Sztandar Biblijny nr 272 – 2016 – str. 55
Takiemu naśladowaniu Jezusa w rozmyślaniu nad dobrym Słowem Bożym, w świadczeniu o tym Słowie, w życiu zgodnym z jego zasadami dla naszego rozwoju w Świętym Duchu, w badaniu samych siebie, czujności i modlitwie, powinno wiernie towarzyszyć właściwe wyrzekanie się siebie i świata. To naśladowanie Jezusa powinno być także wyrażane podczas wyrzekania się siebie i świata. Ono musi też być zachowywane podczas niesienia przez nas krzyża. Chociaż świat w Tysiącleciu będzie studiował, praktykował i rozpowszechniał Słowo Boże, jak również będzie ćwiczył badanie samego siebie, czuwanie i modlitwę, lecz w łatwiejszych warunkach Gościńca Świętobliwości, my powinniśmy czynić te rzeczy wśród i pomimo uciążliwych doświadczeń stanowiących niesienie krzyża na naszej wąskiej drodze. A jeśli będziemy w tym wierni, nasza teraźniejszość zostanie rozświetlona Boską łaską, a nasza przyszłość będzie tak świetlana, jak Boskie obietnice dla nas.
Nie powinniśmy być naśladowcami żadnych ludzkich istot, niezależnie od tego, jak są nam bliskie i drogie, chyba że na tyle, na ile możemy dostrzec, że oni naśladują Boga i Chrystusa. Apostoł Paweł podkreśla tę ważną wskazówkę. Po napomnieniu braci w 1Kor. 4:16: „Proszę was tedy, bądźcie naśladowcami moimi”, on nakłania ich w 1Kor. 11:1: „Bądźcie naśladowcami moimi, jakom i ja Chrystusowy”.
Jeśli nie będziemy postępować według tej dobrej wskazówki, to może się okazać, że będziemy naśladować innych w grzesznych, błędnych, samolubnych i światowych drogach i będziemy przeciwnikami Boga. Naśladowanie innych, którzy nie postępują za Chrystusem, jest w dużej mierze przyczyną odstępstwa wśród wyznaniowych chrześcijan. Tylko wtedy, gdy w naukach przedstawianych przez innych potrafimy usłyszeć głos Jezusa, naszego Dobrego Pasterza, mamy podążać za nimi i tylko wtedy, gdy ich postępowanie jest w harmonii z przykładem Jezusa, powinniśmy ich w tym naśladować.
Patrz wstecz z przebaczeniem,
|
Zatem jeśli naśladujemy naszego Pana i Mistrza, wykonując nasz dział w świeceniu naszego światła w wierze i ufności w Boski plan, nie bądźmy zniechęceni, gdy czas ucisku się przedłuża. Dodatkowy czas związany z wypełnianiem się Boskiego planu sprowadzał próbę wiary na niektórych wierzących. Nie ulegajmy zniechęceniu, lecz wierzmy w obietnicę Izaj. 55:11 (BT): „tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa”.
BS 2016,50-55
KOTWICA PEWNA I NIEZAWODNA
„Aby wiara wasza nie opierała się na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej”. 1Kor. 2:5 (BW)
Poświęcony chrześcijanin powinien dbać o to, by jego wiara była głęboko ugruntowana na Biblii – Słowie Bożym i przez nie podtrzymywana. Teorie i nauki ludzkie przeciwne Biblii zawsze wprowadzają w błąd. Musimy wzmacniać się „[…] w Panu i w sile mocy jego […]” oraz włożyć „[…] całą zbroję Bożą, abyście mogli ostać się przed zasadzkami diabelskimi.
Gdyż bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich” (Efez. 6:10-12, BW). Tylko wtedy, gdy włożymy „całą zbroję Bożą”, będziemy „[…] mogli stawić opór w dniu złym [w którym obecnie żyjemy] i, dokonawszy wszystkiego, ostać się” (wiersz 13).
Apostoł Paweł mówi nam, że „wiara tedy jest ze słuchania, a słuchanie przez Słowo Chrystusowe” (Rzym. 10:17, BW). On dalej stwierdza, że „nie wszyscy mają wiarę” oraz że „cokolwiek nie jest z wiary, grzechem jest” (2Tes. 3:2, BT; Rzym. 14:23). „A bez wiary nie można podobać się Bogu; albowiem ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, a że nagrodę daje tym, którzy go szukają” (Żyd. 11:6). Lecz „[…] bóg świata tego (Szatan) zaślepił umysły niewierzących, aby im nie świeciło światło ewangelii o chwale Chrystusa, który jest obrazem Boga” (2Kor. 4:4, BW). W rzeczywistości, ogólnie mówiąc, ciemność (niewiedza szczególnie w odniesieniu do Boga i Jego wielkiego Planu Zbawienia dla wybranych i niewybranych) okrywa ziemię (ludzkie społeczeństwo), a zaćmienie narody (Izaj. 60:2).