Sztandar Biblijny nr 319 – 2024 – str. 40
Z zasady to stosowałoby się również do Młodocianych Godnych czy Poświęconych Obozowców Epifanii. „Ponieważ sprzeciwili się słowom Bożym i pogardzili radą Najwyższego” (Ps. 107:11, BW; Present Truth Question Book, s. 253, akap. 2.).
NALEŻY SIĘ SPODZIEWAĆ OGNISTYCH PRÓB
Na ile jesteśmy synami Bożymi (Poświęconymi Obozowcami Epifanii), będziemy mieć różne próby, a gdy one przyjdą, powinniśmy szybko uznać ich misję wobec nas i zrozumieć, że przez nie jesteśmy ćwiczeni w bogobojności, skromności oraz głębokiej i żarliwej pobożności. „Żadne karanie nie wydaje się chwilowo przyjemne, lecz bolesne, później jednak wydaje błogi owoc sprawiedliwości tym, którzy przez nie zostali wyćwiczeni” (Żyd. 12:11, BW), „[…] w tej mierze, jak jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych, radujcie się […]” (1Piotra 4:12,13, BW). To odnosi się do cierpień Małego Stadka jako uczestników ofiary za grzech, lecz jako zasada stosuje się to do całego poświęconego ludu Bożego, który cierpi dla sprawy Chrystusa. Quasi-wybrani będą „synami” z Joela 2:28 i Izaj. 60:14 w Królestwie Wieku Tysiąclecia i jako tacy, otrzymają liczne przywileje służby. Szczególnie będzie to prawdą w odniesieniu do Poświęconych Obozowców Epifanii. (PT 2002, s. 43, PT 2012, s. 5, PT 2016, s. 22 – TP 2002, s. 46; TP 2012, s. 5; TP 2016, s. 21 przyp. tłum.).
JAK BÓG UDZIELA NAM DODATKOWEJ SIŁY
Gdy oczekujemy na Boga, On wzmacnia nas przez swoje Słowo i ćwiczy już udzieloną nam siłę. Wzmacnia nas także przez swego Ducha. Nie mamy przez to na myśli Ducha, jako Boskiej mocy, ponieważ w tym znaczeniu jest to energia znajdująca się w Boskim Słowie. Przez Ducha, jako sposób Boskiego wzmacniania nas, raczej rozumiemy Jego usposobienie w nas, po pierwsze jako nową wolę, po drugie jako święte zdolności, jakich Bóg udziela swym nowym stworzeniom podczas spłodzenia z Ducha i jakich Bóg udziela swym Młodocianym Godnym i Poświęconym Obozowcom Epifanii na początku odnawiania w nich swego obrazu podczas ich poświęcenia. Po trzecie rozumiemy Jego Ducha jako charakter, który rozwija w nich przez nową wolę ćwiczącą wspomniane powyżej święte zdolności. I ostatecznie Bóg wzmacnia swój lud przez swe opatrzności, tzn.: On stwarza takie sytuacje, by udzielić im możliwości ćwiczenia ich umysłów, serc, łask i woli, podczas doświadczeń wymagających przejawiania przez nich Ducha Świętego, oświeconego i ożywionego przez Słowo.
Poświęceni Obozowcy Epifanii są uważani przez Boga za tych, którzy wcześniej „przynoszą” lub składają ofiary przed Najwyższym Kapłanem Świata przy bramie Dziedzińca, chociaż ten typ nie wypełni się w sposób rzeczywisty aż nie rozpocznie się Pośredniczące Panowanie. Będąc usprawiedliwieni z wiary, Poświęceni Obozowcy Epifanii będą mieć udział w zmartwychwstaniu sprawiedliwych: „[…] Odpłatę bowiem będziesz miał przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych” (Łuk. 14:14, BW). Poświęceni Obozowcy Epifanii stanowią główną część antytypicznej Miriam i po Tysiącleciu otrzymają zaszczytne stanowisko wśród restytucjonistów na udoskonalonej Ziemi (E11, s. 293).
Brat Jolly wyraził te myśli w 1968 roku: Wiele słów, które zostały skierowane do nowych stworzeń Małego Stadka, stosuje się także do nowych stworzeń w Wielkiej Kompanii. Jak moglibyśmy stosować pieśń taką jak ta: „Małym Stadkiem On nas zwie” jedynie i bezpośrednio do Małego Stadka? Jeśli jesteście w Wielkiej Kompanii lub w klasie Młodocianych Godnych, możecie też tak powiedzieć, ponieważ w porównaniu z ogółem świata lud Pański jest bardzo nieliczny.
Tak, w zasadzie, jako bardzo nieliczni, jesteśmy Małym Stadkiem, dlatego możemy używać wielu wersetów, które stosują się bezpośrednio do Małego Stadka i stosować je do nas z korzyścią dla siebie. Liczne wersety Manny, wiele pieśni, które śpiewamy oraz poematy w Wierszach Brzasku, odnoszą się bezpośrednio do Małego Stadka, lecz możemy się z nich nauczyć pewnych pięknych lekcji. Na przykład, weźmy werset z 2Piotra 1:4 (BW): „[…] darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury […]”; jak zamierzacie zrozumieć ten werset, że on obejmuje nas wszystkich, wy, którzy nie jesteście w Małym Stadku? Jak zamierzamy zastosować ten werset, by otrzymać błogosławieństwa dla nas? Tak, możemy powiedzieć: „dla nas także” są wielkie i cenne obietnice i przez nie możemy się stać uczestnikami doskonałego życia. Niespłodzeni z Ducha Poświęceni Obozowcy Epifanii powiedzą: O, tak, są dla nas wielkie i cenne obietnice, jeśli będziemy bojować dobry bój wiary oraz uchwycimy się życia wiecznego i to stosuje się do każdego z nas. Tak dostosowałbym tekst.
Nowe stworzenie miało strzec starego stworzenia, ciała – utrzymując jego wolę martwą, pogrzebaną, aby je sobie podporządkować (1Kor. 9:27). „Jeśli bowiem według ciała [nowe stworzenia] żyjecie, umrzecie [stracicie swe życie, jako nowe stworzenia – umrzecie wtórą śmiercią]; ale jeśli Duchem sprawy ciała [usposobienie ludzkiej natury, nie pozwalając mu na panowanie] umartwiacie, żyć będziecie [jako nowe stworzenia]”. Chociaż ten werset, podobnie jak wiele innych, stosował się bezpośrednio do nowych stworzeń, w zasadzie one stosują się także do wszystkich innych, którzy poświęcili swe życie Bogu,