POKÓJ BOŻY

 Filip.4:7

      Pokój jest definiowany jako stan spokoju, ciszy, uwolnienia od zaburzeń czy niepokoju, stan opanowania, wytchnienia. Nasz werset określa taki stan jako stan Bożego umysłu. Boży umysł jest spokojny, opanowany, niezakłócony, nigdy nie jest poruszony ani nawet zmartwiony lub zakłopotany troskami Swego olbrzymiego imperium. Jednak Pismo Święte wskazuje, że ten doskonały pokój Boży nie wynika z faktu, że w Jego ogromnym królestwie nie ma żadnych niepokojów ani nawet nie wynika ze stoickiej obojętności na ból czy przyjemność, lecz raczej z doskonałego zrównoważenia Jego chwalebnych cech, co jako Władcę całego wszechświata czyni Go panem sytuacji.

      Jeśli mamy ducha radości i zaufania oraz zasyłamy nasze prośby w harmonii z Bożą obietnicą i przyjmujemy z wdzięcznością i dziękczynieniem, cokolwiek Jego opatrzność może nam zesłać, wówczas możemy mieć pokój Boży. Ten pokój jest bezpośrednim rezultatem bliskiej osobistej łączności czyjejś duszy z Bogiem. Mając taki pokój, poświęcone dziecko Boże może spoglądać przez łzy z radosnym oczekiwaniem na wspaniałe urzeczywistnienie swych nadziei. Ten pokój Boży powinien tak panować nad wszystkimi reprezentującymi Pana, aby był w nich Jego uświęcony wpływ. Ze względu na to, że wiara w Chrystusa usuwa niepokój, poświęceni mogą zyskać odpoczynek od niepokojących trosk powszechnych dla świata, często przynoszący im pewną miarę zdrowia.

      Jednakże ten pokój, który panuje w sercach poświęconych, nie jest przemijającym gościem. Powinniśmy go rozwijać jako dar od Mistrza: „pokój on mój daję wam”. Cieszenie się Boskim pokojem, łaską i wspaniałymi nadziejami ma swoją cenę! Tak, lud Pański powinien przekazywać to wszystkim, ukazując im pozytywne strony służby dla Pana. Dano nam do zrozumienia: „Nie ma pokoju dla bezbożnych – mówi Jahwe” (Izaj. 48:22, BT); „Lecz bezbożni są jak wzburzone morze, które nie może się uspokoić, a którego wody wyrzucają na wierzch muł i błoto” (Izaj. 57:20, BW). Niegodziwi ludzie nie mają pokoju Bożego! Świat myśli, że chrześcijanie, prawdziwi naśladowcy Jezusa, czynią swe życie nieszczęśliwym przez swój sposób postępowania. Jednak w tej kwestii świat jest w wielkim błędzie. Wprost przeciwnie, my jesteśmy bardzo radośni, przeżywamy miły czas. Pod każdym względem mamy wielkie korzyści pomimo naszych utrapień, ponieważ wiemy, że niedługo nasze próby oraz trudności się skończą i nastanie pokój, doskonały pokój.

      Czy podziwiamy opanowanie i spokojną przytomność umysłu wielkich generałów, takich jak Grant czy Napoleon, podczas zamieszania i dymu walki? Czy też podziwiamy zdolnych lekarzy lub innych ludzi w krytycznym czasie lub miejscu? Są to jedynie blade ilustracje tego opanowania i wiary w siebie, jakie panują w umyśle Boga. On nigdy nie jest zmieszany, oszołomiony, zakłopotany, niespokojny czy zatroskany ani w najmniejszym stopniu przestraszony tym, że Jego plany się nie powiodą lub nie spełnią się Jego cele, ponieważ w Nim jest cała moc i mądrość. Możliwości Jego potężnego intelektu sięgają granic możliwości. Bóg, Stwórca wszystkich rzeczy, także we właściwy sposób podtrzymuje wszystkie rzeczy. Cały fizyczny wszechświat pełni Jego wolę bez cienia nieładu czy zamętu. Ta sama moc, jak zostało to przyrzeczone, będzie podtrzymywać wszechświat przez całą przyszłą wieczność. Pokój Boży wypływa z Jego własnych ogromnych, nieodłącznych zasobów mocy i mądrości. Jednak pokój Boży nie pochodzi wyłącznie z tego źródła, ponieważ jest on cechą towarzyszącą wrodzonej dobroci. Bóg jest uosobieniem każdej cnoty i każdej łaski i w związku z tym On ma błogosławioną satysfakcję i pokój świadomej moralnej doskonałości, jak również nieodłącznej mądrości i mocy.

      Mimo to odkrywamy, że ten pokój Boży współistnieje z dużym zamieszaniem i kłopotami. Jako Ojciec, Bóg ukazuje nam, że darzy ojcowską miłością wszystkie Swoje inteligentne stworzenia – „[…] wszelka rodzina (Boga) na niebie i na ziemi” – i która „[…] z woli (upodobania – KJV, przyp. tłum.)

poprzednia strona – następna strona