Sztandar Biblijny nr 234 – 2010 – str. 21
Odkupiciela w ustanowioną w Biblii rocznicę, która w tym roku przypada w niedzielę, 28 marca, po godzinie 18.
Uważamy, że instrukcje Słowa Bożego na ten temat wskazują, iż poświęceni członkowie zborów powinni zgromadzać się razem, by obchodzić tę Pamiątkę (2Moj. 12:3). Radzimy, by nieuniknione odosobnienie nie uniemożliwiło corocznej celebracji tej wielkiej ofiary za grzech i aby samotna jednostka zaopatrzyła się w niekwaszony chleb oraz owoc winorośli i obchodziła Pamiątkę w łączności ducha z Panem i innymi poświęconymi, od których z konieczności jest oddzielona.
Obchodzenie Pamiątki powinno być oceniane jako wielki przywilej. Jeśli ktokolwiek uczynił poświęcenie i nie jest w społeczności serca z Panem, to jego pierwszym krokiem powinno być pogodzenie się z Panem. Pan wskazuje, że każdy zbliżający się do Jego ołtarza, w miarę swoich możliwości powinien wcześniej dojść do harmonii serca ze wszystkimi „domownikami wiary” (Mat. 5:23, 24). Powinien to być czas sprawdzania i oczyszczania serca. W typie żydowskiej Paschy jest to wyobrażone przez poszukiwanie wszelkiego rodzaju kwasu – kwas jest symbolem zepsucia, zarówno w doktrynie (Mat. 16:6-12), jak i w postępowaniu. Zatem starannie przygotujmy samych siebie, przez oczyszczenie się ze wszelkiego grzechu, błędu, samolubstwa i światowości, złośliwości i niegodziwości w ich wszystkich, różnorodnych formach (1Kor. 5:6-8; 2Kor. 7:1; Efez. 4:31; Kol. 3:8; Tyt. 3:3; Jak. 1:21). „Niechże tedy człowiek samego siebie doświadczy, a tak niech je z chleba tego i z kielicha niechaj pije” (1Kor. 11:28).
Ktokolwiek z Pańskich poświęconych odkryje, że nie jest w harmonii serca z Panem w tym okresie i skorzysta z wyżej zaproponowanych przywilejów oraz stara się powrócić do Boskiej łaski, na pewno doświadczy wielkiego błogosławieństwa. Natomiast każdy, kto zlekceważy tę sposobność, straci błogosławieństwo, na którego utracenie nikt nie powinien sobie pozwolić. Uświadomienie sobie naszych własnych niedoskonałości w takim czasie, nie może nas zniechęcić ani osłabić. Powinniśmy raczej pamiętać o Boskim dostarczeniu nam przebaczenia i pojednania przez zasługę naszego Odkupiciela, którego śmierć obchodzimy w Wieczerzy. Czuwajmy uważnie, ponieważ wydaje się, iż szatan ma w okresie Pamiątki szczególną moc kuszenia poświęconego ludu Pana, tak jak miał szczególną moc w okresie ukrzyżowania Pana Jezusa. W tym czasie Judasz całkowicie uległ pokusie, Piotr się potknął, a wszyscy Apostołowie tymczasowo opuścili Mistrza, rozpierzchli się i byli w głębokim przygnębieniu aż do Pięćdziesiątnicy. Doświadczenie pokazuje, że wielu zostało srogo doświadczonych w tym okresie. Zatem rada Mistrza jest wciąż właściwa: „Czujcie i módlcie się, abyście nie weszli w pokuszenie.”
SB ’10, 18-20;
KONFLIKT W MEGIDDO
SĘDZIÓW 4:4-24; 5:1-27
SYSARA I BARAK – DEBORA I JAEL
CZY DEBORA I JAEL BYŁY ZABÓJCZYNIAMI?
„GWIAZDY W SWOICH ORBITACH WALCZYŁY PRZECIW SYSARZE” KJV.
„Wołają sprawiedliwi, a Pan ich wysłuchuje, i ze wszystkich trudności ich wybawia ich” Psalm 34:18.
Wielka antytypiczna walka Armagedonu – której podmuch czujemy na sobie nawet teraz – może szybko wstrząsnąć chwiejnymi obecnie finansami w społeczeństwie świata. Nasze obecne rozważanie jest związane z pierwszą z wielkich walk w dolinie Megiddo, znanej z wielu niszczycielskich i osłabiających konfliktów i dlatego uczynionej za podstawę do Boskiej przepowiedni odnoszącej się do „Czasu wielkiego ucisku, jakiego nie było odkąd istnieją narody”, który poprzedzi i przygotuje drogę dla tysiącletniego chwalebnego panowania Mesjasza (1Kor. 15:24-26; Obj. 20:6).
Gdy Izraelici dopuszczali się bałwochwalstwa, to zgodnie z Boskim przymierzem