Sztandar Biblijny nr 232 – 2009 – str. 88
Izaj. 11:9; 30:26; 61:1-3]. I powiodę ślepych drogą, której nie znali, a [w restytucji] ścieżkami, o których nie wiedzieli, poprowadzę ich; obrócę przed nimi ciemność w światłość, a co nierównego w równinę [ich błędy ustąpią miejsca Prawdzie, a ich grzechy ustąpią miejsca sprawiedliwości, w miarę jak będą postępować Drogą Świętości – Izaj. 35:8 – do ludzkiej doskonałości, którą Adam miał przed upadkiem]”.
Dobre Boskie upodobanie jest wskazane także u Ezech. 34:23, 24, 31; 37:24, 25, 27, 28: Izaj. 40:11: „I wzbudzę nad nimi pasterza jednego, który je paść będzie, sługę Mego Dawida [Boskiego Umiłowanego, Jego Mesjasza]; On je paść będzie i On będzie pasterzem ich. A Ja PAN będę im Bogiem, a sługa Mój Dawid księciem w pośrodku nich. Ja PAN mówiłem to. A sługa Mój Dawid będzie królem nad nimi i pasterza jednego wszyscy mieć będą, aby w sądach Moich chodzili i ustaw Moich przestrzegali, i czynili je. I będą mieszkać w tej ziemi, którą dałem słudze Memu Jakubowi, w której mieszkali ojcowie wasi; będą, mówię, w niej mieszkali oni i synowie ich, i synowie synów ich aż na wieki, a Dawid, sługa Mój, będzie księciem ich na wieki. Jako pasterz trzodę swoją paść będzie; do naręcza swego zgromadzi baranki i na łonie swym piastować je będzie, a kotne z wolna poprowadzi”.
IZRAEL WYSWOBODZONY
To proroctwo, napisane na długo po śmierci Dawida, oczywiście odnosi się do wielkiego Boskiego Umiłowanego, Jego Sługi, Jego Namaszczonego – Mesjasza, który będzie panował na ziemi, gdy Bóg uczyni Swe wieczne „przymierze pokoju” z Izraelem i zerwie „więzy ich jarzma”. „I będzie przybytek Mój między nimi, i będę Bogiem ich, a oni będą ludem Moim. I dowiedzą się narody, żem Ja PAN, który poświęcam Izraela, gdy będzie świątnica moja w pośrodku ich na wieki”. „Ale wy owce Moje, owce pastwiska Mego, wyście lud Mój, a Jam Bóg wasz, mówi panujący Pan” (Ezech. 34:31).
MESJASZ WYWYŻSZONY
Od czasu Swego pierwszego adwentu, kiedy Sługa Boży został ukrzyżowany za nasze grzechy, On jako „Ramię PANA” wiedzie Swoje owce w szczególny sposób, karmiąc i prowadząc je ze szczególną troską (Mich. 5:4; Joela 2:24-27), aby one mogły połączyć się z Nim jako niebiańskie potomstwo Abrahama – jako „gwiazdy na niebie” (1Moj. 15:5; 22:17; 26:4; 2Moj. 32:13). Bardzo wywyższony niebiański Mesjasz, jednorodzony Syn Boga, jak reprezentowany w Izaaku, synu Abrahama, miał mieć Oblubienicę (Izaj. 61:10; przedstawioną w Rebece, narzeczonej przyprowadzonej do Izaaka), Maluczkie Stadko, jako Swoich współdziedziców (choć nie będących na równi z Nim ani nie dostarczających jakiejś części okupowej zasługi) w Królestwie, jako Kapłaństwo oraz jako „wybawców” i nauczycieli (Dan. 7:27; Zach. 3; Psalm 132:8-18; Abd. 21; Psalm 22:31, 32). Będą także Druhny, towarzyszki Jego Oblubienicy (1Moj. 24:61-67; Psalm 45:9-15), które są antytypicznymi Lewitami (Mal. 3:1-3), nie mającymi dziedzictwa w ziemi (4Moj. 18:20-24), a zaliczonymi do „gwiazd na niebie”.
Mesjasz ma jeszcze inne owce, które nie są z niebiańskiej owczarni, a które także musi prowadzić. One są zobrazowane w ziemskim nasieniu Abrahama – jako „proch ziemi”, jako „piasek, który jest na brzegu morskim” (1Moj. 13:15, 16; 22:17; 28:14; 32:12; Jer. 33:22). W szerszym znaczeniu oni obejmują cały zbawiony świat ludzkości. Oni będą mieć życie wieczne, nie w niebie, lecz na tej ziemi – na „nowej ziemi”, czyli w nowym porządku społecznym wśród ludzi, w którym będzie panować sprawiedliwość i który będzie trwać na wieki (Izaj. 60:21; 65:16-19, 25; 66:22, 23; Psalm 37:9-11, 22, 29, 34, 38). „Czasu tego nazwane będzie Jeruzalem stolicą PAŃSKĄ, a zgromadzą się do niego wszystkie narody, do imienia PAŃSKIEGO, do Jeruzalemu i nie będą więcej chodzić za uporem [upartością] serca swego złośliwego” (Jer. 3:17).
Jakie wspaniałe błogosławieństwa Bóg zaplanował dla ludzkiej rodziny! Jest to cudowne posłannictwo zbawienia, które będzie dokonane przez izraelskiego Mesjasza, o czym zostanie oznajmione, gdy oni zrozumieją, że Boskie „dobre upodobanie szczęśliwie wypełni się przez Jego rękę”! Ponieważ upodobało się Ojcu, aby w Nim mieszkała wszelka zupełność i aby przez Niego, uczyniwszy pokój przez krew krzyża, pojednał wszystkich ze Sobą czy to na ziemi, czy też w niebie.
OKUP
Poświęcone ludzkie życie Mesjasza, złożone jako cena okupu za ojca Adama i ludzkość znajdującą się w jego możliwościach prokreacyjnych, gdy on zgrzeszył, stanowi to wszystko, co było wymagane w celu zaspokojenia sprawiedliwości na ich korzyść: po pierwsze, za niebiańskie nasienie, za Jego „sług” (Jego współdziedziców) i „służebnice” („panny bez liczby”), w tych dniach (Joela 2:29) niebiańskiego powołania i zbawienia (3Moj. 16:11); i, po drugie, za ziemskie nasienie Abrahama i ludzkość w ogólności („lud” – 3Moj. 16:15) potem (Joela 2:28), podczas Tysiącletniego Mesjańskiego panowania błogosławieństwa i pokoju.