Sztandar Biblijny nr 218 – 2007 – str. 55
W tym czasie w Medynie zostały wsiane nasiona imperium.
ZAŁOŻENIE ISLAMU
Mahomet uważał siebie za sumę i pieczęć wszystkich poprzednich żydowskich proroków i Jezusa. Jego powierzchowna znajomość Judaizmu pobudziła jego wyobraźnię, lecz żadnym sposobem nie mogło to zastąpić głębokiej analizy żydowskiej Biblii i tradycji, która była wymagana, by uzyskać posłuch tej społeczności. Wczesne nadzieje Mahometa i Żydów z Medyny zostały pogrzebane, gdy oni całkowicie odrzucili go jako „ich” proroka od Boga. Entuzjastyczne przyjęcie ustąpiło miejsca separacji i w następstwie tego zgorzkniały Mahomet sformułował prawa, które degradowały „Lud Księgi” (sura 3:62-64, itd.), Żydów lub chrześcijan, jako obywateli drugiej kategorii – i taka sytuacja pozostaje w Islamie do dzisiaj.
Wtedy Mahomet skierował swą uwagę na lokalne podboje. Aprobowanie i zachęcanie do walki z przeciwnikami cielesną bronią było stanowczym krokiem, spowodowanym prawdopodobnie przez jego błędne rozumowanie, że był to jedyny sposób zapewnienia środków do życia dla nowo powstałej społeczności.
Uciskanie Żydów i liczne walki z mekkańczykami spowodowały dalszą izolację wyznawców nowej religii. Mahomet z grupą skazanych na wygnanie towarzyszy i grasującą hordą bandytów zaczął rabować w lasach i regionach górskich oraz okradać karawany, nawet w miesiącach zakazanych. Ponieważ każdy poważny człowiek nie wierzy, aby takie postępowanie mogło wzbudzić entuzjazm zwolenników, Mahomet zapobiegł temu przez ogłoszenie „objawienia”, które usprawiedliwiało jego sposób działania. Ostatecznie jego wątpliwy sukces doprowadził do powiększenia jego szeregów o lokalnych członków plemienia skorych do gromadzenia łupów.
To właśnie w tym czasie i z powodu żydowskich drwin, nagłe „objawienie” nakazywało Mahometowi odwrócenie się tyłem, kiedy modlił się w kierunku żydowskiego „Kiblah” (modlitwa w kierunku wschodnim), Jeruzalemu, tak by zwrócić się twarzą do Kaaby. On ustanowił nowe święto, w dziewiątym miesiącu, Ramadan, aby zastąpić Dzień Pojednania. Ustanowiono całowanie Czarnego Kamienia w Kaabie. Ramadan i pewne jego obowiązki i ceremonie były zlepkiem starych zwyczajów arabskich, przydatnych aspektów judaizmu i potrzeb bandyckiego życia.
WALKA W BADR I WYZWANIE RZUCONE MOCARSTWOM
Brzemienna w skutki walka przeciwko mekkańskiej armii została stoczona w 624 roku w Badr, 180 mil na północ od Mekki. Około 300 muzułmanów powstało przeciw 600 do 1000 mekkańczykom. Okazuje się, iż zdecydowano, że bitwa zostanie rozstrzygnięta przez osobistą walkę pomiędzy trzema obrońcami z każdej strony. Cała trójka mekkańczyków została zabita. Mekkańska armia uciekła, a Mahomet ogłosił zwycięstwo dzięki Boskiej pomocy. Dla niego klęska mekkańczyków zatwierdziła politykę dżihadu (świętej wojny) przeciw niewiernym (niemuzułmanom) jako z Boskiego upoważnienia. Muzułmanom, którzy zginęli w walce, obiecywano przyszłe życie z ziemskimi przyjemnościami (takimi jak ciemnookie kobiety) w Ogrodzie Rozkoszy Allacha, w stanie obrazowo opisywanym słowami, by pobudzić Arabów do fanatycznej radości w walce dla Mahometa.
Jednakże później mekkańczycy całkowicie rozgromili Mahometa i jego naśladowców, ciężko go raniąc. Potem szeregi muzułmanów powiększały się o wielu wojowniczych awanturników. Później nadeszło pięć lat plądrowania bogatych żydowskich kolonii i zawzięta walka z Mekką. Akty zdrady, zabójstwa, tortury, publiczne egzekucje, akty osobistej zemsty i wielki rozlew krwi. Arabia, a szczególnie Hijaz na wybrzeżu Morza Czerwonego, tonęły w anarchii i zniszczeniu.
Ostatecznie Mahomet z 10.000 ludzi wkroczył do Mekki. Miasto poddało się, a Mahometa jako społecznego, religijnego i wojskowego przywódcę, uznano za pana nad całą Arabią. Po swym triumfalnym wjeździe do Mekki w 630 roku, kazał zniszczyć 360 bożków z Kaaby (lecz nie Czarny Kamień). Ta polityka pozyskała dla islamu wielu chrześcijan sprzeciwiających się czci obrazów i niektórych Żydów, którzy tęsknili do uwolnienia od osaczających wpływów popularnych pogańskich praktyk.
Jeszcze przed dojściem do władzy w Arabii, Mahomet rozesłał listy do władców krajów otaczających Arabię, zachęcając królów i lud do nawrócenia się na Islam. Jego list do Herakliusza, chrześcijańskiego cesarza Bizancjum,