Sztandar Biblijny nr 236 – 2010 – str. 57

wzorców, jak to czynili poprzednio. Lecz ta droga okazuje się bardzo niezadawalająca; ona nie zyskuje Boskiej aprobaty ani też aprobaty światowych przyjaciół. Ci mający jedno oko, jeden cel, mówią do siebie wprost przeciwnie:

„Muszę być wierny memu Panu, który kupił mnie Swą krwią”.

    Tacy szybko przekonują się, że świat jest w ciemności i że podążanie razem z nim według światowych wzorców, znaczyłoby brak postępu z łaski w łaskę, z wiedzy w wiedzę i z chwały w chwałę pod kierownictwem Mistrza, który polecił nam, by postępować Jego śladami. Ci, którzy mają jedno oko, zupełnie uwolnili się od światowych wzorców, które poprzednio były ich przewodnikami i zwracają się do Pana, a patrząc na Niego, mają najlepsze przewodnictwo, najwyższy standard, jaki tylko można sobie wyobrazić. Patrząc na Niego, naśladując Jezusa, oni mają coraz większą ocenę długości, szerokości, wysokości i głębokości Boskiej miłości i sprawiedliwości i starają się, by coraz bardziej przekształcać się we wszystkich swych słowach, myślach i czynach zgodnie z chwalebnym wzorem. Ich jedno oko upoważnia i uzdalnia ich do wyraźnego dostrzegania tego wzoru. Jakże błogosławiony jest ich stan! Poinstruowani przez przykład Pana i przez Jego słowo łaski i prawdy, codziennie powstają do nowości życia, na podobieństwo charakteru ich Odkupiciela i stają się godni Królestwa i obudzenia się w nim.

PAN BĘDZIE SĄDZIĆ SWÓJ LUD

      Boskim celem jest nie tylko powoływanie tych o jednym oku i jedności serca oraz pouczanie i prowadzenie ich, lecz także ich próbowanie i doświadczanie. Czytamy, że Pan, Bóg wasz doświadcza was, by wiedzieć, czy wy miłujecie Pana, Boga waszego, z całego serca i z całej waszej duszy (5Moj. 13:3). Testem posłuszeństwa jest Boskie Prawo – najwyższa miłość do Boga i absolutna sprawiedliwość wobec bliźniego – miłowanie go jak samego siebie. Ponadto, poświęceni mają Nowe Przykazanie miłowania się wzajemnie, tak jak Odkupiciel umiłował ich – wyrzekania się wszystkiego na korzyść drugiego, do stopnia posłuszeństwa Panu. Jeśli ktoś wiernie zniesie tę próbę, to znaczy, że jest godny Królestwa. Jeśli jednostka nie wytrwa w tych próbach, to znaczy, że zostanie odrzucona od światła, że ona odsunie się od światła tak, że rzeczy, które kiedyś były dla niej światłem, wydadzą się ciemne, a sprawy ciemności wydadzą się jej słuszne, sprawiedliwe i właściwe.

      Nie do nas należy uskarżanie się nad próbami i doświadczeniami, które Pan uznaje za niezbędne; nie do nas należy domaganie się, by ci, których miłujemy, musieli zostać zachowani w świetle i ostatecznie byli przyjęci do Królestwa. Do nas należy raczej okazanie posłuszeństwa Panu, zamanifestowanie naszej miłości do Niego z całego naszego serca, umysłu, duszy i siły, przez zgodność z Boskimi zarządzeniami i sądami. Pan wybiera tych poświęconych do Królestwa. On udzielił nam przywileju współpracy z Nim w tym dziele, według Jego instrukcji. Decyzja należy do Pana. Jeśli oni nie zachowają jednego oka, jedności serca, co wtedy? Jeśli ktoś zaniecha rozwoju ducha miłości, ducha świętości, ducha Bożego, to z pewnością uwsteczni się, a światło, które w nim jest, stanie się ciemnością – wielką ciemnością. Zamiast ducha miłości, którego przykład pokazał nasz Pan, który położył Swoje życie dla nas, duch nienawiści, zazdrości i złośliwości, zajmie jego miejsce; a duch morderstwa, pomimo wahania, będzie działał. Filozofia ich drogi jest taka: Kiedy tracą ducha Pańskiego, ducha sprawiedliwości i miłości, ducha życzliwości, miłosierdzia i prawdy, tracą Pański nadzór,

poprzednia strona – następna strona