Sztandar Biblijny nr 218 – 2007 – str. 53
chociaż niektórzy z nich twierdzą, że oni pochodzą od Jektana (1Moj. 10:22-30), potomka Falega, brata Jektana (1Moj. 10:25; 11:17-27), a nie od Abrahama. Od Jektana wywodzi się 13 plemion Arabii (1Kron. 1:19-23). Wiele map biblijnych pokazuje potomków Jektana jako zamieszkujących centralne i wschodnie wyżyny Arabii, gdzie leży Mekka.
„Adoptowanie” plemienia dla takich zasad jak społeczna akceptacja, bezpieczeństwo czy honor, było powszechne i każdy przed-islamski prawdziwy rodowód, w najlepszym razie pozostaje kwestią przypuszczeń. Widzimy zatem, że linia pochodzenia Mahometa jest niepewna; każde poszukiwanie szybko znika w niejasności niespisanych genealogii, które są jeszcze bardziej pogmatwane przez arabski geniusz tworzenia fantazji. Pochodząc z wybitnej rodziny Haszyma i wybitnego plemienia Koreisz, Mahomet mógł twierdzić, że jest „Araba el Araba” (Arabem z Arabów). Podobnie Apostoł Paweł mówił o sobie, że jest „Żydem z Żydów” (Filip. 3:5). Niemniej jednak Mahomet był skromnego rodu; jego ojciec był kupcem biedniejszej kategorii, który umarł około czasu jego narodzin. Mahomet dołączył do dużej rodziny swego dziadka, Abdul-Muttaliba. Mówi się, że przez około dwa lata był wychowywany przez Halimę, żonę pasterza Saadite, ponieważ jego matka nie potrafiła dobrze się nim opiekować. Kiedy miał sześć lat, umarła jego matka (sura 93:6-11). Dwa lata później zmarł Abdul-Muttalib, zostawiając chłopca ze swym synem, wujkiem Mahometa, Abu Talibem.
Na temat chłopięcych lat Mahometa nie ma żadnych zapisów, lecz istnieje ogólny pogląd, że doglądał owiec i wielbłądów, tak jak jego przyrodni brat, Jafar. W późniejszych latach Mahomet nadal opiekował się swoim własnym wielbłądem i znakował smołą wielbłądy i owce, które otrzymywał jako jałmużnę. Abu Talib, także kupiec handlujący owocami, przyprawami i perfumami, prosperował lepiej niż ojciec Mahometa. Mahomet został wciągnięty w to zajęcie i wkrótce stał się zdolnym wędrownym pośrednikiem kupieckim. Kiedy miał 25 lat, zwróciła na niego uwagę i zatrudniła go bogata wdowa po kupcu, Kadija. Krótko po tym zaproponowała mu małżeństwo; była 15 lat starsza od niego. Mahomet przyjął propozycję i kontynuował życie w Mekce, już jako dobrze prosperujący handlowiec.
ROZWÓJ RELIGIJNY I WIZJE W MEKCE
Mahomet miał refleksyjne usposobienie, z bardzo wyraźną moralną sumiennością, znajdującą odzwierciedlenie w naukach Koranu. Od młodości cechował go poetycki umysł i predyspozycje do pompatycznego, proroczego stylu mowy. Jego charakter w dużej mierze wydawał się łagodny i szczery. On pozyskiwał niezachwianą lojalność swych najbliższych towarzyszy na całe życie. Lata podróżowania Mahometa na liczne sposoby okazały się przygotowaniem do jego przyszłego dzieła. Życie z orszakami wielbłądów na starych handlowych szlakach przyniosło mu znajomość wielu niebezpieczeństw i trudności i rozwinęło w nim stanowczość, pomysłowość i odwagę. Jego bystry umysł i spostrzegawcze oczy bez wątpienia wyciągały wiele wniosków z mocnych i słabych stron kultur i religii, z którymi się stykał. W swych podróżach docierał zarówno do zacofanych jak i postępowych narodów wśród Żydów, chrześcijan, Zoroastrian i pogan.
Humanitarne tendencje w naukach Mahometa i jego wpływ na „towarzyszy”, w połączeniu z cechami mistycznymi, nie tylko wzbudziły w nim pragnienie reform, lecz doprowadziły go do poszukiwania reform religijnych jako zasadniczych w dotarciu do sedna problemów, z którymi się stykał i które uważał za degradujące porządek świata. Zatem nie dziwi fakt, że w późniejszych latach jego pragnienie reform spotęgowało się i 13 lat po zawarciu pierwszego małżeństwa, podjął brzemienne w skutki kroki, które doprowadziły go do wybitnej pozycji nauczyciela religijnego o ogólnoświatowym i historycznym wpływie.
W wieku 38 lat Mahomet zaczął zamykać się w sobie w nastroju głębokiej kontemplacji i umartwiania się. Przez dwa lata cyklicznie udawał się do groty na górze Hira, około 5 km drogi od Taifu. Tam, opanowany przez wielkie emocje, twierdził, że otrzymywał objawienia od Boga, za pośrednictwem anioła Gabriela (sura 2:91, 92; 81:19-21; 64:4). Na początku nie zwierzał się z tego nikomu, za wyjątkiem Kadiji, członków rodziny i swego przyjaciela, Abu Bekra. Mahomet zaczyna uważać się za reformatora swego ludu w stylu Zaida, poszukując wyższych form czci i reform złych warunków społecznych i religijnych. Jednakże w wieku 40 lat Mahomet wystąpił z oświadczeniem, że jest prorokiem Boga, wysłanym do Haszymidów w celu ich oczyszczenia.