WERSET GODŁA NA 2016 ROK

„Znalazłszy Twe słowa, chłonąłem je; Twe słowo było mi rozkoszą i radością serca mojego. Bo Twoim Imieniem byłem nazwany, Jahwe, Boże Zastępów!” Jer. 15:16 BP

      Król Jozjasz, umierając w bitwie (2Kron. 35:22-24), nie wydał żadnych zarządzeń dotyczących swego następcy na tronie i starsi ludu wybrali jego najmłodszego syna, aby był królem Judei. Wracając ze zwycięskiej wojny z Asyrią, król Egiptu podporządkował sobie królestwo Judei, zabrał króla jako więźnia do Egiptu i osadził na tronie jego starszego brata, Joakima, który okazał się bardzo zuchwałym i złym człowiekiem (2Kron. 36:1-5). Pod jego przywództwem w królestwie wszelkiego rodzaju zło wydawało się rozkwitać, a dobre reformy ustanowione przez jego ojca, zostały zastąpione przez nowe bałwochwalstwo.

      Działo się to w czasie, gdy Jeremiasz był jednym z głównych proroków w tym kraju. Przez pewien czas przeszkadzano mu w publicznym prorokowaniu, lecz pod Pańskim kierownictwem napisał swe proroctwo odnoszące się do przyszłych sądów i karania ludu Judei, a jego pisarzem był Baruch. Kiedy proroctwo zostało ukończone, było ono odczytane przez Barucha przed pewnymi wybitnymi ludźmi w Jeruzalem i wywarło na nich tak głębokie wrażenie, iż zapragnęli oni przedłożyć tę sprawę pod uwagę króla. Najwidoczniej byli oni przyjaźnie nastawieni wobec proroka i jego pisarza i zasugerowali, aby oni ukryli się na wypadek, gdyby król będąc zły z powodu proroctwa, usiłował im zaszkodzić (Jer. 36:2-20). Niezadowolony ze złożonego mu ogólnego sprawozdania o proroctwie Jeremiasza, król Joakim zażądał, aby pokazano mu ten dokument i aby został on odczytany przed nim przez jego własnego pisarza. Król pozostał obojętny wobec przesłania tego proroctwa i po wysłuchaniu treści trzech lub czterech kolumn manuskryptu, wziął od swego pisarza nożyk, pociął go i wrzucił w jego obecności w ogień, podobnie postępując z pozostałą częścią manuskryptu, aż cały został pocięty i zniszczony (w. 21-23). W ten sposób podkreślił swe zdecydowanie, by nie przyjmować żadnej Boskiej rady lub, jak możemy powiedzieć, wykazał brak wiary w Boga oraz swe lekceważenie Jego Słowa.

      Król nakazał aresztowanie Jeremiasza i jego pisarza, lecz zgodnie z Boską opatrznością, oni już zdążyli się ukryć i nie zostali znalezieni (w. 26). W swym odosobnieniu dowiedzieli się o zniszczeniu manuskryptu i przygotowali inny zapis proroctwa, który, jak się dowiadujemy, zawiera pewne dalsze dodatki (w. 32) i tworzy księgę Jeremiasza, jaka jest w naszych Bibliach. To daje nam pewien pogląd na sposób powstawania Biblii – część po części pod Boskim nadzorem. Niewątpliwie, pierwszy manuskrypt dostarczony królowi, w bardziej szczególny sposób odnosił się do jego czasów i spraw. On posłużył swemu celowi, po czym została przygotowana większa i pełniejsza księga proroctwa Jeremiasza, jaką posiadamy obecnie – jaka nie była napisana szczególnie dla ludzi tamtego czasu, lecz jak wskazuje Apostoł, w celu pouczenia i umoralnienia Kościoła Wieku Ewangelii (Rzym. 15:4; 1Piotra 1:12). Nawet te rzeczy, które w pewnej mierze nadawały się do zastosowania w czasach Jeremiasza w stosunku do Joakima oraz do króla Babilonii, miały dwojakie znaczenie – stosując się nie tylko do cielesnego Izraela i literalnego Babilonu tamtych czasów, lecz także do duchowego Izraela i mistycznego Babilonu Wieku Ewangelii.

      Bóg oświadcza: „Tak jest z moim słowem, które wychodzi z moich ust: Nie wraca do mnie puste, lecz wykonuje moją wolę i spełnia pomyślnie to, z czym je wysłałem” (Izaj. 55:11, BW). To, że Boskie plany

poprzednia strona – następna strona