Sztandar Biblijny nr 273 – 2016 – str. 76
bowiem będą samolubni […] miłujący więcej rozkosze niż Boga […]” (2Tym. 3:1-5).
Nie tak powinno być z poświęconymi dziećmi Boga, my mamy trwać w dyscyplinie. Uznajemy Boskie wezwanie, „[…] Synu mój, nie lekceważ karania [dyscypliny – NASV] Pańskiego […]” (Żyd. 12:5, BW). Mamy powinności i obowiązki, włączając w to nasz uroczysty ślub podążania za naukami Boskiego Słowa (Biblii), „ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane” (Mat. 6:33, BW). Mamy także nasze śluby małżeńskie i nasz ślub opiekowania się dziećmi, które wydaliśmy na świat. Używamy dyscypliny w stosunku do naszego popędu seksualnego, w naszych działaniach biznesowych, w naszych pragnieniach dotyczących pokarmu i napoju. W działaniach biznesowych zasady sprawiedliwości są często odkładane na bok przez ludzi w świecie. Wielu ludzi rządzi się raczej „etyką sytuacji” – postępując tak, aby uszło im to na sucho, nie zważając na zasady sprawiedliwości i prawa.
W tym samym świecie, w którym wielu kieruje się dyscypliną w niewielkim stopniu lub wcale, chrześcijanie mają się kierować Boską i Chrystusową dyscypliną. Do nas, Jego uczniów, Jezus mówi: „Wy jesteście solą ziemi […]” (Mat. 5:13, BW; por. Kol. 4:6). Innymi słowy, mamy wywierać konserwujący, oczyszczający, pozytywny wpływ na ludzi wokół nas. On mówi także: „Wy jesteście światłością świata […]” (Mat. 5:14, BW) i mamy pozwolić, aby nasze światło świeciło przed innymi, aby Bóg mógł być uwielbiony (w. 16). Przez Apostoła Pawła Bóg mówi: „Abyście się stali nienagannymi i szczerymi dziećmi Bożymi bez skazy [nie znajdując w nas słusznego powodu do nagany] pośród rodu złego i przewrotnego, w którym świecicie jak światła na świecie, zachowując słowa żywota […]” (Filip. 2:15, 16, BW).
Będąc prawdziwie poświęconymi dziećmi Boga, odpoczywamy w Boskich obietnicach – w Jego sile i zdolności do realizacji Jego dobrych obietnic, ponieważ wiemy, że Ten, który nas powołał, jest w stanie wypełnić całe Swoje dobre Słowo. Ten pokój lub odpoczynek jest szczególnym błogosławieństwem Ducha Świętego. Tylko w takiej proporcji, w jakiej otrzymujemy Świętego Ducha, święty umysł Boga, święte usposobienie, ten pokój może nas napełniać. Jest to kwestia prostej proporcji. Jeśli wzrastamy w łasce i znajomości Boga, w poznaniu prawdy i jej Ducha, będziemy mieć ten pokój, aby nas wzmacniał oraz pocieszał, a każdego dnia będziemy mieć więcej pokoju Bożego i będziemy w stanie pomyślnie się rozwijać, i mieszkać w Jego miłości.
Dla naszego pouczenia i pocieszenia zostało napisane, „[…] a to jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza” [Spoczywanie w Miłującej Trosce Boga] (1Jana 5:4). Ta wiara jest zbudowana na świadectwie Słowa Bożego – na niezawodnym fundamencie. Tylko przez zachowywanie silnej i niezachwianej wiary ten pokój Boży będzie mieszkał w Jego dzieciach. „[…] nie odmawia, co jest dobrego, tym, którzy chodzą w niewinności”; „ […] wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są” (Psalm 84:12; Rzym. 8:28). „Albowiem oczy Pańskie otworzone są na sprawiedliwych, a uszy jego ku prośbie ich […]” (1Piotra 3:12). Jeśli zachowujemy nasze umysły skupione na Bogu i rozmyślamy o Jego licznych, cennych obietnicach dla Jego poświęconego ludu, jeśli naszym niezmiennym celem jest czynienie jedynie Jego woli, On zachowa nas w pełni pokoju, pomyślności i da nam zwycięstwo w każdych warunkach.
POZOSTAW TO
Kiedyś gorąco za czymś tęskniłem,
Blisko mnie było, prawie chwyciłem
Serca pragnienie, ale uciekło, już go nie miałem.
Wtedy też mi się zdało, że głos słyszałem:
Zostaw – Bóg wie lepiej.
Jak dziecko proszące o gwiazdki czar
I ja prosiłem o ten cenny dar,
Chciałem koniecznie wziąć go do ręki.
Czyż mógłbym znosić czekania męki?
I zostawić to? Czyż Bóg wie lepiej?
Wtedy Ten, który ucisza wzburzone oceany,
Przyszedł, by mnie obdarzyć pokojem nieznanym.
A mojej woli szarpanej niepokojem
Cichutko szepnął: Napełnij się spokojem.
Zostawiam to – Bóg wie najlepiej.
(Wiersze Brzasku, 286)
(Wiersze Brzasku, 286)
BS 2016,69-76