PRZYCHODZI PORANEK A TAKŻE NOC

„Stróżu, co się stało w nocy? Przychodzi poranek, a także noc”- Izajasza 21:11, 12.

      Literatura świata wykazuje, że rozsądni ludzie nie wierzą, iż Boski cel stworzenia naszej ziemi został już osiągnięty. Nieustannie znajdujemy w niej odniesienia do „Poranku Nowego Dnia”, do „Złotego Wieku” itp., itd. Jednakże nie z powodu pragnień czy marzeń ludzkich serc, lecz z powodu obietnic naszego Boga, poszukujemy prawdziwych instrukcji na ten temat. Biblia najbardziej zdecydowanie oświadcza, że aż do obecnej chwili cały okres ludzkiej historii jest czasem nocy. Prorok Dawid oświadcza: „Z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele” (Psalm 30:6). Proroczo jesteśmy zapewnieni, że nastanie Poranek, którego chwała, jasność i błogosławieństwo w pełni wynagrodzi wszystkie mroczne chwile minionego czasu nocy. Nasz podstawowy werset jest kolejnym proroctwem mówiącym na ten temat. Posłannictwo Pana brzmi: „Przychodzi Poranek!”. Święty Paweł mówi, że aż do jego czasów świat znajdował się pod panowaniem grzechu i śmierci, a nie pod panowaniem Sprawiedliwości i Życia (Rzym. 5:21). On wskazuje również, że Dzień Pański będzie przychodził stopniowo i ukradkiem, zastając świat w nieświadomości – „jak złodziej w nocy” (1Tes. 5:1-6). Wszyscy Apostołowie zapewniają nas, że nie jest Boskim celem, by panowanie grzechu i śmierci trwał o wiecznie. Oni mówią nam, że zgodnie z Boskim Programem Mesjasz, w wyznaczonym przez Ojca czasie, obejmie Swą wielką moc i panowanie jako Król królów i Pan panów – usuwając wszelki grzech i wszelką złą rzecz oraz podnosząc ludzkość i udzielając Boskiego błogosławieństwa tym, którzy przez sześć tysięcy lat znajdowali się pod Boskim przekleństwem. Pisarze Biblii wyjaśniają, że to nie oznacza zmiany w Boskim Programie, lecz że Sam Bóg zamierzył to przed założeniem świata i chociaż On dozwolił, by grzech wszedł na świat oraz by śmierć panowała nad dziećmi Adama, to uczynił także najpełniejsze postanowienie, aby Odkupiciel umarł za nas ze grzechy i ostatecznie stał się Odnowicielem oraz Życiodawcą dla Adama i jego rodu – dla tylu z nich, ilu przyjmie życie wieczne na Boskich warunkach objawionych w Biblii.

      Apostołowie mówią nam, że w czasie nocy, od śmierci Jezusa, Bóg realizował szczególne dzieło – dzieło wyboru spośród ludzkości szczególnej klasy, nielicznych świętych, „Kościoła pierworodnych, których imiona są zapisane w niebie”. Oni nie byli zebrani z jednego narodu czy denominacji; lecz to „maluczkie stadko”, co do którego Ojcu upodobało się udzielić mu Królestwa, jest złożone ze wszystkich świętych naśladowców Jezusa, którzy postępowali Jego śladami na „wąskiej drodze” podczas Wieku Ewangelii (Łuk. 12:32). Ich doświadczenia miały wykwalifikować ich do współpracy z Odkupicielem w Jego Mesjańskim Królestwie. Ich próby, ich posłuszeństwo oraz ich cierpienia dla sprawiedliwości, miały wypracować w nich wielce przewyższającą je oraz wieczną rangę chwały. Cierpiąc z Mistrzem dla sprawy Prawdy w tym życiu, obecnie oni mają udział w Jego chwale, czci i nieśmiertelności (…. ) i są współdziedzicami z Nim w Jego Królestwie. Nieliczni spośród PAŃSKIEGO ludu rozumieją, iż Jezus wyraźnie

poprzednia strona – następna strona