego spisaniem; on był przekazywany ustnie przez wyszkolonych recytatorów, którzy wraz z „towarzyszami” nadawali mu piętno ortodoksji. Grupy arabskich fanatyków powstawały na nowo zdobywanych terytoriach i bez trudu nawracano tych, którzy wcześniej nie mieli żadnych głębszych przekonań religijnych. Jednakże żydzi, chrześcijanie i zoroastrianie zachowywali swoje wierzenia i w wyniku tego w mniejszym lub większym stopniu cierpieli, zależnie od postawy lokalnego islamskiego władcy.
Efekt wzniesienia się od prymitywnych przesądów, bałwochwalstwa i życia rabujących plemion do życia zgodnego z moralnymi, politycznymi, społecznymi i religijnymi doktrynami islamu, był zaskakujący. Silne arabskie wyzwanie zapewniło niezbędny etos przedsięwzięciom militarnym, obejmującym inwazje i aneksje terytoriów.
Następni kalifowie nie byli „towarzyszami” Mahometa, lecz „naśladowcami” (drugie pokolenie muzułmanów) lub „naśladowcami naśladowców.”
NASTĘPNI KALIFOWIE: KALIFOWIE DYNASTII OMAJADÓW
Dynastia Omajadów była starożytna i arystokratyczna, spokrewniona z kalifatem przez Otomana. Po śmierci Alego, Moawii, głowa dynastii Omajadów i gubernator Syrii przejął władzę i przeniósł stolicę do Damaszku. Po nim panowało 12 kalifów z tej samej dynastii, lecz oni nie odróżniali się w rządzeniu muzułmanami. Rzeczywiste problemy narastały. Pod rządami Abdula Malika (685-705) wprowadzono pewien porządek w burzliwym imperium. Wznowiono walkę przeciwko Bizancjum i w następstwie tego wcześniejszy, lecz krótkotrwały marsz do Atlantyku w 681 roku; armia Egipska zatrzymała się w północno-zachodniej Afryce.
Nowy gubernator Tangeru, Tarik, natarł na Hiszpanię z 7000 afrykańskich Berberów i 5.000 Arabów. On pokonał króla Wizygotów, Roderyka, i zajął większość Półwyspu Iberyjskiego, włączając Gibraltar (Jabal Tarik).