Sztandar Biblijny nr 218 – 2007 – str. 56
który rządził od Konstantynopola, podaje co następuje, według Ibn Abbasa:
LIST MAHOMETA DO HERAKLIUSZA
„W imieniu Dobroczynnego, Miłosiernego Allacha. Od Mahometa, sługi Allacha i jego Posłańca, do Herakliusza, Wodza Cesarstwa Rzymskiego. Pokój niech będzie z tym, który idzie za poradą. Zaproszeniem zachęcam cię do Islamu. Stań się muzułmaninem, a będziesz miał pokój – Allach udzieli ci podwójnej nagrody; lecz jeśli odwrócisz się od islamu, będzie na tobie grzech twoich poddanych. O, naśladowcy Księgi! Skorzystajcie z godziwej propozycji dotyczącej nas i was, abyśmy nie służyli nikomu tylko Allachowi i nie łączyli się z nikim innym prócz Niego i aby niektórzy z nas nie przyjmowali za swych panów nikogo poza Allachem; lecz jeśli się nawrócą, wtedy powiedzą: Nieśmy świadectwo, że jesteśmy muzułmanami” (Bukhari, księga 1, rozdz. 1). Herakliusz odpowiedział dyplomatycznie, a Król Etiopii sprzyjał nawróceniu, lecz perski monarcha, Chozrasz II, był oburzony.
„Wypowiedzi” Mahometa były szybko zapamiętywane lub przechowywane w formie pisemnej. Wcześniejsze insynuacje co do jego zdrowia psychicznego ucichły, gdy osiągnął władzę. Jego „towarzysze” nadali ważność jego wypowiedziom jako istocie Koranu i islamskiej ortodoksji. Wtedy też nastał czas teologicznego wyniesienia Medyny, która później miała odegrać decydujące znaczenie. Zatem Hidżra zaczęła tworzyć nową, zupełnie niezależną społeczność. Ostatnie czyny Mahometa nacechowały charakter rodzącego się islamskiego imperium. On z jednej strony przygotowywał się do wojny z Syrią, a z drugiej organizował pielgrzymkę do Doliny Mekki i na Górę Arafat, zarządzając dla potomnych ceremonię „Hajj” (pielgrzymowania). Islam miał połączyć kościół, państwo i styl życia wszystkich jego naśladowców, w misji nawrócenia świata.
ŚMIERĆ MAHOMETA
Mahomet zmarł w wieku 63 lat, wkrótce po powrocie z Arafat, 8 czerwca 632 roku. Z podupadającymi siłami uczestniczył w publicznych modlitwach, tak długo jak mógł, a potem został zaniesiony do swego namiotu i umarł na kolanach Aiszy, swej ulubionej żony, sądzącej, że jego śmierć była spowodowana zatruciem go trzy lata wcześniej przez Zainab, żydowską niewolnicę. Jednak istnieje zgodny pogląd, że Mahomet umarł w wyniku obciążeń swego urzędu i spadku sił witalnych przez „korzystanie z przyjemności haremu” ze swymi licznymi żonami.
Ali twierdził, że Mahomet nominował go na swego następcę – twierdzenie, które później ujawniło w Islamie pierwszą schizmę. Aisza, córka Abu Bakra, upierała się, że Ali nie był wtedy obecny – lecz dlatego, że jej ojciec miał zastąpić Mahometa, jej dowód nie jest bez podejrzeń. Ona sprzeciwiała się Alemu, aż objął on kalifat w 656 roku, kiedy pozbawił ją wpływu aż do jej śmierci w 677 roku.
Mahomet pozostawił książęcy harem złożony głównie z kobiet darowanych przez podziwiające go plemiona oraz córek pokonanych wodzów. To nie musiało oznaczać życia w rozpuście, jak twierdzą niektórzy z jego oponentów religijnych, choć oczywiście kobiety nie były tam jedynie ozdobą. Jego dzieci umarły młodo, za wyjątkiem córki Fatymy, która poślubiła Alego.
SPRZECZNOŚCI W CHARAKTERZE MAHOMETA
Z powodu religijnego i militarnego zagrożenia, jakie islam stanowił dla narodów Europy i Azji przed ich nawróceniem, nie jest prawdopodobne, by historia pozostawiła nas bez bezstronnego opisu Mahometa. Jednak wszystkie one świadczą, że był dziwnym człowiekiem i w wielu przypadkach przeczył sam sobie. On miał żarliwą wiarę w jednego Boga niebios i ziemi, z moralną sumiennością i wielką skłonnością do pompatycznych proroczych wypowiedzi. W wieku bezprawia i bestialskiego okrucieństwa, Mahomet był twórcą pewnych praw, zapewniając ochronę dla kobiet, dzieci, niewolników i zwierząt. Istnieją liczne dowody jego przenikliwości jako sędziego, natomiast jako administrator i mąż stanu połączył razem dzikie, rozproszone plemiona oraz handlujące wspólnoty Arabii i nadał im poczucie narodowej jedności, godności i celu. Niemniej jednak, nie był chętny, by nauki, głoszenie i dobry przykład dokonały tego podboju (ten sam błąd popełnili później chrześcijańscy Krzyżowcy).
W łączności z rozprzestrzenianiem się islamu, obfitowały także opisy o rozlewie krwi i handlu ludźmi. Rzeź całych męskich wspólnot, zniewolenie kobiet i wychowywanie biorących się stąd sierot jako muzułmanów, psuje obraz Mahometa. Mordowanie najważniejszych oponentów i inne takie akty barbarzyństwa opisywane