Sztandar Biblijny nr 233 – 2010 – str. 8

Pogańska doktryna o nieśmiertelności duszy oraz tortury dla złych po śmierci stały się podstawą doktryny o wiecznych mękach. To dało początek poglądowi, że heretycy będą cierpieć wieczne męki po śmierci. Czyściec został zarezerwowany dla dobrych katolików.

      Te idee i teorie zostały przedstawione przez Dantego w jego wielkim epickim dziele pt. „Boska Komedia”. Według jego prezentacji nad bramami piekła widniał napis informujący, żeby wszyscy, którzy tam wchodzą, porzucili wszelką nadzieję. Było to miejsce dla tych, którzy mieli cierpieć wieczne męki. To obejmowało wszystkich heretyków, żaden dobry katolik nie miał wejść do tego miejsca. Czyściec był innym niebiblijnym miejscem, w którym były wymierzane kary za różne grzechy. W rezultacie tego dzieło błędu postępowało, a w Kościele rozmnażał się „kąkol”. Ludziom grożono wiecznymi mękami, jeśli nie będą chodzić do kościoła i popierać hierarchii; a im zmarłym dzieciom odmawiano zbawienia.

      Papiestwo twierdziło, że tysiąc lat panowania Chrystusa, Tysiąclecie, obiecane w Piśmie Świętym po drugim przyjściu Chrystusa, rozpoczęło się w roku 799, za rządów papieża Leona III, który twierdził, że jest przedstawicielem Chrystusa, Jego namiestnikiem, by rozpocząć panowanie Chrystusa zamiast Niego. W tym samym roku „kraje papieskie” zostały oddane Kościołowi przez cesarza Karola Wielkiego. Uważa się, że „Tysiąclecie” papiestwa zakończyło się w roku 1799, kiedy Napoleon skonfiskował terytoria przyznane Kościołowi i zabrał papieża Piusa VI jako niewolnika do Francji, gdzie zmarł. Wolność od prześladowań papiestwa, która wówczas nastała, oraz drukowanie i rozpowszechnianie Biblii w językach narodowych, zostało określone przez papieskich przywódców jako „mały okres” przepowiedziany w Księdze Objawienia po tysiącletnim panowaniu Chrystusa na ziemi. Papiści mieli nadzieję, że wkrótce odzyskają poprzednią władzę i prestiż, a potem najwyższe panowanie i że ich władza będzie wówczas wieczna.

      To tysiąclecie papiestwa jest znane w historii jako „ciemne wieki”. W tym okresie wiele błędnych doktryn i praktyk zostało wprowadzonych i wymuszonych przez papiestwo na narodach Europy i innych krajach. Oni wyznawali teorię, że muszą podbić świat. Usiłowali dokonać tego siłą, przez krucjaty i podczas inkwizycji, co doprowadziło do wielkich prześladowań. Podczas tych ciemnych wieków, za odmowę poddania się pod władzę odstępczego kościoła, pod przywództwem papieży, biskupów i kapłanów, miliony ludzi torturowano, wypędzano i mordowano na różne sposoby. Zatrudniano agentów i szpiegów do aresztowania i karania wszystkich, którzy wyrażali poglądy przeciwne papieskiej hierarchii lub nie kłaniali się w służalczym poddaństwie jej władzy.

      Skutkiem tego narody Europy były spoganizowane, pogrążone w błędzie, przesądach i czci dla ludzi, którzy fałszywie twierdzili, że są upoważnionymi przedstawicielami Boga na ziemi. Tak, ci pseudo-apostołowie Boga, jak oświadcza proroctwo Daniela 7:25, myśleli, że „odmieniają czasy i prawa”. Oni sądzili, że mają upoważnienie, by zmieniać Boskie prawa, gdy wydawało im się to słuszne i korzystne dla nich samych. Myśleli, że zmienią czas panowania Chrystusa, jak już wykazaliśmy. Oni ustanowili także obrzydliwość mszy, przez którą została odsunięta „ustawiczna [raz za wszystkich] ofiara” Chrystusa, twierdząc, że w mszy Chrystus jest ofiarowany wciąż na nowo, w bezkrwawy sposób (Dan. 8:11). Oni odrzucili biblijną naukę mówiącą, że jedna ofiara Jezusa Chrystusa była wystarczająca do skreślenia grzechu Adamowego (Wykłady Pisma Świętego, P 2, rozdz. 9).

      Nie oskarżamy przywódców religijnych ciemnych wieków, że wszystkie te rzeczy czynili świadomie.

poprzednia strona – następna strona