Sztandar Biblijny nr 255 – 2013 – str. 77
Także w Ezechiela 36:22, 24 Bóg zwraca się do wszystkich dwunastu pokoleń pod nazwą Izrael, gdy mówi: „Dlatego mów do domu Izraela… zbiorę was spomiędzy pogan [narodów] i zgromadzę was ze wszystkich krajów i przyprowadzę was do waszej własnej ziemi”. To ponowne zgromadzanie miało poprzedzić zupełny koniec narodów pogańskich, pomiędzy które Bóg ich rozproszył (Jer. 30:10, 11; 46:27, 28) i miało nastąpić z każdego regionu, aby uczynić z nich „naród jeden w ziemi, na górach izraelskich… i będą mieszkać w tej ziemi… na wieki” (Ezech. 37:21, 22, 25).
DRUGA FAZA UCISKU JAKUBA
Zatem „w ten dzień”, w czasie pierwszej fazy Ucisku Jakuba, Bóg stopniowo zrywa europejskie jarzmo z szyi Izraela (Jer. 30:8), a więzy i restrykcje, które łączyły ich z Europą, są stopniowo rozluźniane i odcinane. Lecz jest także druga faza Ucisku Jakuba. Jest o niej mowa w Wykładach Pisma Świętego, tom IV, Walka Armageddonu, s. 552 i 554, jako o „ostatnim podmuchu” i „kolejnej fali udręczeń… ostatnim konflikcie owej wojny wielkiego dnia” i jest to opisane na s. 552- 561.
Ta druga faza Ucisku Jakuba nastąpi pod koniec okresu światowej anarchii. Ona jest opisana w Ezechiela 38; 39. Wzrastająca zamożność i dobrobyt ponownie zgromadzonego Izraela wzbudza zazdrość na rodów europejskich, azjatyckich i afrykańskich i to będzie silnie zaakcentowane w ich anarchistycznych resztkach. Oni sprowadzą na Izrael ostatnią, drugą fazę Ucisku Jakuba, ostatnie męty z izraelskiego kielicha smutku. Gog i Magog przedstawia wodzów i zwolenników narodów będących wrogami ludu Boże go. Ponadto Obj. 20:8 („narody… Gog i Magog”) wyraźnie wskazuje, że to będzie miało miejsce w Małym Okresie, przy końcu Tysiąclecia; i dlatego, przez analogię rozumowania, jest to prawdą w odniesieniu do wrogów cielesnego Izraela Boga przy samym końcu Wieku Ewangelii. Ci anarchistyczni grabieżcy, opisani w Ezech. 38; 39; Zach. 12:1-9; 14:1-3, ciężko doświadczą Izrael w tej drugiej, ostatniej fazie Ucisku Jakuba.
 |
|
Anarchistyczni grabieżcy ciężko doświadczą Izrael w drugiej, ostatniej fazie Ucisku Jakuba – Ezech. 38; 39 |
Ostatnie karanie Izraela z powodu ich niewiary oraz cudowne pokonanie ich wrogów, w końcu otworzy ich oczy; „i patrzeć będą na Mnie [Jehowa], ponieważ od rzucili Go [Jezusa]; i płakać będą nad Nim, jak ktoś opłakuje swego jedynego syna i będą w goryczy z powodu Niego, jak ktoś jest w żalu po swym pierworodnym” (Zach. 12:10, tłumaczenie Żydowskiego Towarzystwa Wydawniczego Ameryki). Wtedy Izrael, nawrócony jako naród, rozpozna swego Mesjasza, jako przychodzącego do nich w utrapieniach („obłoki” – Obj. 1:7) wielkiego ucisku, w celu ich wyzwolenia, jak zostało przepowiedziane na przykład w Ezech. 39:22-29; Zach. 12;14: 1-3; Jer. 30:7, 8. Wówczas „służyć będą PANU, Bogu swemu, i Dawidowi [Umiłowanemu, to znaczy Mesjaszowi – Ezech. 34:23, 24; 37:24, 25; Ozeasz 3:5], królowi swemu, którego im wzbudzę” (Jer. 30:9). „A tak wszystek Izrael będzie zbawiony, jako napisano: Przyjdzie z Syjonu Wybawiciel i odwróci niepobożności od Jakuba: A to będzie przymierze Moje z nimi, gdy odejmę grzechy ich” (Rzym. 11:26, 27). To nie oznacza ich uniwersalnego zbawienia do życia wiecznego, lecz, jak pokazuje kontekst, wyzwolenie całego Izraela z ich „częściowego zaślepienia [lub zatwardziałości]”