Sztandar Biblijny nr 285 – 2018 – str. 76

problemy i karania są liczne i bardzo ciężkie. Dawid dowiódł tego przez swe smutne doświadczenie, tak długo jak w swym odłączeniu od Boga praktykował grzech i starał się go ukryć (w 3, 4.). Gdyby on nie pokutował za swe krnąbrne postępowanie, lecz na­dal trwałby w nim, to straciłby członkostwo w kla­sie Starożytnych Godnych, a ostatecznie (w Wieku Tysiąclecia) samo życie.

      (2) Zysk: „[…] Ufającego w PANU miłosier­dzie ogarnie”. Według wszystkich zewnętrznych pozorów, ci, którzy ufają w Bogu, mają tyle samo smutków, co ich mniej pobożni bliźni. Jednak Bos­ka obietnica jest pewna, jego łaska jest dla nich wys­tarczająca. Oni mogą odpoczywać zapewnieni, że „wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu” tym, którzy radują się w ucisku, wiedząc, że ucisk po­woduje cierpliwość; a cierpliwość doświadczenie; a doświadczenie nadzieję, która nie zawodzi tych, w których sercach rozlana jest miłość Boża (Rzym. 5:3-5).

————-
w ramce

Bezbożny ma mnóstwo cierpień, Kto zaś ufa Panu, tego łaska otacza. Ps. 32:10 BW
————–

      Ufność w Bogu sugeruje i wymaga także odstą­pienia od nieprawości. Pokutujący, który odwraca się od grzechu i błędu (bezustannie, codziennie i w każdej godzinie) znajduje Boskie miłosierdzie, które obejmuje go zawsze. Dlatego, pełna ufności wiara pokutującego Dawida mówi do tych, którym przywrócono radość zbawienia (w. 11, BW): „Wesel­cie się w Panu i radujcie się sprawiedliwi! Śpiewajcie radośnie wszyscy prawego serca!” Głębia skruchy jest miarą zadowolenia. Głos, który z pokorą woła o przebaczenie, zakończy to wołanie wzniosłymi pieśniami radości.

      Jeśli Bóg przywrócił swemu pokutującemu i wierzącemu słudze radość z Jego zbawienia i spra­wił, że kości, które On skruszył, uradowały się (Ps. 51:10); jeśli On stworzył w nim czyste serce i od­nowił w nim prawego ducha (Ps. 51:12); kto wte­dy oskarży o coś Jego umiłowanego? Tak chętnie, jak przebaczył Bóg, tak muszą przebaczać wszyscy z Jego ludu, a my radujemy się, uznając Dawida za jednego ze Starożytnych Godnych – godnego naszej miłości, naszego zaufania i za szlachetny przykład do naśladowania w wielu łaskach, które zdobiły jego charakter. I w niczym innym on nie dał nam tak cennego przykładu, jak w zwycięstwie nad sobą samym. Biorąc szczególnie pod uwagę jego wy­sokie stanowisko, jako króla Izraela, jego pozycję przed narodem, bardzo haniebne przestępstwa, których był winien, do których przyznanie się było tak upokarzające, wynikającą z tego utratę szacun­ku i zaufania, której na pewno spodziewał się od całego narodu i świadomość tego szacunku, którą niewątpliwie miał, który z taką godnością zachowy­wał przez wiele lat oraz głębokie odczucie niełaski, które z pewnością ma miejsce w takim charakterze, gdy znowu dotrze do jego trzeźwych zmysłów – gdy rozważamy wszystkie te rzeczy, to osiągnięte przez Dawida zwycięstwo nad sobą w upokorzeniu się i pokucie jest jednym z największych i najdonioś­lejszych osiągnięć na kartach historii. Jego sposób postępowania może być polecony każdemu dziec­ku Bożemu, które uświadamia sobie, że w pewnym stopniu czy w pewnym zakresie oddaliło się od na­śladowania sprawiedliwych dróg Pana.

      Niegodziwi ludzie będą mieć swoje smutki, lecz lud Pański nie będzie policzony razem z nimi, ponieważ z nim będzie Boskie miłosierdzie, od­nawiając jego dusze. Dlatego ta klasa, przez Bos­kie miłosierdzie, zostanie uznana za sprawiedliwą – nie dlatego, że ona sama jest sprawiedliwa, lecz dlatego, że jest uznana za sprawiedliwą dzięki Bos­kiemu zaopatrzeniu w Chrystusie. Członkowie tej klasy mogą być „zadowoleni w PANU”, choć nie mogą być zadowoleni z siebie. Ponieważ są uczciwi w sercu, to pomimo, iż mają skłonności do grzechu i są przepełnieni cielesnymi słabościami, to mogą stać się zwycięzcami przez Tego, który nas umiłował i kupił nas Swą drogocenną krwią. Niech wszyscy zawołają radośnie, gdy uświadomią sobie obfitość Boskiego miłosierdzia oraz sprawiedliwość Boga, naszego Zbawiciela oraz Pana Jezusa Chrystusa, który jest naszą nadzieją (1Tym. 1:1).

BS2018,s. 71-76

————-
w ramce

Powierz Bogu) swe słabości, o On udzieli ci swej siły.
————–