Sztandar Biblijny nr 252 – 2013 – str. 19
Świętym i określane przez oryginalne hebrajskie i greckie słowa: (1) sheol lub hades, (2) gehenna i (3) tartaroo. Lecz wcale nie wierzymy – i zaprzeczamy, by Biblia uczyła – o wiecznym torturowaniu czy karaniu w literalnym ogniu jako karze za grzech dla złych ludzi.
W Nowym Testamencie greckie słowo tartaroo – czasownik – występuje tylko raz i jest błędnie przetłumaczone „wrzuceni do piekła”, podczas gdy powinno być oddane „uwięzieni”. Upadli aniołowie zostali uwięzieni w naszej ziemskiej atmosferze (2Piotra 2:4; Judy 6; Efez. 2:2; 6:12). W mitologii greckiej tartarus (od którego pochodzi czasownik tartaroo) znaczył ciemne i ponure więzienie. To słowo w Biblii w ogóle nie odnosi się do ludzi, lecz do upadłych aniołów. Apostoł mówi, że „Bóg tartarosas [uwięził] ich” i „zachował ich na długo w łańcuchach ciemności, na sąd wielkiego dnia”. Nie będziemy tutaj więcej o tym rozważać (po szczegóły odsyłamy do naszej broszurki „Spirytyzm jest demonizmem”).
NIE MA WIECZNYCH MĄK W HADESIE
Greckie słowo hades i hebrajskie słowo szeol, przetłumaczone na „piekło” w Biblii wersji Króla Jakuba oraz kilku innych tłumaczeniach, absolutnie nie zawiera myśli o mękach. Tam, gdzie hebrajskie słowo szeol zostało użyte w Starym Testamencie, to greckie słowo hades jest użyte w Nowym Testamencie. Słowo hades jest używane jako odpowiednik słowa szeol (porównaj Ps. 16:10 i Ozeasza 13:14 z Dz.Ap. 2:31 i 1Kor. 15:55).
Greckie słowo hades występuje 11 razy w Nowym Testamencie; w Biblii angielskiej jest 10 razy przetłumaczone jako „piekło”, a jeden raz jako „grób”. Hebrajskie słowo szeol występuje 65 razy w Starym Testamencie; 31 razy jest przetłumaczone jako „grób”, 31 razy przez słowo „piekło”, a 3 razy jako „przepaść”.
W naszej broszurce Piekło Biblii dokonaliśmy analizy tych wszystkich przypadków użycia hadesu i szeolu (prosimy zobaczyć także Wykres Boskiego Planu Wieków, E 16, rozdz. 4), która wskazuje, że nie ma w nich absolutnie żadnej myśli o miejscu wiecznych mąk i że nie tylko źli, lecz także dobrzy idą tam w chwili śmierci. Sam Jezus poszedł tam w chwili Swej śmierci (Ps. 16:10; Dz.Ap. 2:27). One wskazują raczej na nieświadome, nieprzytomne, ukryte przebywanie w stanie śmierci, w grobie. „Wszystko, co przedsięweźmie ręka twoja do czynienia, czyń według możności twojej, albowiem nie ma żadnej pracy ani myśli, ani umiejętności, ani mądrości w grobie [hebr. szeol], do którego ty idziesz” (Kazn. 9:5, 10). Jest to stan śmierci Adamowej, pierwsze piekło, z którego wszyscy umarli zostaną wzbudzeni podczas zmartwychwstania (Izaj. 26:19; Jana 5:28, 29).
 |
| „… Albowiem nie ma żadnej pracy ani myśli, ani umiejętności, ani mądrości w grobie, do którego ty idziesz” |
BOGACZ W PIEKLE (HADESIE)
Niektórzy twierdzą, że w Ew. Łuk. 16:23 Jezus wspomina o bogaczu w piekle (gr. hades), jako „będącym w mękach”. Jak mamy to rozumieć? Przypowieść o bogatym człowieku i Łazarzu odnosi się oczywiście do zmiany dyspensacji z żydowskiej na pogańską oraz do szczególnego Boskiego przymierza łaski podczas Wieku Ewangelii (Łuk. 16:16). List do Rzymian 11 wskazuje, że przy końcu Wieku Żydowskiego (Mat. 21:43 i 23:37-39) Żydzi zostali odcięci od swego stanu szczególnej, obfitej łaski Bożej. W Wieku Ewangelii, w Diasporze, przechodzili męki – włączając w to okrutne prześladowania Hitlera – podczas gdy poganie, przedstawieni przez Łazarza, również zostali odcięci do stanu odłączenia od Boskiej łaski. Lecz ci, którzy przyjęli Chrystusa jako swego Zbawiciela i Pana, otrzymali największe z łask Boskiego przymierza, zawartego z „prawdziwymi Izraelitami”; oni stali się częścią Kościoła Ewangelii, otrzymując szczególny stan łaski, przedstawiony w przypowieści przez łono Abrahama.
Ta przypowieść, jak wskazuje kontekst i List do Rzymian 11, odnosi się do zmiany dyspensacji i przejścia Boskiej łaski z Żydów na pogan, a nie do ogółu ludzkości. Szczegóły znajdują się w naszej broszurce Piekło Biblii. Radujemy się, że nadszedł czas, w którym szczególne „męki” Żydów