ZEWNĘTRZNA CIEMNOŚĆ

„Niepożytecznego sługę wrzućcie w ciemności zewnętrzne” Mat. 25:30.

      W Piśmie Świętym „zewnętrzna ciemność”, ciemność tego świata, jest często wzmiankowana w kontraście do wewnętrznego światła, światła Prawdy, objawionego przez Boga. Nasz Pan powiedział: „Błogosławione oczy wasze, że widzą i uszy wasze, że słyszą”. Ponadto Apostoł przypomina nam, że zostaliśmy przeniesieni z ciemności do wspaniałej Boskiej światłości. Świat w ogólności jest przedstawiony jako leżący w ciemności, jako niezdolny do ujrzenia światła Prawdy. Mamy też powiedziane, że światło świeci w ciemnościach, lecz ciemności go nie ogarnęły. Niektórzy ludzie śpią i nie dostrzegają światła, podczas gdy inni w świecie są bardzo rozbudzeni do ziemskich celów i światowych ambicji i planów, lecz kompletnie zaślepieni na Boskie cele.

      Pewnej klasie ludzi, która posiada konkretne cechy umysłu, Bóg chętnie objawia światło i prowadzi ich przez to światło po właściwej drodze. Takie osoby, które dostrzegają sposobności, coraz lepiej wykorzystują je i idą tą drogą, są nazywane „dziećmi światłości”, natomiast inni, którzy idą w przeciwnym kierunku, są określani jako „dzieci ciemności”. Zwracając się do niektórych spośród dzieci światłości, nasz Pan powiedział: „Wam dano wiedzieć tajemnicę Królestwa Bożego; lecz obcym wszystko jest podawane w przypowieściach i niejasnych słowach, aby patrząc nie widzieli, a słysząc nie rozumieli” (Łuk. 8:10, KJV).

      Chociaż prawdą jest, że ta zdolność zrozumienia jest „dawana”, to ona nie jest udzielana wszystkim; ona jest udzielana tylko tym, którzy mają pewne cechy charakteru. Tylko dla nich światło jest pożyteczne; dla innych w obecnym czasie byłoby ono mniej lub bardziej szkodliwe. Możemy dziękować Bogu, jak to uczynił Pan Jezus, że obecnie Boskie cele są zakryte przed mądrymi i roztropnymi, a objawione jedynie „niemowlętom”. Posiadanie tego światła przez innych, oznaczałoby szkodę dla nich samych oraz byłoby zaburzeniem Boskich celów i zarządzeń. Na przykład, Święty Piotr mówi nam, że ci, którzy ukrzyżowali Pana, uczynili to w niewiedzy, zaślepieniu i ciemności, „bo gdyby wiedzieli, nigdy Pana chwały nie ukrzyżowaliby”; chociaż ich serca były złe, oni mogliby regulować swoje postępowanie przez większą znajomość Boskiego celu.

      W Ew. Mateusza 6:22, 23 nasz Pan podaje nam sugestię odnoszącą się do stanu serca oraz tego, jak on wpływa na naszą zdolność dostrzegania lub niedostrzegania Boskich prawd. On mówi: „Jeśli twoje oko jest dobre, całe twoje ciało będzie pełne światła. Lecz jeśli twoje oko jest złe, całe twoje ciało będzie ciemnością!”. Następnie dodaje: „Jeśli zatem światło, które jest w tobie, jest ciemnością, jak wielka będzie ta ciemność!”. Najwidoczniej nasz Pan używa literalnego oka i literalnego ciała jako ilustracji, by zwrócić naszą uwagę na wyższe oczy umysłowego postrzegania i czci oraz ich zdolność do błogosławienia, prowadzenia i panowania nad sprawami ciała.

      Pojedyncze oko może oznaczać wytrwałe dążenie do celu lub intencje serca wobec Boga, ponieważ w następnym wersecie nasz Pan zwraca uwagę na fakt, że jest tylko dwóch panów – dobry i zły, sprawiedliwość i grzech, Bóg i szatan. Ci, którzy znajdują się w mocy szatana, są zupełnie zaślepieni; „bóg świata tego zaślepił umysły wszystkich, którzy nie wierzą, aby chwalebne światło Boskiej dobroci nie oświeciło ich serc” (2Kor. 4:4, KJV). Jedynymi, którzy nie są zaślepieni, są słudzy Boga, a stopnień jasności ich wzroku zależy od jedności ich oczu, jedności serca, wytrwałości w dążeniu do celu, ich lojalności wobec jednego Mistrza oraz zasad Jego rządu.

      Wszyscy, którzy dostrzegli światło „teraźniejszej prawdy”, mają powód by otrzymać powinszowania z powodu przejścia z ciemności do światła, z powodu wyzwolenia

poprzednia strona – następna strona