Sztandar Biblijny nr 285 – 2018 – str. 75
młodzieńców, wrzuconych do rozpalonego pieca, nie odniosło obrażeń, natomiast ci, którzy ich wrzucili, zostali uśmierceni przez gorąco. Na końcu wiersza 7. jest następne „Sela”; tutaj znowu występuje przerwa lub zmiana kierunku myśli.
Cztery ostatnie wersety tego Psalmu przedstawiają Boga przemawiającego do swego ludu: „Weselcie się w Panu, i radujcie się sprawiedliwi […]” (w. 11). Patrząc na kontekst, wymienieni tutaj sprawiedliwi nie powinni być rozumiani jako absolutnie niewinni, ponieważ „ […] Nie masz sprawiedliwego ani jednego” (Rzym. 3:10). Oni raczej są tymi, których Bóg uznaje za sprawiedliwych ze względu na pełną wiary postawę ich serca i pragnienia posłuszeństwa wobec Jego woli – „Tak Abraham uwierzył Bogu i poczytano mu to ku usprawiedliwieniu” (Gal. 3:6, BW).
PROWADZENI PRZEZ BOSKIE OKO
Do tych sprawiedliwych Bóg mówi (Psalm 32:8): „Dam ci rozum, i nauczę cię drogi, po której masz chodzić; dam ci radę, obróciwszy na cię oko moje”. Lub bardziej literalnie może to być przetłumaczone: „Będę cię uczył i będę cię prowadził drogą, po której pójdziesz i będę ci doradzał, a mój wzrok spocznie na tobie”. To tłumaczenie daje bardziej logiczny postęp myśli niż tłumaczenie AV; ono przedstawia Boga jako obiecującego uczynić trzy rzeczy, to znaczy: uczyć, prowadzić i doradzać Swemu ludowi.
Bóg nie tylko sprawia, że Jego lud zna i rozumie różne zarysy Jego Planu, tak aby mógł stać się „[…] doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany” (2Tym. 3:17, BW), lecz On również uczy tej drogi, po której ma chodzić (Izaj. 30:21), jak po niej chodzić i jak nie zaprzestać postępu na niej itp. Także przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, przez aniołów stróżów tego ludu i innych posłanników (Psalm 34:8; 91:9-11) Bóg prowadzi swój lud (Psalm 23:1-3; 37:23), gdy chodzą Jego drogami, które są doskonałe i prawe (2Sam. 22:31; Oz. 14:9), pełne łagodności i pokoju (Przyp. 3:17; 4:11).
Ponadto Bóg doradza im (Psalm 73:24; Jer. 32:19). W odróżnieniu od ludzkich doradców, On nie może błądzić, a Jego rada jest niezawodna (Psalm 33:11; Przyp. 19:21). To oko jest symbolem mądrości. Bóg czyni Jezusa Swą mądrością (okiem) dla sprawiedliwych, a z kolei Jezus używa Biblii, by im doradzać i rzucać światło na ich ścieżkę (Psalm 119:105).
Sprawiedliwi są błogosławieni, gdy wśród swych codziennych doświadczeń pamiętają o cennej Boskiej obietnicy z wiersza 8. oraz, że „[…] wierny jest Ten, który dał obietnicę” (Żyd. 10:23, BW). Żadna z Jego obietnic nie zawiedzie. Czuwajmy uważnie, by nie powstały żadne ziemskie chmury, które ukryłyby nas przed wzrokiem naszego Ojca i abyśmy zachowali samych siebie „[…] w miłości Bożej, oczekując miłosierdzia Pana naszego Jezusa Chrystusa, ku życiu wiecznemu” (Judy 21, BW). Jeśli tak będziemy czynić, możemy być pewni, że Bóg zawsze będzie nas prowadził swym wzrokiem i że Jego łaska nie zawiedzie nas, nie pozostawi ani nie opuści nas jako Jego sług, niezależnie od tego, na co Bóg może dozwolić, by spadło na nasze człowieczeństwo. On będzie nas otaczał pieśniami wyzwolenia. Jaki wspaniały związek poświęcone dziecko Boże może mieć z naszym Niebiańskim Ojcem!
NIE JAK KOŃ CZY MUŁ
Werset 9. stanowi ostry kontrast do wersetu 8. -„Nie bądźcież jako koń albo jako muł […]”. Aby ci pouczani Boskimi ustami i przyjmujący Jego instrukcje i ci, których On prowadzi swym okiem, nie byli jak niezdyscyplinowany koń czy uparty muł, które muszą być zawracane i prowadzone siłą. Serca tych prowadzonych przez Boga będą w takiej sympatii z Ojcem, że On może postępować wobec nich inaczej, ku ich błogosławieństwu i radości.
Podczas Wieku Tysiąclecia Pan będzie postępował ze światem ludzkości tak, jak z nieujeżdżonym koniem czy upartym mułem, które muszą być zawracane i prowadzone siłą. On „[…] będzie rządził nimi laską żelazną, i będą jak skruszone naczynia gliniane” (Obj. 2:27 BW; 12:5; 19:15). Oni będą ograniczani wędzidłem i uzdą. Jednak nawet klasa restytucyjna musi zrobić postęp ponad ten stan, bo w przeciwnym razie nigdy nie będzie nadawać się do życia wiecznego przy końcu jej Dnia Sądu. Każdy, kto rozumie związaną z tym zasadę, jeśli pragnie Boskiego uznania, musi nauczyć się lekcji służenia Ojcu i Jego sprawie sprawiedliwości z zadowoleniem i chętnie, by być prowadzonym przez Jego oko.
Werset 10. mówi nam, że: „Wiele boleści przypada na złośnika; ale ufającego w Panu miłosierdzie ogarnie”. Mamy tutaj dwa dodatkowe powody, dlaczego powinniśmy uciekać od grzechu i polegać na Niebiańskim Ojcu i Jego kierownictwie. One są podane z dwóch punktów widzenia, jeden w kontraście do drugiego.
(1) Strata: „Wiele boleści przypada na złośnika […]” – ich straty są wielkie. Ich zmartwienia,