WIELKI MELCHIZEDEK

„Ten bowiem Melchizedek, król Salemu, kapłan Boga najwyższego […] Jest on najpierw, według tłumaczenia, królem sprawiedliwości, potem też królem Salemu, co znaczy król pokoju”. Żyd. 7:1, 2 (UBG)

      Ten artykuł jest oparty na wykładzie wygłoszonym przez byłego redaktora – Raymonda G. Jolly.

      Zrozumienie tego przedmiotu jest zasadnicze dla zrozumienia przez braci zmiany dyspensacji, jaka zaszła oraz miejsca, jakie zajmowali w planie pojednania Chrystus w szczególności, a Kościół – żydowski i z pogan – w ogólności. To stanowi temat naszego rozważania.

      Rozdziały 1–6 Listu do Żydów są skierowane szczególnie do braci żydowskich. Istotą poselstwa Apostoła Pawła do swych żydowskich rodaków było pokazanie kontrastu między dwoma rodzajami kapłaństwa: pierwszym – Aaronowym, z którym byli zapoznani; a drugim – kapłaństwem Melchizedekowym, które wymagało szerszego wyjaśnienia.

ABRAHAM PŁACI DZIESIĘCINĘ

      W rozdziale 7., w wersecie 1., czytamy: „[…] Melchizedek, król Salemu, kapłan Boga najwyższego, wyszedł na spotkanie Abrahama wracającego po rozgromieniu królów i pobłogosławił go” (zob. także 6:20).

      Melchizedek jest po raz pierwszy wspomniany w Biblii w związku z tym wydarzeniem – gdy Abraham wracał po rozgromieniu królów. Czytamy w 1Moj. 14:18-20 (BW): „Melchisedek zaś, król Salemu, wyniósł chleb i wino. A był on kapłanem Boga Najwyższego. I błogosławił mu, mówiąc: Niech będzie błogosławiony Abram przez Boga Najwyższego, stworzyciela nieba i ziemi! I niech będzie błogosławiony Bóg Najwyższy, który wydał nieprzyjaciół twoich w ręce twoje! A Abram dał mu dziesięcinę ze wszystkiego”. Zauważmy, że Abraham – tutaj nazwany swym poprzednim imieniem „Abram” – zapłacił dziesięcinę Melchizedekowi. Melchizedek – to imię znaczy Król Sprawiedliwości – stał się Królem Salem, pokoju.

MELCHIZEDEK PRZEDSTAWIA JEZUSA

      Jezus, antytypiczny Melchizedek, był najpierw Królem Sprawiedliwości. Okazał się sprawiedliwy pod Prawem Zakonu. Był jedynym zdolnym do doskonałego zachowania Boskiego Prawa. Jezus był bez grzechu. Potem stał się antytypicznym Melchizedekiem – Królem Pokoju. On zamierza ustanowić pokój na ziemi jako rezultat tego, że najpierw był Królem Sprawiedliwości.

MIASTO DAWIDA

      W 1Kron. 11:4-9 (BW) czytamy: „Gdy potem Dawid wyruszył wraz z całym Izraelem na Jeruzalem, to jest Jebus, gdzie kraj zamieszkiwali Jebuzejczycy, mieszkańcy Jebus rzekli do Dawida: Nie wejdziesz tutaj. A jednak Dawid zdobył twierdzę Syjon – to jest Miasto Dawida. Dawid powiedział wtedy: Kto pierwszy pobije Jebuzejczyków, ten zostanie naczelnikiem i hetmanem. Pierwszy wtargnął Joab, syn Serui, i został naczelnikiem. Potem Dawid zamieszkał w twierdzy, którą dlatego nazwano Miastem Dawida, rozbudowując miasto wokoło Millo, Joab zaś odbudował resztę miasta. Dawid rósł coraz bardziej w potęgę, Pan Zastępów bowiem był z nim”.

JEBUS

      1Moj. 15:21 (BW): „ I Amorytów, i Kananejczyków, i Girgazytów, i Jebuzytów” – byli to rodowici mieszkańcy, autochtoni, mieszkający w ziemi Kanaan. Lud Jebus jest ponownie wspomniany w Joz. 18:28 (BW): „Sela, Elef i Jebus – to jest Jeruzalem […]”. To miasto Jebuzytów zostało tutaj zidentyfkowane jako Jeruzalem.

      W Joz. 15:63 (BW) czytamy: „[…] Jebuzejczyków, mieszkających w Jeruzalemie […]”. Jebus było pierwotną nazwą Jeruzalem. Ono stało się Jebus, gdy zostało powiązane z Jeruzalem zamiast Jebusalem. W 1Kron. 11:4, 5 czytamy, jak Dawid zdobył Jebus. Jeruzalem było potem podbite przez Nabuchodonozora, a następnie przez różne narody pogańskie, włączając Rzymian pod przywództwem Tytusa przy końcu Żniwa Żydowskiego.

      Jebus znaczy „zdeptany”. Miasto zostało zdeptane za dni Melchizedeka i Abrahama, zdobyte przez Jozuego, uciskane pod panowaniem Sędziów – ono nie było bardzo pokojowe. Mieszkańcy tego miasta, miasta Melchizedeka, byli buntowniczy. Spoglądając na antytyp, Jezusowi jako antytypicznemu Melchizedekowi będzie trudno zaprowadzić pokój wśród zbuntowanej ludzkiej rodziny, znajdującej się pod przekleństwem i pod panowaniem Szatana.

      Ktoś może się zastanawiać, czy Pan mógł mieć na myśli takie znaczenie Jebus, gdy powiedział: „[…] będzie Jeruzalem deptane od pogan, aż się wypełnią czasy pogan” (Łuk. 21:24). Tutaj Pan Jezus użył definicji tej nazwy. Takie ujarzmianie Jeruzalem teraz zakończyło się. Obecnie możemy pocieszająco mówić do Izraela (Izaj. 40:1,2), głosząc, że jego walka została zakończona, że Bóg ponownie zwraca na niego swój wzrok.

NOWE JERUZALEM

      W Psalm 76:3 czytamy: „W Salemie jest przybytek jego, a mieszkanie jego na Syonie”. Bóg wybrał to miasto Dawida, jako swe szczególne miejsce przebywania.

poprzednia strona – następna strona