Sztandar Biblijny nr 218 – 2007 – str. 52
Zarówno greccy jak i arabscy pisarze potwierdzają, że wśród wczesnych pogańskich Arabów czczono kamienie; (2) Monoteiści Hanifa (zdrowy w wierze), którzy wiązali siebie z Abrahamem przez Ismaela. Mahomet wiedział o tej więzi i wykorzystał ją do uzasadnienia swych roszczeń do wyparcia żydowskich proroków i Jezusa, twierdząc, że Abraham nie był ani Żydem, ani chrześcijaninem (sura 3:60, 89; 4:162; 16:121).
Choć Arabowie byli zgodni co do jedności Boga i moralności, ich skłonności do zachowania jednolitości były niejasne. Trzy miesiące jesieni i jeden miesiąc wiosny były świętymi miesiącami, w których nie prowadzono żadnych walk i pielgrzymowano do świętych miejsc. W pozostałej części roku prowadzono ciągłe wojny lub lokalne potyczki, a życie większości Arabów było trudne, ubogie i niebezpieczne.
Chrześcijaństwo ze Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu dotarło do Arabii ustnie, za pośrednictwem osadników i handlarzy. Zoroaster ze swymi monoteistycznymi naukami wywołał poruszenie w Persji, lecz choć one nadal istnieją, to stały się słabe i skorumpowane w porównaniu z wielką moralną siłą jaką miały za jego życia.
Judaizm został ograniczony do formalistycznych, rytualnych obrzędów i stracił wiele ze swej żywotnej siły, która pobudzała Żydów we wczesnych i późniejszych czasach do heroizmu.
W dolinie Mekki leżała Kaaba ze swym sławnym Czarnym Kamieniem. Legenda mówi, że ten kamień (prawdopodobnie meteoryt, około 18 cm średnicy) dano Adamowi, gdy był wypędzony z Edenu i że początkowo kamień był biały, lecz stał się czarny przez wchłonięcie grzechów tych, którzy go całowali lub trzymali. Kaaba (jak utrzymuje legenda) była na początku założona przez Adama, a następnie odbudowana przez Abrahama i Ismaela (sura 22:27; 3:91). Sławna od dawnych czasów, nawet obecnie jest centralnym punktem dla wszystkich Arabów.
RUCH REFORM I DUCH JEDNOŚCI
Gdy przybliżyły się czasy Mahometa, zmiany były nieuchronne. Bizantyjska i perska cywilizacja umocniła arabskie szlaki handlowe. Wpływy handlowe stanowiły wyzwanie dla starych zwyczajów. Rozwijający się handel i bogactwo były zagrożone ze strony walczących klanów i koczowników. Podróżujący do oraz z greckiej i perskiej kultury, gardzili i wyśmiewali się ze zwyczajów starej Arabii; to zirytowało dumnych Arabów i skłoniło ich do prób zreformowania.
Przez wieki Żydzi – a później chrześcijanie – przenikali do ziem położonych na północ i na południe od Mekki. Ich nauki inspirowały do dyskusji, pobudzały do reform i przyciągały wielu nawróconych. Ich przykładem był mieszkaniec Mekki, Warakah (krewny Kadiji, pierwszej żony Mahometa). On stał się chrześcijaninem i przypisuje mu się przetłumaczenie przynajmniej części Ewangelii dotyczących narodzenia Chrystusa na arabski. W późniejszych latach okazało się ono przydatne Mahometowi. Inny z nich, Zaid, był wielkim reformatorem starej sabejskiej religii w Mekce, głosząc jedność Boga, zło wynikające z bałwochwalstwa i potrzebę moralnych oraz religijnych zmian.
Nowy duch jedności przeniknął tradycyjnie podzielony lud, szczególnie po walce Dhu Kara, kiedy odważny przywódca Beduinów, którego honor został urażony, z całą siłą przeciwstawił się armii perskiej na południu i dzięki odwadze i strategii odniósł zwycięstwo, które zburzyło ideę niepokonanej Persji. Wzrastająca fala arabskiego nacjonalizmu była zapowiedzią przyszłego podboju imperium Kosro (królów perskich dynastii Sassanid). Twierdzenia Mahometa o naznaczeniu go przez Boga, dotarły do arabskiego świata przygotowanego na zjednoczenie, gotowego na zakwestionowanie starych zwyczajów i zastąpienie zdewaluowanych i rozpustnych praktyk właściwych dla bałwochwalstwa, przez bardziej cywilizowany i zdyscyplinowany porządek społeczny.
ŻYCIE MAHOMETA – POCHODZENIE I WCZESNE LATA ŻYCIA
Mahomet (znaczy czczony) urodził się w Mekce. Podaje się, że jego rodzice nosili imiona Abdullach (sługa Allacha) i Amina (bezpieczna) i pochodzili z rodziny Haszym. Haszymidzi wywodzili się z potężnego plemienia Koreisz, które wówczas dominowało w Mekce. Jedynie arabscy genealodzy uważają, że Koreisz był osobą z dziwacznej linii plemiennych przodków. Ali, kuzyn Mahometa, oświadczył, że Koreisz to koczowniczy semiccy, arabscy handlarze z ok. 500 r. p.n.e., którzy rozwinęli się w znaczącą cywilizację, 200 lat później skupioną w Petrze, w Jordanii. Autorytety zgadzają się, że pochodzenie plemienia Koreisz jest nieznane,