(trzech i pół roku) tego okresu, łaska, choć zamknięta dla pozostałych, zwiększyła się dla najświętszych z ludu, najczystszych i najbardziej odpowiednich, ponieważ wyłącznie im mogła przynieść pożytek (Izaj. 10:22, 23; Rzym. 9:28). Ten wzrost łaski polegał na fakcie, że wiernym żydowskim ostatkom udzielono trzy i pół roku wyłącznej troski i służby, wśród zwiększonych korzyści dyspensacji ducha dla Kościoła, które rozpoczynając od uczniów w dniu Pięćdziesiątnicy, dosięgły prawdopodobnie wszystkich dojrzałych ziaren pszenicy z tego narodu, podczas okresu specjalnej łaski. Przeczytajmy Dzieje Apostolskie 2:41 ; 4:4, by dostrzec rezultaty tych pierwszych dni. Chociaż Jezus skosztował śmierci za wszystkich i Ewangelia miała być głoszona wszystkim, jednak z tego właśnie powodu On poinstruował Swych uczniów, by rozpoczęli ogłaszanie niebiańskiej oferty zbawienia w Jeruzalem, wśród wiernych Żydów. Oni nie mieli porzucać tego szczególnego dzieła ani oferować duchowej łaski nowej dyspensacji nikomu innemu, dopóki nie dobiegło końca trzy i pół roku obiecanej łaski dla Izraela, gdy Bóg posłał ją szczególnie do pogan, tak jak do Żydów (Dz. 10:1-48).
SB ’10, 34-38;

NADCIĄGAJĄCA BURZA

Serce moje smutne na zapowiedź burzy,
Chmury, jak ptaki nadlatują od morza,
Mewa szuka schronienia, sosny szumią,
niebo się chmurzy,
Wszystko nam mówi, że nadchodzi burza.
Jej zapowiedź dobiega od lądu i od morza,
Lecz pasterze śpią, nie stoją na straży.
Ich stada krążą po wrzosowiskach i wzgórzach,
Mistrz przyszedł, czy nikt tego nie zauważył?
Przyszedł, lecz czy ktoś na Pana czekać raczy?
Gdzie, będąc na ziemi, ludzi znajdzie z wiarą?
Czy wśród pławiących się w luksusie bogaczy?
Czy wśród biedaków z nędzą walczących starą?
Ludzie, porzućcie, co nieważne,
zostawcie przyjemności,
Będę mówił o tym, co ma nadejść, słuchaj cie pilnie!
Widzę, że równie dobrze mógłbym mówić w samotności
Lub wołać do fal o brzeg bijących silnie.

EWANGELIA – TYLKO DLA GRZESZNIKÓW

„Nie przyszedłem wzywać sprawiedliwych, lecz grzesznych do pokuty” – Ew. Marka 2:17

      Określenie „celnik” w czasach Jezusa było stosowane do Żydów, którzy służyli rzymskiemu rządowi, jako poborcy podatków w Palestynie. To określenie było zarzutem, ponieważ Żydzi wierzyli obietnicom Abrahamowym, że cały świat będzie błogosławiony przez nich, jako szczególny lud Boga. Oni wierzyli, że to oznaczało, iż nie tylko powinni być wolni od wszystkich innych rządów, lecz że powinni być panami świata. Ponadto, gdyby tak było, wszystkie inne narody powinny składać im hołd, natomiast oni nie powinni kłaniać się nikomu. Dlatego większość patriotycznie usposobionych Żydów odmawiała przyjęcia funkcji agentów rzymskiego rządu, w kwestii zbierania danin czy podatków, a poborcy podatkowi, czyli celnicy, byli traktowani z pogardą, jako niewierni swej religii i swemu narodowi.

      Określenie „grzesznik”, często używane w tym rozważaniu oraz w innych miejscach w Ewangeliach, stosowało się do wszystkich Żydów, którzy nie dbali o religijną ortodoksję swych czasów, ponieważ tradycyjni Żydzi wówczas (i obecnie) byli dumni ze swej religii i chełpili się swoją świętością – jak, na przykład, słowo „faryzeusz” znaczy „święta osoba” – taka, która skrupulatnie przestrzegała najdrobniejszych szczegółów Zakonu. Istniał

poprzednia strona – następna strona