Sztandar Biblijny nr 270 – 2016 – str. 20
gorliwi, by „bojować dobry bój wiary” do końca i by przy pomocnej łasce Pana pokonać ducha świata.
Pan Jezus jest zawsze chętny, by pomóc tym, którzy są Jego i ta myśl jest podana pod naszą uwagę, kiedy dziesięć dni po wniebowstąpieniu naszego Pana, Duch święty został wylany na uczniów, którzy zgodnie z Jego wskazówkami zebrali się w górnym pokoju. 
To wylanie Ducha było dowodem, że oni zostali przyjęci przez Ojca na podstawie zasługi, którą Pan Jezus zdeponował w rękach Ojca, gdy na krzyżu zawołał: „W ręce twoje polecam ducha mojego” – Jego życie wraz ze wszystkimi towarzyszącymi mu prawami życiowymi.
Zasługa naszego Pana została przypisana Jego uczniom, lecz nie po to, by ją posiadali w celu otrzymania ziemskiego życia; ponieważ ta zasługa zostanie zastosowana za świat ludzkości – „okup za wszystkich, aby o tym świadczono we właściwym czasie”. Podczas Wieku Ewangelii wszyscy, którzy stawali się naśladowcami naszego Pana, w poświęceniu zrzekali się swego udziału w błogosławieństwach restytucji nadchodzących dla ludzkości w drugim adwencie naszego Pana. To było w tym celu, aby wraz ze swoim Odkupicielem mogli mieć udział w jeszcze większym błogosławieństwie: chwale, czci i nieśmiertelności – w Boskiej naturze.
Kiedy wszyscy z klasy Kościoła mieli być uwielbieni ze swym Panem, wtedy miał nadejść właściwy czas, by nasz Odkupiciel przekazał Boskiej Sprawiedliwości zasługę Jego śmierci (umieszczonej w Ojcowskich rękach jako depozyt na Kalwarii). Kiedy ta cena okupu zostanie formalnie dostarczona Sprawiedliwości pod koniec tego Wieku Ewangelii, wówczas nie będzie już ona depozytem we władaniu naszego Pana, lecz zostanie wymieniona za Adama i jego potomstwo, świat ludzkości, który jako całość od razu będzie przekazany przez Ojca Synowi, aby mogło się rozpocząć dzieło Tysiącletniego Królestwa. Cena okupu jest zamierzona, by przynieść Adamowi i jego rodzajowi ziemskie życie oraz ziemskie prawa życiowe i zaszczyty, które zostały utracone przez nieposłuszeństwo w Edenie. Kiedy rozpocznie się dzieło Królestwa, wszystkie rodziny ziemi będą poddane Odkupicielowi, aby On mógł ich podnieść z warunków grzechu i śmierci do tego wszystkiego, co zostało utracone przez Adama, a odzyskane przez śmierć naszego Pana.
Co nasz Pan miał na myśli, gdy powiedział, że aby stać się Jego uczniami, musimy „jeść ciało Syna człowieczego”? To zdanie jest jednym z „niejasnych stwierdzeń” naszego Pana (Ps. 78:2, KJV). „To wszystko mówił Jezus w podobieństwach do ludu, a bez podobieństwa nie mówił do nich” (Mat. 13:34). Żydzi pytali: „Jakże Ten może dać nam swoje ciało do jedzenia?”. Czytamy, że kiedy Pan wypowiedział te słowa, niektórzy z Jego naśladowców odwrócili się i więcej za Nim nie chodzili. Oni powiedzieli: „Twarda to mowa, któż jej słuchać może?” (Jana 6:52-60, BW). Obecnie wielu nie docenia tego oświadczenia naszego Pana. Oni używają tych słów bez szczególnego zrozumienia ich znaczenia.
Słowa te jednak mają wielką siłę i znaczenie, kiedy skierujemy na nie światło innych wersetów. Ciało Jezusa przedstawiało Jego ludzką naturę. Wcześniej Jego natura była niebiańska. On opuścił ten duchowy stan i stał się ciałem dla naszej korzyści. Dlaczego On stał się ciałem dla nas? Ponieważ ojciec Adam był istotą cielesną i sprowadził na siebie potępienie przez jeden akt nieposłuszeństwa. Wraz z Adamem życie zostało prawnie utracone. On nie mógł dać swoim dzieciom tego, co sam utracił. Przez dziedziczenie jego dzieci także stały się moralnie i fizycznie skażone. Dlatego cały świat jest umierający.
Pan Jezus mówił o Sobie jako chlebie, który zstąpił z nieba i który, gdy spożywany przez człowieka, pozwoli mu żyć wiecznie: „Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił; jeśli kto spożywać będzie ten chleb, żyć będzie na wieki; a chleb, który Ja dam, to ciało moje, które Ja oddam za żywot świata” (Jana 6:51, BW). 
Co znaczy „jeść ciało Syna człowieczego”? Odpowiadamy, że aby nas odkupić ze śmierci, Pan Jezus doznał śmierci. On pozwolił, by życie zostało Mu odebrane. Chociaż mógł się temu sprzeciwić, nie zrobił tego. To było Boskim zarządzeniem, a On był posłuszny Ojcowskiej woli. Celem tego zarządzenia było, aby Adam i cały jego ród mógł być odkupiony spod wyroku śmierci oraz powrócić do harmonii z Bogiem i osiągnąć życie wieczne.
Było konieczne, aby Jezus złożył Swoje życie, jako cenę okupu za świat, lecz jest również niezbędne, by każdy, kto skorzysta z tej ofiary, dobrowolnie i rozsądnie przyjął ją. To jest to samo, co jedzenie naturalnego pokarmu. Nikt z nas nie jest zmuszany do jedzenia. Raczej jemy, żeby podtrzymać życie. Kiedy ludzkość uzna, że jest umierająca, to ludzie powiedzą: „O, gdybyśmy mieli pokarm, który pokonałby całe wyniszczenie naszego ciała i zachowałby nas przy życiu oraz przyniósłby nam ulgę w tych niepomyślnych warunkach”.
Niebiański Ojciec przewidział, że Jezus stanie się Barankiem Bożym, Barankiem Paschalnym; i wszyscy, którzy będą jeść tego Baranka – którzy będą oceniać zasługę Jego Ofiary – otrzymają wieczne życie i odzyskają tę doskonałość, która została utracona przez nieposłuszeństwo i grzech Adama. Jego poświęcony lud jest zapraszany, aby otrzymać to życie w obecnym czasie i oni otrzymują je przez tymczasowe przypisanie zasługi swego Zbawiciela, przez wiarę w Tego, który jest „chlebem