Sztandar Biblijny nr 317 – 2024 – str. 3
otrzymała dobrodziejstwa wynikające ze śmierci Chrystusa. Z całą pewnością oni otrzymają błogosławieństwo z okupowego dzieła Chrystusa, tak jak pewny jest ich udział w przekleństwie, które spadło na ojca Adama (Rzym. 5:12).
To samo obecnie dotyczy tych, którzy otrzymują Boże miłosierdzie. Jest to dar; oni nie mają na to wpływu; mają jedynie pewność, że im przebaczono. Różnica polega na tym, że obecnie bardzo niewielu ma widzące oczy i słyszące uszy oraz serce oceniające miłosierdzie Boże, tak jak zostało to dla nas opisane w dobrej nowinie, którą można zrozumieć tylko słuchem wiary. W przyszłości, po ukończeniu wyboru Jego szczególnego ludu, wzrok i wiedza w dużej mierze zastąpią wiarę. Kiedy świat, uświadamiając sobie łaskę Bożą w Chrystusie Jezusie, odpuszczającą ich grzechy i zapewniającą im wieczne życie, przyjmie ją, to na ogół z radością będzie się dzielić tą wielką zdobyczą − wielkim darem Bożym.
Dla kontrastu mamy słowa z Marka 4:21 (BP): „I mówił im: Czyż po to wnosi się świecę, aby ją wstawić pod korzec albo pod łóżko? Czy raczej nie po to, aby ją postawić na świeczniku?”. W tym wersecie Jezus użył świecy w znaczeniu światła prawdy (Ps. 119:105) i nazwał siebie „światłością świata” (Jana 8:12). Lecz światło Słowa Bożego nie było dane po to, by pozostawało w ukryciu. Najwyraźniej tutaj Pan Jezus chciał uświadomić swym uczniom ich obowiązek i przywilej podtrzymywania tego światła, gdy ono staje się dla nich jasne i hojnego dzielenia się nim z innymi.
Kiedy poświęcone dzieci Boże uczą się Jego postanowień i zarządzeń, jednym z których jest ścieżka „sprawiedliwych” − tych, którzy są usprawiedliwieni przez wiarę − „światłością jasną”, „[…] która im dalej tym bardziej świeci, aż do dnia doskonałego” – to „Słowo” ma być lampą dla ich stóp i światłem na ich ścieżce (Przyp. 4:18; Ps. 119:105). Bądźmy pilni, poszukując postępującej prawdy (która zawsze jest w harmonii z prawdą podaną w przeszłości − E5, s. 31, akapit 1., s. 35-39) pochodzącej od Pana, zgodnej z Jego postanowieniami i z Jego zarządzeniami, jak została wyjaśniona i udowodniona z Pisma Świętego przez Posłańca Epifanii i jego specjalnych pomocników.
Wielka Kompania posiadała całą prawdę, którą Pan przekazał Małemu Stadku do 1950 r., kiedy jego ostatni członek (który według Pisma Świętego był członkiem gwiazdy) opuścił Ziemię. Także Wielka Kompania miała całą prawdę, jaka została im łaskawie udzielona przez Pana od tego czasu. Brat Johnson wykazał z Pisma Świętego (PT 1944, s. 28-32, szczególnie s. 29, kol. 2, od góry), że „członkowie gwiazd będą mieli pełną służbę wobec Małego Stadka aż do jego opuszczenia świata [kursywa nasza], […] że członkowie gwiazd będą służyć Wielkiej Kompanii częściowo [do 22 października 1950 r.] i że Wielka Kompania będzie musiała służyć sobie bez bezpośredniej usługi ze strony członka gwiazdy [tzn. będzie służyć sobie w podobnej służbie do tej poprzednio świadczonej jej bezpośrednio przez członków gwiazdy, a teraz dostępnej tylko przez jego pisma]”.
Gdy Pan pokazał, że przez brata Johnsona udzieli prawdy (prawdy paruzyjnej i epifanicznej) Małemu Stadku i Wielkiej Kompanii, On nie miał na myśli, że Młodociani Godni i inni nie będą mogli mieć udziału w zrozumieniu i czerpaniu radości z niej, lecz raczej, że urząd publicznego świadczenia oraz prawda Paruzji i Epifanii zostały powierzone Wielkiej Kompanii (a nie Młodocianym Godnym lub innym). Były to specjalne zadania Wielkiej Kompanii, aby potwierdzać, bronić, rozwijać i ukazywać piękno prawdy już otrzymanej oraz przedstawiać, bronić i ukazywać piękno postępującej prawdy, jaką Pan im odkryje i objawi.
Ponadto Pan przez brata Johnsona, na podstawie Pisma Świętego, wykazał, że „[…] służba Małego Stadka będzie z założenia kierowana głównie do Wielkiej Kompanii, a drugorzędnie wobec Młodocianych Godnych” (E10, s. 658, u góry), a także, że w małym antytypie dobrzy Lewici są przedstawieni przez Benjamina i że jako tacy otrzymują antytypiczne 300 srebrników, „pełnię prawdy dla spraw Wielkiej Kompanii i Młodocianych Godnych oraz pięć zestawów upoważnień” (1Moj. 45:22; E10, s. 609, 651; por. PT 1956, s. 29, 66, akapit 2.). Antytypiczny kubek Józefa został umieszczony w antytypicznym worku Benjamina, a w zgodzie z faktycznym wypełnieniem rozumiemy, że pięć zestawów upoważnień reprezentuje sfery upoważnień w służbie dobrych Lewitów wobec (1) Wielkiej Kompanii,