Sztandar Biblijny nr 261 – 2014 – str. 74
pod którym Izrael może otrzymać życie wieczne, i gdy On jako potomek Dawida stanie się ich Królem, wówczas prawdziwe potomstwo Abrahama, naród Izraelski pod zwierzchnictwem tego Wielkiego Pośrednika Króla, będzie w pełni wykwalifikowane do błogosławienia wszystkich rodzin ziemi. Myśl o chwale dla ich narodu stała się nowym natchnieniem i wokół niej zgromadziło się pięćdziesiąt tysięcy Żydów ze wszystkich pokoleń Izraela, którzy zgodnie z edyktem Cyrusa powrócili z niewoli babilońskiej. Przez proroka Ezechiela PAN ponownie przypomniał fakt, że ich Przymierze Zakonu dokonane przy górze Synaj musi ustąpić miejsca Nowemu Przymierzu, lepszemu przymierzu, zanim nastąpi wielkie błogosławieństwo restytucji. Mówiąc o czasie, w którym On ponownie zgromadzi ich ze wszystkich krajów i wypełni obietnicę daną Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi, uczyni ich wielkim narodem oraz użyje w celu błogosławienia innych narodów, PAN oświadcza: „Nie z powodu was to czynię, o domu Izraelski, ale ze względu na Moje Imię”. Następnie Pan mówi im, że w czasie, kiedy On z powrotem przyjmie ich do Swej miłości i łaski, upokorzy również ich pychę przez przywrócenie Samarytan i Sodomitów, narodów, którymi Izraelici pogardzali, jako gorszymi i grzesznikami (Ezech. 36:22). Bóg oświadcza, że żaden z tych narodów nie popełnił tak poważnych grzechów przeciw Boskiej dobroci, jak Izrael oraz że kiedy On będzie błogosławił Izraelowi, to będzie również błogosławił narodom znajdującym się wśród nich. Zacytujmy Jego słowa: „Gdy twoje siostry, Sodoma i córki jej powrócą do pierwszego stanu swego, tak że Samaria i córki jej wrócą do pierwszego stanu swego, wtedy ty i córki twoje wrócicie do pierwszego stanu swego… Jednak wspomnę na przymierze Moje, które z tobą zawarłem za dni twojej młodości i ustanowię z tobą Przymierze wieczne,… i dam ci je [Sodomitów i Samarytan] za córki, lecz nie przez twoje Przymierze [nie pod Starym Przymierzem Zakonu, lecz pod przyszłym Nowym Przymierzem Prawa] i ustanowię z tobą Przymierze Moje;… [w tym celu] abyś pamiętała i za wstydziła się, ani gdy więcej nie otworzyła ust swoich z powodu swego wstydu, gdy ci przebaczę wszystko coś czyniła, mówi PAN Bóg” (Ezech. 16:55-63, KJV).
KTO ZNIESIE DZIEŃ JEGO PRZYJŚCIA
Pośrednikiem tego nowego i lepszego Przymierz będzie indywidualny Mesjasz – o wiele wspanialszy Pośrednik niż Mojżesz, o wiele wspanialszy Król niż Dawid – Ten, którego Izrael zaczął oczekiwać i za Nim tęsknić. Czyż możemy się dziwić, że oni nie zdołali rozpoznać Go w uniżonym Nazarejczyku, który umarł na Kalwarii? Nie powinniśmy! Nic innego, jak tylko szczególna pomoc Ducha Świętego może umożliwić dostrzeżenie łączności pomiędzy tymi wspaniałymi obrazami i proroctwami a pokornym wyglądem tego, który przyszedł wypełnić te proroctwa. Dostrzegamy jednak, że ten wielki Mesjasz Chwały, Jezus, podczas Swego Drugiego Adwentu, jako Król królów i Pan panów całkowicie wypełnia każdy wymóg Żydowskiego oczekiwania i proroczego zarysu. Niektórzy to rozumieją, lecz inni nie są jeszcze w stanie dostrzec, że Ten, który został przebity, jest Tym samym, który jako Syn Boży w wielkiej chwale będzie wkrótce błogosławił Izrael, a przez Izrael będzie błogosławił wszystkie rodziny ziemi. Nasz podstawowy werset pochodzi z innego proroctwa mówiącego o tym samym wielkim Mesjaszu, Pośredniku Nowego Przymierza, o Królu królów i Panu panów, który jako Przedstawiciel wielkiego Jehowy, Swego Ojca, będzie panował, dopóki nie pokona wszystkich nieprzyjaciół, do póki szatan nie zostanie związany i ostatecznie zniszczony; dopóki Adam i jego ród nie będzie uwolniony spod Boskiego wyroku i pod warunkami Nowego Przymierza nie będzie podniesiony z grzechu, degradacji i śmierci do doskonałości i wiecznego życia, a nie chętni i nie posłuszni zostaną zniszczeni we wtórej śmierci. Prorok Malachiasz wskazuje, że Mesjasz Nowego Przymierza, którego on zapowiada, jest wspaniałym Pośrednikiem i antytypicznym Królem,