Sztandar Biblijny nr 253 – 2013 – str. 36
z zimną krwią, była jednym z wielu haniebnych czynów łowców zmuszających Izraelitów do szukania ucieczki w innych krajach; między innymi w Palestynie. Tysiące żydowskich mężczyzn, kobiet i dzieci zostało zmuszonych do maszerowania pod ostrzem bagnetów, by służyć jako osłona chroniąca rosyjskich żołnierzy maszerujących na wroga w I Wojnie Światowej (1914-1918). Armie niektórych innych krajów były w podobny sposób pozbawione sumienia, a w Polsce tysiące Żydów spłonęło w pogromach. Wykorzystywanie żydowskich dzieci i dorosłych do wiwisekcji, sterylizowanie ich i różne niewysłowione potworności oraz mordowanie milionów Żydów, szczególnie przez Hitlera i jego sprzymierzeńców podczas II Wojny Światowej (1939-1945), zmusiło wielu do ucieczki, niektórzy z nich znaleźli drogę z powrotem do Palestyny. Bóg wykorzystał ludzki gniew dla Swojej chwały (Ps. 76:11).
PONOWNIE ZGROMADZONY IZRAEL OBEJMUJE WSZYSTKICH 12 POKOLEŃ
Obiecując ponownie zgromadzić dzieci Izraela, Bóg nie odnosił się jedynie do dziesięciu pokoleń (czasami nazywanych Izraelem, Efraimem itp.), jako oddzielnych od dwóch pokoleń (zwykle określanych jako Juda), lecz raczej do wszystkich dwunastu pokoleń, ponieważ wszystkich dwanaście pokoleń było przedstawionych w „owcach, które zginęły z domu izraelskiego” (Mat. 10:6), który to dom został odrzucony w 33 roku Pańskim. Fakt, że chodzi tutaj o dwanaście pokoleń, jest jasno wskazany w Izaj. 11:11, 12, gdzie jest wymienionych zarówno dziesięć pokoleń jako Izrael i dwa pokolenia jako Juda: „Stanie się też dnia tego, iż Pan ponownie rękę Swą przy łoży (tak jak uczynił to pierwszy raz, przy końcu niewoli babilońskiej), aby posiadł ostatek ludu Swego… I podniesie chorągiew pomiędzy poganami, a zgromadzi wygnanych z Izraela, a rozproszonych z Judy zbierze z czterech stron ziemi (z których wychodzą od 1878 roku, co nie miało miejsca nigdy przedtem, ponieważ dwa naście pokoleń, przed ich rozproszeniem w Wieku Ewangelii, nigdy nie zostało rozrzuconych na cztery krańce ziemi)”.
Również w Ezech. 36:22, 24 Bóg zwraca się do wszystkich dwunastu pokoleń pod nazwą Izraela, kiedy mówi: „Przeto mów do domu izraelskiego… bo was zbiorę z na rodów i zgromadzę was ze wszystkich ziem, i przywiodę was do ziemi waszej (do Palestyny, ich ziemi obiecanej)”. To ponowne zgromadzenie miało poprzedzać zupełny koniec panowania narodów pogańskich, wśród których Bóg ich rozrzucił (Jer. 30:10, 11; 46:27, 28) i ono miało być z każdego krańca ziemi, aby uczynić ich „narodem jednym w ziemi, na górach izraelskich… a nie będą więcej dwa narody i nie rozdzielą się ni gdy więcej na dwa królestwa… i będą mieszkać w tej ziemi… na wieki” (Ezech. 37:21, 22, 25).
DZIEŁO DR. THEODORA HERZLA
Kiedy w 1890 roku dr Herzl (szczególnie w swej książce Państwo Żydowskie) wyobrażał sobie Palestynę, jako wolną ojczyznę dla prześladowanych Żydów, jedynie nieliczni wśród nich uświadamiali sobie czy nawet ośmielali się mieć na dzieję, że to rzeczywiście stanie się faktem dokonanym w obrębie tego pokolenia. Oni tęsknili do Syjonu i czekali; w ogólności nie wiedzieli, że Boski „czas, że by się zlitował nad nim” (Ps. 102:14) naprawdę przyszedł. Z wyjątkiem nielicznych przypadków, nie zdawali sobie sprawy, że ich czas na znaczony właśnie się za kończył (Izaj. 40:2), że ich „dwójnasób” został wypełniony i że Boska łaska stopniowo zaczęła powracać do Izraela; nie rozumieli też znaczenia „siedmiu czasów” karania (3Moj. 26:18, 21, 24, 28) ani tego, że okres dominacji pogan, „czasy pogan” (Łuk. 21:24), właśnie dobiegał końca. Niemniej jednak dr Herzl i jego towarzysze rozpoczęli – i nikt dokładnie nie wiedział dlaczego – gorączkowo apelować do żydowskiej dumy, wzbudzać patriotyzm wybranego ludu Boga, „Izraela według ciała”, zakładać towarzystwa syjonistyczne w różnych krajach oraz edukować i zarażać entuzjazmem wszystkich Żydów do możliwie największych osiągnięć stojących przed nimi. Pierwszy Międzynarodowy Kongres Syjonistyczny miał miejsce w Bazylei, w Szwajcarii, w 1897 roku. Do 1900 roku ten polityczny syjonizm zaczął oddziaływać na masy, aby powracały do Palestyny. Dr Herzl kontynuował aktywne promowanie sprawy syjonizmu aż do swej śmierci w 1904 roku, która dla ruchu syjonistycznego była szokującym ciosem, po którym jego postęp zachwiał się