Sztandar Biblijny nr 273 – 2016 – str. 78
w stanie snu, po czym zmartwychwstał On do Boskiej natury. Wówczas został wywyższony do najwyższej natury i najwyższego możliwego do osiągnięcia stanowiska po Bogu, po prawicy Swego Niebiańskiego Ojca jako nagrody za Jego wierność aż do śmierci na krzyżu. Ta nagroda przewyższała Jego przedludzki urząd jako Logosa. Od tamtego czasu aż do chwili obecnej Jezus przebywa w Boskiej nieśmiertelnej naturze, lecz On zachował także prawo do życia na ludzkim poziomie istnienia. To prawo zachował przez śmierć na Kalwarii. Obecnie w Swej wywyższonej pozycji, „ponad wszelką nadziemską władzą i zwierzchnością, i mocą, i panowaniem, i wszelkim imieniem, jakie może być wymienione”, Pan Jezus nie ma potrzeby ani pragnienia, by żyć jako człowiek. To prawo do ludzkiego życia złożył w depozycie u Boga i Jego sprawiedliwości, aby zostało użyte dla Adama i jego rodzaju we właściwym czasie. To właśnie w tym celu, by wypełnić wolę Ojca związaną z odkupieniem ludzkości, Jezus przyszedł na ziemię.
Dobrze, ktoś zapyta, a dlaczego nie teraz? W istocie rzeczy, dlaczego Jezus nie zastosował korzyści ze Swego okupu za Adama od razu po zmartwychwstaniu do Boskiej natury? Ach, Bóg ma plan i wypełnia go w szczegółach aż do obecnego czasu. Ponadto, Bóg jest Bogiem porządku. Czy możecie sobie wyobrazić wielkie zamieszanie i kłopoty spowodowane uwolnieniem miliardów ludzi wyprowadzonych w wielkim wzbudzeniu ze stanu śmierci, bez niezbędnych przygotowań do tak wielkiego i wspaniałego wydarzenia (Jana 5:28, 29)? Dlatego Bóg Jehowa powołuje różne wybrane klasy właśnie w celu wyszkolenia osób zaangażowanych do pomocy Jezusowi w dziele restytucji świata (Jana 3:16). Tak też podczas Wieku Ewangelii Jezus powołał Swą oblubienicę, a jej członkowie podobnie jak ich Pan, zostali powołani do przywilejów wysokiego powołania do Bos kiej natury. Ta klasa jest niezbędna dla rozwoju innych wybranych, a także dla niewybranego świata (Żyd. 11:40).
CO UCZYNIŁ JEZUS?
Co było wymagane od Kościoła w ich wędrówce do Królestwa? Ze względu na to, że oni byli naśladowcami naszego Pana, musimy zapytać: co czynił Jezus? On rozpoczął służbę, poświęcając Swe doskonałe ludzkie wszystko i kładąc je na ołtarzu ofiary za Adama oraz za całą ludzkość. Krótko po tym, On przedstawił Siebie Janowi do chrztu wodnego jako symbolu Swego poświęcenia. Wówczas Pan Jezus został spłodzony do duchowej natury (Mat. 3:16). Zatem widzimy Jezusa przez trzy i pół roku wypełniającego funkcje podwójnej istoty. On wypełnił swą rolę, polegającą na dostarczaniu okupowej ceny za Adama, a ponadto w tym samym czasie pracował nad rozwojem embrionalnego Nowego Stworzenia, co, gdy zostało pomyślnie dokończone, zapewniło Mu narodzenie jako duchowej istoty w zmartwychwstaniu.
ZASŁUGA DLA KOŚCIOŁA
Zasługa Pana Jezusa nie została bezpośrednio zastosowana za spłodzonych z Ducha, ponieważ gdyby tak się stało, zapewniłoby to dla nich restytucję, a wszystkich innych, włączając świat i pozostałe wybrane klasy, pozostawiłoby bez zbawienia. Zatem może być tylko jedno zastosowanie zasługi. Ponadto ludzkość będzie postępować „drogą świętości” do doskonałości życia na ludzkim poziomie, a nie „wąską drogą” do Boskiego, nieśmiertelnego życia z Jezusem w niebie, obiecanego członkom Kościoła (2Piotra 1:4). Poza tym, była wyraźna różnica pomiędzy naszym Panem przedstawiającym Swe ludzkie życie Bogu, a Kościołem składającym życie Bogu. Jezus był doskonałą ofiarę, natomiast członkowie Jego Ciała byli niedoskonali, grzeszni i dlatego nie byli godni przyjęcia przez Boską sprawiedliwość. Oni potrzebowali usprawiedliwienia, zanim mogliby być przyjęci, a następnie mogli się poświęcić. Jak Jezus mógł usprawiedliwić wybranych, skoro Jego człowieczeństwo było już oddane na ofiarę za Ada ma i jego ród?
Jezus przypisał Swą zasługę za Maluczkie Stadko, która okrywała ich niedoskonałości i oni byli poczytani jako doskonali przed trybunałem Boskiej sprawiedliwości. Zatem słowo przypisać nie znaczy dać. Nasz Pan zastosuje (da) Swoją zasługę za świat w czasach restytucji podczas Wieku Tysiąclecia. Śmierć Pana Jezusa zapewniła ludzkie prawa dla wszystkich potomków Adama, włączając wybranych. Jednak Kościół nie otrzymał ludzkiego zbawienia i podobnie jak jego Przewodnik, oddał swe ziemskie prawa i ofiarował je w poświęceniu, aby zyskać Boskie, duchowe zbawienie ze swym Panem (2Piotra 1:4).
CO JEZUS PRZYPISUJE?
Pan poczytuje Kościołowi usprawiedliwienie, które oni otrzymaliby, gdyby oczekiwali na zbawienie restytucyjne w Tysiącletnim Królestwie. Jednak oni usłyszeli posłannictwo wysokiego powołania Wieku Ewangelii. W Swych ostatnich słowach na krzyżu Pan Jezus powierzył Ojcu korzyści ze Swej ofiary i nadzieję na wieczne życie (Łuk. 23:46).