Sztandar Biblijny nr 218 – 2007 – str. 57
jako czynione za jego pozwoleniem, sygnalizują, że w późniejszych, burzliwych latach Mahomet nie był zdolny do oczyszczenia się z prymitywnych arabskich wad.
Rozgoryczenie Mahometa w stosunku do Żydów nigdy nie osłabło. Z chrześcijańskich nauk Mahomet był przekonany (Mat. 23:37; Żyd. 11:37, itd.), że Żydzi szukali jego życia, jako proroka posłanego do nich przez Boga. Jednak uznawał ten historyczny naród jako mający szczególne pokrewieństwo z Bogiem (sura 29:45). Inna strona jego ambiwalentnego poglądu na nich jest pokazana w rozdz. 9:29; 3:108 sury oraz w jego traktowaniu dobrze prosperującej żydowskiej kolonii w oazie Khaibar – po pokonaniu ich naliczył rujnujący podatek 50% ze wszystkich ich dochodów, doprowadzając ich do stałej nędzy. Znaczące jest traktowanie przez Mahometa podbitych żydowskich, chrześcijańskich i innych niemuzułmańskich kolonii. On chronił ich przed następnymi atakami – nawet ze strony muzułmanów – lecz wymuszał od nich bardzo wysokie podatki, które służyły do finansowania jego ciągłej ekspansji militarnej. Od podbitych ludów, „Dhimmis” (członków zniesionych religii) wymagano ciężkiej pracy za nędzną zapłatę, wystarczającą na przeżycie, a ich tania praca stała się podstawą narodowej gospodarki, lecz ze znacznymi trudnościami i upokorzeniem dla nich samych. Chociaż nauki Koranu pod panowaniem późniejszych mądrych i umiarkowanych władców pozwalały na znośne życie Żydom, to jednak były one otwarte na interpretację przez późniejszych islamskich fanatyków, takich jak kalif Omar, jako zezwolenie do wyrządzania wielkich krzywd. To doprowadziło innych do masakry Żydów.
NASTĘPCY MAHOMETA – KALIFAT
Mahomet pozostawił nieliczne lub nawet żadne instrukcje co do przywództwa i zarządzania muzułmańską społecznością. Po śmierci Mahometa, na spotkaniu „towarzyszy”, teść Mahometa i jego zażyły przyjaciel, Abu Bakr, został wybrany na przywódcę islamu z tytułem „Kalifat rasul-Allach” (Następca Boskiego Posłańca); stąd określenie kalif. Pierwotny, czysto ortodoksyjny kalifat, był skupiony w Medynie, a klasyczny pogląd głosił, że cały islam miał mieć jednego władcę z plemienia Mahometa, Koreiszów. Tytuły sułtana oraz imama zostały wprowadzone później i były używane prawie zamiennie z kalifem, aż do I Wojny Światowej i przywiązywały wielką wagę do kalifatu.
W 1914 roku Turcja przystąpiła do wojny po stronie Mocarstw Centralnych i starała się wykorzystać wpływ Otomana na islam przez ogłoszenie dżihadu, wzywając muzułmanów do walki za kalifat. Lecz to nie wzbudziło poparcia nieotomańskiego islamu. Podzielona lojalność naraziła na cierpienia muzułmanów zamieszkałych w krajach sprzeciwiających się Mocarstwom Centralnym, ujawniając słabość roszczeń Otomana. Klęska militarna Turcji ze stratą terytoriów i wiarygodności oraz porzuceniem islamu w czasie rządów Mustafa Kemala Ataturka, doprowadziła do zniesienia kalifatu przez tureckie Wielkie Zgromadzenie Narodowe w 1924 roku. W 1926 roku, pomimo prób odzyskania panislamskiego przywództwa, Międzynarodowa Konferencja Kalifatu w Kairze wydała oficjalne oświadczenie o wolnym urzędzie, dopóki wszystkie islamskie narody nie ustanowią jednolitej polityki.
CZTERECH POCZĄTKOWYCH KALIFÓW: ABU BAKR, OMAR, OTOMAN I ALI
Abu Bakr (573-634) z plemienia Koreiszów, „towarzysz” Hidżry, na początku był kupcem w Mekce. Po wybraniu go na pierwszego Kalifa w 632 roku, „fałszywi prorocy” wzniecili plemienną rewoltę – wydarzenie, które przez ortodoksyjnych muzułmanów było uważane jako ridda (odstępstwo). Ono zostało energicznie stłumione, a odizolowane społeczności poprzednio obojętne na nauki Mahometa, szybko zostały wciągnięte do owczarni. W ciągu roku Abu Bakr rządził nad całym Półwyspem Arabskim.
Zachowując ambicje Mahometa co do islamskiej ekspansji, wysłano korpus ekspedycyjny przeciw Palestynie i Irakowi, który wykazał słabość dwóch wielkich, rywalizujących ze sobą mocarstw, nieprzygotowanych na taki najazd. Korpus odniósł znaczny sukces. Tak więc Abu Bakr, wierny Mahometowi i islamowi, dostarczył początkowej siły napędowej późniejszym sensacyjnym wydarzeniom. Zanim umarł, mianował na swego następcę Omara, swego długoletniego przyjaciela i doradcę, jednego z „towarzyszy.” Stanowczy władca, urodzony administrator i fanatyczny muzułmanin, Omar, ustanowił prawa dla podbitych terytoriów, gdyż pod jego zdolnym przywództwem Syria, Palestyna, Egipt, Mezopotamia i części Persji znalazły się pod panowaniem islamu.