Sztandar Biblijny nr 218 – 2007 – str. 51
a w nagłych atakach ich miecze zbierały obfite żniwo. Chociaż większość Arabów była niepiśmienna, ich język był znakomicie dostosowany do ich życia, zawierając wyrażenia piękna, mądrości i szlachetnych uczuć. Poeci byli częścią ich walczących plemion.
Jednakże, arabska duma była samolubna; ona często nie chroniła bezbronnych. Dziewczyna była wydawana za mąż na długo przed okresem dojrzewania, żeby nie przyniosła hańby swemu ojcu. W pewnych przypadkach młode dziewczyny były grzebane na żywo. Ta straszna niesprawiedliwość panowała jako ciemny i zły rezultat ich sposobu życia, choć niektórzy dobrzy ludzie oddawali nawet swe życie, by ochronić innych od cierpienia i śmierci z powodu przyjętych obyczajów. Tak małą wartość stanowiło ludzkie życie w porównaniu z osobistym lub plemiennym honorem, że przypadkowa śmierć spowodowana przez kogoś nie była odróżniana od morderstwa. Obie były pomszczone przez odwetowe zabójstwo. Gardzono rekompensatą dla rodziny zmarłego, stąd ciągle istniały waśnie.
Sprawiedliwość społeczna była jedynie przypadkowa; jako „mądrości ludu” radzono się wyroczni i czarnoksiężników w rozstrzyganiu kłopotliwych przypadków. Jedynie tam, gdzie nie wchodził w grę honor, obawa przed społecznym sporem i rzezią prowadziła do kompromisu i odpuszczenia. Tam, gdzie plemiona stawały się nieliczne lub panował skrajny kult dla jakiegoś bohatera, lojalność zwracała się w kierunku innego wybranego klanu czy przywódcy. Genealogie w czasach przedislamskich były honorowane i często sprawdzane, lecz były bardzo nierzetelne co do związków krwi, często wynikając bardziej z adopcji do silniejszego plemienia niż urodzenia się w nim.
ZIEMIA – MEKKA, MEDYNA I JEMEN
Arabia w przeważającej części jest pustynią, z kilkoma drogami i szlakami dla karawan. Są tylko dwie niezawodne drogi, które zbiegają się w Rijadzie, łącząc Zatokę Perską z Morzem Czerwonym. Nawet dzisiaj w krajach arabskich starodawne zwyczaje i kultura są nadal powszechne. Chociaż większość państw arabskich jest bajecznie bogata w ropę, ich technologiczny i społeczny postęp jest bardzo powolny, będąc hamowany przez autokratycznych władców i islamskich ekstremistów. Przed czasami Mahometa Arabia została ocalona od zapomnienia jedynie przez niezorganizowany handel, ponieważ karawany podróżowały z i do starodawnej Saby na południu, i z Mekki przez Zatokę Perską i dalej do Muskatu, arabskiego portu w Zatoce Omańskiej.
Mekka, będąca wówczas siedzibą rzemieślników i kupców, nie miała wiele do zarekomendowania prócz bliskiej świątyni czyli Kaaby, w której znajdował się słynny Czarny Kamień. Tam zbierały się plemiona, komunikowały się ze sobą i wymieniały swoje towary. Panowało bałwochwalstwo i rozwiązłe obrzędy, o zachowanie których mieszkańcy Mekki walczyli, gdy grożono im reformami. Około 200 mil na północ od Mekki był położony Jatrib, później zwany Medyną, „Miastem Proroka.” W niej osiedlili się żydowscy koloniści, niektórzy twierdzą, że nawet od czasów Mojżesza. Tuż przed historycznym pojawieniem się Mahometa, ta wpływowa żydowska populacja została zniewolona w wyniku konfliktu z silnym, bałwochwalczym plemieniem Arabów. Na południu istniały także społeczności chrześcijańskie, głównie pochodzenia gnostycznego, lecz znajdujące się pod silnym wpływem nauk nestorian, którzy mieli prężne centrum misyjne w Iraku.
Około 400 mil na południe od Mekki leży Jemen, starożytna Saba, o której wielu uważa, że jest tym samym miastem, którego królowa zadawała Salomonowi trudne pytania (1Król. 10). Ta część Arabii znajdowała się pod dużym wpływem Judaizmu w pierwszych 500 latach naszej ery, z wieloma nawróconymi wśród arabskich klas rządzących, ich poddanych i sąsiednich plemion. Później tam szybko zyskało poparcie chrześcijaństwo.
RELIGIA I KAABA
Przed Mahometem, ogólnie mówiąc, w Arabii istniały dwie religie: (1) Sabejska (Ijoba 1:15; Izaj. 45:14; Joela 3:8), która była starą formą semickiego bałwochwalstwa pochodzącego z Mezopotamii i była przepojona hinduskim politeizmem (wiara w wielu bogów).