Sztandar Biblijny nr 252 – 2013 – str. 24
że one będą wrzucone do jeziora ognia (Obj. 20:10-15). Odpowiednio do tego wskazują także, że jezioro ognia – którym jest wtóra śmierć – nie jest miejscem czy stanem, w którym wiecznie żywi ludzie są zachowywani w mękach, lecz że ono przedstawia całkowite, zupełne i wieczne unicestwienie.
 |
| Obecna Dolina Hinnom w Jerozolimie |
NIE MA MĄK W OBJAWIENIU 20:10
Lecz ktoś zapyta, co zrobimy z Obj. 20:10, które wspomina o wrzuceniu niektórych do jeziora ognia i ich „męczeniu we dnie i w nocy, na wieki wieków”? Dokładne rozważanie tych wersetów ujawni, że greckim słowem przetłumaczonym na słowo męczeni jest tutaj basanizo, którego, według wszystkich greckich leksykografów (odsyłamy przede wszystkim do Liddella i Scotta w klasycznym oraz do Thayera w biblijnym użyciu tego słowa) pierwszym znaczeniem jest próbować, badać; jego drugim znaczeniem jest próbować przez tortury lub badać przez tortury, co wywodzi się ze starożytnego zwyczaju próbowania ludzi przez tortury, np. hetman nakazujący zbadanie Świętego Pawła przez biczowanie – chłostę (Dz. 22:24); a jego trzecim znaczeniem jest torturować lub dręczyć. Widocznie to słowo najpierw znaczyło próbować, podobnie jak rzeczownik basanos, od którego pochodzi czasownik basanizo, głównie oznacza kamień probierczy, używany do próbowania metali itp., lecz ponieważ wiele prób w starożytnych czasach odbywało się przez biczowanie, to słowo zaczęło przybierać znaczenie próbowania przez tortury. Ostatecznie zaczęło oznaczać jedynie męki.
Tłumacze, których umysły bez wątpienia były przepełnione doktryną o wiecznych mękach, w tym wypadku wybrali trzecie znaczenie tego słowa, gdy natomiast wybierzemy pierwsze znaczenie, kwestia stanie się jaśniejsza i zgodna z literalnymi wyrażeniami w przedstawianym powyżej temacie. „Oni będą badani we dnie i w nocy, na wieki wieków”. Doskonałe umysły Boskich stworzeń, które okażą się godne wiecznego życia w niebie i na ziemi, będą próbować i badać naturę, charakter, efekty działania i historię diabła, bestii i fałszywego proroka i ich systemów; i tak często jak będą je próbować i badać, będą z tego badania wyciągać prawdziwe wnioski, że tych trzech słusznie znalazło się tam, gdzie Bóg ich umieścił, to znaczy w symbolicznym jeziorze ognia i siarki – w całkowitym, kompletnym i wiecznym unicestwieniu.
BADANIE POKAZANE W 14 ORAZ 66 ROZDZIALE IZAJASZA
W Izaj. 14:12-27 znajdujemy bardzo obrazowy opis zbawionych w niebie i na ziemi, badających czyny i los diabła, bestii i fałszywego proroka oraz ich systemów. W wersetach 12-14 pod symbolem jednego męża, z powodu ich współdziałania, są opisani: najpierw diabeł, potem bestia, a na końcu fałszywy prorok, w ich wywyższających siebie złych czynach. Werset 15 opisuje ich wprowadzenie do drugiego piekła, w stan wiecznego unicestwienia. Wersety 16-20 wskazują, że ci trzej będą na wieki badani, kamieniem probierczym, jako nieszlachetny stop, przez wybawionych w niebie i na ziemi z doskonałymi umysłami i sercami, dokładnie rozważającymi ich („za tobą się oglądać i przypatrywać ci się będą”), w ich motywach, charakterach, wpływach, historii, czynach i skutkach. Obecnie stosunkowo niewiele wiemy o prawdziwych tajnikach różnych posunięć tej trójki. Lecz w Wiekach przyszłych oni zostaną obnażeni w każdym szczególe ich usposobień, myśli, motywów, słów i czynów (1Kor. 4:5); a wieczne rozważanie o nich przez zbawionych w niebie i na ziemi, będzie ich próbowaniem, badaniem kamieniem probierczym, opisanym w Obj. 20:10, lecz ukrytym z powodu błędnego tłumaczenia „będą męczeni”. Wersety 21-27 opisują dalsze ich wrzucanie do symbolicznego jeziora ognia.
Temu samemu rodzajowi badania będą poddane motywy, charaktery, wpływy, historie, czyny i skutki działania niegodziwych ludzi, po tym, gdy oni wszyscy zostaną zniszczeni, odcięci, unicestwieni we wtórej śmierci wraz z szatanem i jego aniołami (Mat. 25:41) z końcem Małego Okresu. Jest to pokazane w Izaj. 66:22-24, który będzie miał zastosowanie po tym, gdy „nowe niebiosa i nowa ziemia” (prosimy porównać 2Piotra 3:13) zostaną w pełni ustanowione, po zakończeniu Małego Okresu. Wówczas doskonała ludzkość