Sztandar Biblijny nr 321 – 2024 – str. 77
przepowiedziany „czas Ucisku Jakuba”, którego się spodziewamy (Jer. 30:7).
AUTONOMIA PALESTYŃSKA W 2022 R.
Państwo palestyńskie jest częściowo uznanym suwerennym państwem, które jest obecnie klasyfikowane przez Organizację Narodów Zjednoczonych jako „nieczłonkowskie państwo obserwator”, podobnie jak Kosowo i Tajwan. Od kwietnia 2022 r. 138 ze 193 członków Organizacji Narodów Zjednoczonych (i jeden obserwator) uznało Palestynę. Geograficznie Palestyna znajduje się na Bliskim Wschodzie w basenie Morza Śródziemnego i składa się z dwóch nieprzylegających do siebie terytoriów: Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy. Terytoria te są oddzielone przez terytorium Izraela, innego częściowo uznanego kraju, który zyskał wystarczające uznanie (162 ze 193 członków), aby dołączyć do ONZ – choć jego państwowość jest kwestionowana przez niektórych członków.
Palestyna i Izrael to dwaj główni uczestnicy konfliktu izraelsko-palestyńskiego, politycznego i militarnego sporu, w którym zarówno palestyńscy Żydzi, jak i izraelscy Arabowie/muzułmanie roszczą sobie prawa do tego samego terytorium – w szczególności do miasta Jerozolimy uważanego za święte przez obie religie. Podczas gdy obie strony znajdują się obecnie w politycznie złożonym, czasami brutalnym impasie, Palestyna nadal dąży do formalnego uznania przez wystarczającą liczbę państw członkowskich Organizacji Narodów Zjednoczonych, aby również mogła uzyskać pełny status członka ONZ.
Region współczesnej Palestyny był zarządzany przez kilka narodów na przestrzeni dziejów, w tym: Greków, Rzymian i przez Imperium Osmańskie. Po I wojnie światowej Brytyjczycy kontrolowali region zwany Brytyjskim Mandatem Palestyny, obejmujący terytorium, które stało się współczesną Palestyną, Izraelem oraz częścią Jordanii i Egiptu. Jednak zarówno Żydzi, jak i Arabowie/muzułmanie zadeklarowali, że mają prawo do ustanowienia nowego, przeznaczonego wyłącznie dla siebie kraju na tym obszarze.
Organizacja Jerusalem Connection donosi: „Palestyńczycy są wymyślonym narodem”. Określenie „Palestyna” pochodzi od łacińskiego słowa „Palestina”. Rzym nadał tę nazwę Żydom mieszkającym na ziemiach okupowanych przez
2 kol.
Rzymian po pokonaniu rewolty Bar Kochby w 135 r. Była to świętokradcza próba upokorzenia Żydów po ich klęsce. „Palestyna” nigdy nie była suwerennym państwem ani narodem, odkąd została podbita przez Rzym. Zawsze była „regionem” lub „terytorium” rządzonym przez istniejącą władzę aż do czasu Brytyjskiego Mandatu, który skończył się w 1948 r. Przed tym okresem określenie „Palestyńczyk” zwykle odnosiło się do Żyda. Mit o wyjątkowym narodzie palestyńskim z własną kulturą jest produktem machiny propagandowej Yassera Arafata, działającej od 1964 r. Żadna z tych kwestii nie zastępuje wiecznego Boskiego przymierza dotyczącego ojczyzny dla potomków Abrahama. (1Moj. 15:18, 19; 17:3-8).
Yasser Arafat rościł sobie prawo do ziemi, którą nazywał Palestyną, sprzed „powrotu Izraela” (Wydarzenia, które poprzedziły ich powrót do ich ziemi, to ich rozproszenie wśród wszystkich narodów i ich prześladowania, zarówno podczas Ciemnych Wieków, jak i w nowszych czasach). Ich rozproszenie w Wieku Ewangelii po wielu krajach zostało przepowiedziane przez wiele wersetów, między innymi w Jer. 16:13-16 (BW): „Dlatego też wyrzucę was z tej ziemi do ziemi, której nie znaliście ani wy, ani wasi ojcowie, i tam będziecie służyć cudzym bogom dniem i nocą, ponieważ nie okażę wam zmiłowania. […] Jako żyje Pan, który wyprowadził synów izraelskich z ziemi północnej, ze wszystkich ziem, do których ich wygnał, i sprowadzę ich z powrotem do ich ziemi, którą dałem ich ojcom!”. Spustoszenie ich ziemi i miast zostało również przepowiedziane w Amos 7:9. Wcześniej ta ziemia była pełna rosnących roślin, bogata w uprawy i przygotowana pod zbiory, a także była dobrze zarządzana. Słowa Boga są inne: „To mówi Pan: Na tym miejscu, o którym mówicie: Jest to pustkowie bez ludzi i bez trzody – w miastach judzkich i na ulicach Jerozolimy, opuszczonych, bezludnych, niezamieszkałych i bez trzody rozlegnie się jeszcze głos radości […]” (Jer. 33:10, 11, BT).
Odnaleziono kamieniołom Heroda: Izraelscy archeolodzy twierdzą, że odkryli kamieniołom, dostarczający królowi Herodowi kamieni, których on użył do odnowienia biblijnego kompleksu Drugiej Świątyni. Źródło bloków skalnych użytych 2000 lat temu do odbudowy kompleksu w Starym Mieście Jerozolimy zostało znalezione na miejscu planowanej szkoły na