Sztandar Biblijny nr 251 – 2013 – str. 14
strona charakteru; płakał, mówiąc: „Jesteście sprawiedliwsi niż ja”. I na pewien czas zaniechano polowania na wyjętego spod prawa Dawida, łącznie z obietnicą, że król nigdy tego nie powtórzy. Nie mniej jednak nasza lekcja mówi nam, że podobne doświadczenie miało miejsce nieco później.
Przy tej okazji Dawid, tylko w towarzystwie swego siostrzeńca, poszedł do obozu Saula i zabrał zapiętą przy jego głowie włócznię oraz królewski kubek. Oddalając się ze zdobyczami do wzgórza na przeciwko oddzielonego wąwozem, mogli bezpiecznie przemówić do Saula i jego oddziału i być słyszani. Dawid nie tylko wskazał królowi, że był bardziej czujny niż żołnierze Saula, lecz że był bardziej lojalny w sprawach króla i że jeśli król pośle posłańca, on zwróci mu zarówno włócznię jak i kubek. Dawid wykazał, że nie chciał uczynić żadnej szkody, lecz tym sposobem chciał jedynie bardziej przekonać króla o jego absolutnej lojalności i że ściganie go, jak wroga, było błędem.
Takie wtargnięcie do środka uzbrojonego obozu w dzisiejszych czasach byłoby prawie niemożliwe, lecz nie tak było w starożytności. Przypominamy sobie, że Gedeon i jego oddział podobnie wtargnęli do obozu. Innym przykładem jest pościg Abrahama za pięcioma królami i znalezienie ich w trakcie snu bez należytej ochrony, co skutkowało ich pobiciem.
 |
| Dawid chroni życie Saula – 1 Sam. 24:10 |
POŻYTECZNA LEKCJA
Dawid wyjaśnił swą niechęć do odebrania życia wrogowi tym, że Saul był namaszczony przez Pana i że napaść na niego byłaby atakiem na zarządzenia Wszechmogącego Boga. Sumienie nie pozwalało Dawidowi na to. „Nie dotykajcie się namaszczonych przeze Mnie i nie czyńcie żadnej szkody Moim sługom”.
Dobrze będzie, kiedy my obecnie zachowamy w umyśle tę zasadę. Jednak nie powinniśmy uważać, że władcy naszych dni są namaszczeni przez Pana. Oni namaścili się sami. Ich królestwa są królestwami tego świata. Natomiast Izrael był szczególnym Królestwem Boga, które On zaakceptował pod zarządzeniami szczególnego przymierza. Król Saul został namaszczony z Boskiego upoważnienia, specjalnym olejem namaszczenia symbolizującym Ducha Świętego. Namaszczenie Dawida tym samym olejem, nie dawało mu prawa ingerowania w poprzednie namaszczenie Pana, dokonane wobec Saula, lecz udzielało mu zapewnienia, że on miał być następcą Saula, nie przez usunięcie Saula, lecz że Pan udzieli mu tego przywileju we właściwym dla Siebie czasie oraz we właściwy dla Siebie sposób.
Chociaż monety wszystkich królestw ziemi przedstawiają, że ich władcy panują i rządzą jako przedstawiciele Królestwa Mesjasza, wiemy, że to jest błąd. Królestwo Mesjasza nie zostało jeszcze ustanowione. My wciąż modlimy się: „Przyjdź Królestwo TWOJE.”
PIĘĆ UNIWERSALNYCH KRÓLESTW ZIEMI
Kiedy Bóg usunął Swoje typiczne Królestwo z ziemi, przesłanie do ostatniego króla, Sedekiasza, brzmiało: „Zrzuć tę koronę, która już nigdy takowa nie będzie… wniwecz, wniwecz, wniwecz ją obrócę, czego przedtem nie bywało, aż przyjdzie Ten, co do niej ma prawo, i dam Mu ją”. O ile to dotyczyło Boskiej władzy na świecie, okres od Sedekiasza aż do Tysiącletniego Królestwa Mesjasza był określany jako bezkrólewie. Jednakże w międzyczasie Bóg dał poganom sposobność wykazania, jaki rodzaj królestwa będą w stanie ustanowić na świecie. Od dni Sedekiasza (607 r. przed Chr.) aż do obecnego czasu mieliśmy cztery odmienne rodzaje rządów, a czwarty z nich został w zwodniczy sposób zmodyfikowany. Tymi królestwami były (1) Babilonia, (2) Medo-Persja, (3) Grecja, (4) Rzym. Obecne rządy Europy są imperium rzymskim w nowej odsłonie, czyli pod nowymi pozorami. Ich prawa, metody działania i ambicje są dokładnie takie, jak Rzymian; lecz oni zwodzą i są zwiedzeni, określając je jako królestwa chrześcijańskie i przez powszechne przyzwolenie cały świat jest przyzwyczajony, by mówić o nich jako o chrześcijaństwie – czyli Królestwie Chrystusa.
Biblia przedstawia to w obrazowy sposób; w symbolicznym posągu, który przedstawiał