NIE DOTYKAJCIE SIĘ
NAMASZCZONYCH PRZEZE MNIE

PRÓBUJĄCE DOŚWIADCZENIA KRÓLA DAWIDA

1 Sam 26

      Wyjęty spod prawa i poszukiwany przez króla Saula, młody Dawid miał zmienny los. Wkrótce dołączył do grupy nieszczęśników, sprawiedliwie lub niesprawiedliwie wyłączonych poza nawias społeczeństwa. Niewątpliwie, niektórzy z nich byli kryminalistami; inni byli dłużnikami, podlegającymi uwięzieniu, którzy uciekli, by zachować wolność itp. W całym tym łańcuchu zdarzeń młody Dawid wkrótce znalazł się na czele oddziału około czterystu mężczyzn, mniej lub bardziej uzbrojonych, mniej lub bardziej zdesperowanych. „Miłujcie nieprzyjaciół waszych, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą” – (Łuk. 6:27).

      To było dla niego wielką lekcją w przygotowaniu go do jego późniejszego działania w królestwie. To dało wewnętrzny wgląd w warunki wyrzutków społeczeństwa. Niewątpliwie on i jego niewielka armia utrzymywali się dzięki grabieniu, zbieraniu opłaty w naturze, jako podatku od farmerów. Jako forma rekompensaty za tę opłatę lub podatek, Dawid bezwątpienia bronił ich przed rabusiami, którzy często pojawiali się, nie tylko ze strony Filistynów, lecz także poprzez Jordan z Moabu. Widocznie aż do owego czasu, rząd króla Saula nie zapewnił żadnej odpowiedniej ochrony policyjnej. Zamiast odpowiednio strzec interesów swoich poddanych, królem zawładnęła zazdrość wobec swego wiernego sługi Dawida i od czasu do czasu urządzał za nim pościgi, pod względem zwyczajów bardziej podobne do polowań na dzikie zwierzęta w lesie.

      Wśród tych, którzy dołączyli do Dawida było trzech jego siostrzeńców, synów jego siostry. W późniejszym czasie oni odegrali znaczącą rolę, będąc utożsamiani z całą działalnością Króla Dawida. Jednym z nich był Joab, który stał się kapitanem jego wojska, czyli generałem. Abisaj i Asael byli dwoma pozostałymi, zdolnymi ludźmi, którzy potem stali się sławni w królestwie.

SZLACHETNOŚĆ CHARAKTERU DAWIDA

      Na pewien czas Dawid i jego towarzysze mieli swą twierdzę w jaskini Odollam. Wielkie uznanie należy mu się za to, że odmówił wciągnięcia swego narodu w wojnę domową, ponieważ łatwo mógł to uczynić. Najwidoczniej większość ludu od razu stanęłaby po jego stronie i jego zwycięstwo nad królem Saulem byłoby łatwe do osiągnięcia. Jak łatwo Dawid mógł ulec sugestii, że właśnie taka jest Boska wola! On pamiętał, że Pan przez Proroka Samuela namaścił go na króla; lecz pamiętał także, że nie do niego należy przejęcie władzy, lecz przestrzeganie Boskiego czasu, kiedy Boska Moc obali królestwo Saula i udzieli mu panowania jako królowi, jako następcy Saula.

Król Saul usiłuje zabić Dawida – 1 Sam. 18:11

      Jak wielkim błogosławieństwem byłoby, gdyby wszyscy z ludu Pańskiego pamiętali o czekaniu na Pana! „Oczekujcie na Mię, mówi Pan, do dnia, którego powstanę do łupu”. Pańskie czasy i chwile są dla nas najlepsze, a każda próba wybiegania przez nas przed Pańską wolę, z pewnością będzie niepomyślna. To dlatego, że Dawid był pełen wiary w Boga i posiadał ducha posłuszeństwa dla Niego, został nazwany mężem według serca Bożego, a nie dlatego, że był doskonały ani dlatego, że zawsze czynił Boską wolę, lecz że Pańska wola była prawdziwym pragnieniem jego serca. Kiedykolwiek z powodu słabości ciała on obierał inną drogę, to po dostrzeżeniu błędu był skłonny do pokuty, by błagać o Boskie przebaczenie i zmienić swe postępowanie.

      Teolog Joseph Parker powiedział: „Nie ma żadnego nadużycia znaczenia w odkryciu, że cały ten obraz jest symbolem pozycji Jezusa Chrystusa w świecie. On był wzgardzony i odrzucony przez ludzi; nie miał gdzie schronić Swej głowy; a ludzie,

poprzednia strona – następna strona