Sztandar Biblijny nr 254 – 2013 – str. 58
GŁÓWNE, CZYLI ZASADNICZE PRZYKAZANIE
Po skierowaniu uwagi na jedynego prawdziwego Boga, Jehowę, jesteśmy nawoływani: „Będziesz miłować Jehowę, twego Boga, z całego twego serca, z całej twej duszy i z całego twego umysłu”. Jest to podsumowanie pierwszego, wielkiego przykazania, potwierdzonego przez samego naszego Pana (Mat. 22:37). To nie jest sprzeczne z tym, że miłujemy także naszego Pana Jezusa, ponieważ Apostoł oświadcza: „Wszelki, który miłuje Tego, który spłodził, miłuje i tego, który przez Niego został spłodzony” (1Jana 5:1, KJV). Ten, który miłuje Ojca, musi miłować również Syna, który jest obrazem Ojca i który objawił nam w Swym własnym ciele chwalebny charakter Ojca. Tak jak Syn miłował Ojca, modlił się do Ojca i czuł, że musi zajmować się sprawami Ojca, a ostatecznie umarł wypełniając Ojcowską wolę – realizując dzieło, do którego Ojciec Go posłał – tak jest i z nami, powinniśmy mieć cześć dla Ojca oraz dla Jego woli, jak została tutaj określona. Naród Izraela nie miłował PANA z całego swego serca, z całej duszy i z całej siły. W podobny sposób Kościół, Duchowy Izrael, został powołany, aby miłować PANA z całego serca, duszy, istoty i siły; ci, którzy należą do PANA i którzy pragną się Jemu podobać, służyć Jemu i którzy popierają Boskie cele, są powoływani, aby tak czynić.
 |
| Mateusz 22:37 |
„A będą te słowa, które Ja dziś rozkazuję tobie, w sercu twoim”. Nie wystarczy, jak wskazał następnie PAN, że uczyniliśmy wyznanie, iż jesteśmy Jego ludem, ponieważ „PAN patrzy na serce”. Skarga PANA za pośrednictwem Proroka przeciwko Duchowemu Izraelowi, jest taka sama jak przeciwko Izraelowi starożytności – „Lud ten przybliża się do Mnie ustami swymi i wargami czci Mnie; ale serce ich daleko jest ode Mnie” – nie wszystkich, lecz rzeczywiście ogromnej większości z nich (Izaj. 29:13; Mat. 15:8). Lekcją zawartą w słowach Apostoła dla nas, jako Duchowych Izraelitów, jest to, że ten rozkaz nadrzędnej miłości powinien być w naszych sercach. Jeśli tak jest, ta miłość do Boga będzie przenikać wszystko, my będziemy miłować Pana i służbę dla Niego bardziej, niż miłowaliśmy grzech i jego przyjemności, bardziej, niż miłowaliśmy przyjaciół, krewnych, domy czy role, czy też każdą inną rzecz; i każdy, kto ma to pierwsze wielkie przykazanie w swym sercu i żyje w harmonii z nim, z pewnością będzie także mieć drugie przykazanie, „Będziesz miłował bliźniego, jak samego siebie”.
OWOCE TAKIEJ MIŁOŚCI
Fakt, że PAN i Mojżesz, Jego rzecznik, nie dążyli do wszczepienia jedynie nominalnych wyznań miłości wobec Boga, jest wyraźnie potwierdzony przez następny werset, który o tych Boskich nakazach oświadcza: „Będziesz uczył sumiennie twe dzieci i będziesz o nich rozmawiał z nimi siedząc w twym domu, będąc w drodze, kładąc się spać i wstając”. Ten, którego umysł i serce będzie tak napełnione miłością do Boga i wspaniałymi zaletami Jego charakteru, rzeczywiście będzie prawdziwym chrześcijaninem. Ile czasu pozostanie mu na grzech czy głupstwa? Jak wzorowy będzie jego dom! Jak dobrze wyuczone będą jego dzieci w działaniach Boskiej opatrzności oraz we wszystkich wspaniałych obietnicach Boskiego Słowa! Jakie umiarkowanie słów i czynów będzie rezultatem tej zażyłej społeczności z Bogiem i jakie światło będzie świecić z takiego życia! Największe osiągnięcia z tego napomnienia nie zostały dokonane podczas żydowskiej dyspensacji, jak bardzo wyraźnie przedstawia to Apostoł. Żyd uznawał wzniosłość Prawa Mojżeszowego, lecz ono tak bardzo przewyższało jego i wszystkie jego zdolności, że stopniowo oddalał się jedynie do zewnętrznego i formalistycznego przestrzegania jego twierdzeń. Lecz Apostoł wyjaśnia, że największe osiągnięcia z otrzymania tego Prawa mogą być dokonane przez Duchowych Izraelitów w Wieku Ewangelii. On oświadcza: „Aby sprawiedliwe wymagania Prawa mogły być wypełnione w nas, którzy nie chodzimy według ciała, lecz według Ducha” (Rzym. 8:4, KJV).
Innymi słowy, chociaż my nie jesteśmy bardziej zdolni niż Żydzi do dokładnego przestrzegania tego wspaniałego prawa, my, którzy jesteśmy w Chrystusie, mając próbnie przypisaną Jego sprawiedliwość,