Sztandar Biblijny nr 231 – 2009 – str. 75
lecz miłujący Stwórca dostarczył natchniony opis, abyśmy mogli wiedzieć coś na ten temat z informacji, na których możemy budować rozsądną wiarę. Bóg istnieje od zawsze; to zagadnienie jest trudne, jeśli nie niemożliwe do zrozumienia przez ograniczony umysł. W pewnym czasie Bóg zdecydował, by dzielić Swe życie z innymi – powinniśmy tutaj podkreślić, że Bóg był zupełnie samowystarczalny, bez potrzeby jakiegokolwiek towarzystwa. Jego motyw dzielenia życia z innymi, nie był samolubny, lecz raczej altruistyczny; to pojęcie jest określane przez badaczy Biblii, jako bezinteresowna miłość (1Jana 4:8).
Biblia wskazuje, że Wszechmocny Bóg stworzył tylko jedną istotę i że użył tej istoty jako Swego pośrednika w pozostałym dziele stwarzania. To szczególne i jedyne bezpośrednie stworzenie Boga jest ukryte w symbolizmie księgi Przypowieści 8:22: „PAN posiadał mię na początku Swej drogi, przed Jego starożytnymi dziełami”. Hebrajskie słowo „qunah”, które w KJV zostało przetłumaczone „posiadał”, bardziej dokładnie jest tłumaczone, jako „stworzył”; „PAN 'stworzył’ mię na początku Swej drogi stwarzania” (Rotherham, Green, Good News).
Rzeczywiście był to dobry start do życia z Ojcem powołującym do egzystencji Swego Syna, Swego jednorodzonego Syna Nowego Testamentu (Jana 1:14, 18). Bóg uczynił tak, aby mógł używać Swego Syna jako „fachowca” (Przyp. 8:30, Young) w przyprowadzaniu do egzystencji reszty Jego stworzeń. Z występowania greckich przyimków, możemy wyraźnie zauważyć, że Apostoł Paweł akceptował ten pogląd i że był on nauką Kościoła: „Lecz my mamy jednego Boga, Ojca, z którego są wszystkie rzeczy, a my w Nim – i jednego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego są wszystkie rzeczy, a my przez Niego” (1Kor. 8:6, KJV). Dwa różne przyimki dla dwóch osób i dwie różne funkcje!
Wszystkich pragnących szczegółowo zbadać zagadnienie stworzenia Logosa, kierujemy do E 2, Stworzenie, gdzie ten temat jest dokładnie przeanalizowany. Powstaje pytanie: jakiej metody używał „fachowiec”, przyprowadzając do egzystencji pozostałe stworzenia? Od tysiącleci ludzka mądrość usiłuje wymyślać sprytne bajki, aby uczynić niepotrzebnym osobowego Stwórcę, a tym samym usunąć jakiekolwiek zobowiązania ludzkości wobec jej Boskiego Stworzyciela. Tak więc oni podejmują nieodpowiedni start w życiu!
W okresie od 500 do 300 roku przed Chrystusem greccy filozofowie odrzucili rażący politeizm Babilonu i Egiptu oraz ich kreacjonistyczne mitologie i udali się w drugą skrajność ucząc, że życie powstało przez spontaniczny rozwój bez żadnej Boskiej interwencji. Ta teoria biogenezy jest podstawą współczesnej ewolucji. Nie ma miejsca na kompromis lub łagodność w tej sprawie; „fachowiec” użył ewolucji lub bezpośrednio stworzył oddzielne gatunki; każda z tych teorii wyklucza istnienie drugiej. Podanie kilku definicji okaże się tutaj pomocne. Mówi się, że: „Ten, który jasno naucza, musi jasno definiować”. Ewolucja jest określana jako: „Proces, przez który, uznaje się, że różne gatunki żywych organizmów rozwinęły się, a następnie zróżnicowały z wcześniejszych form podczas historii ziemi”.
W zupełnym kontraście do tego, Kreacjonizm jest definiowany jako: „Wiara, że wszechświat i żyjące organizmy powstały w wyniku specjalnych aktów Boskiego stwarzania, jak podaje opis biblijny, a nie przez nienaturalne procesy, takie jak ewolucja”. Wielu ludzi myli przystosowanie zwierząt do różnych warunków klimatycznych i środowiskowych z organiczną ewolucją. Oni nie zdają sobie sprawy z tego, że Bóg zaopatrzył Swoje stworzenia w systemy informacji, aby były w stanie przystosować się do nowych sytuacji, które mogą spotkać w swym życiu. Przystosować, to znaczy uczynić coś nadającego się do nowego celu; ulepszyć coś. Tego nie należy mylić z ewolucją.
Jest siedem rzeczy, o których Pan Darwin nie wiedział w 1859 roku: (1) że na poziomie komórkowym miał być odkryty złożony kod genetyczny, (2) że prawa dziedziczenia miały zostać odkryte przez Grzegorza Mendla, (3) że Immanuel Velikovsky miał wynaleźć teorię katastrofizmu, (4) że teoria Darwina 150 lat później będzie prowadziła do degradacji moralnej, (5) że 150 lat później nadal nie będzie brakującego ogniwa, (6) że informacja genetyczna musi pochodzić z istniejącej informacji genetycznej, (7) że nanotechnologia i nieredukowalna złożoność dowodzą, że on był w błędzie.
Obecnie bardziej szczegółowo przeanalizujemy każdy z powyższych punktów. Te siedem punktów wybrano spośród wielu. Można dodać ich więcej, lecz czas i miejsce nie pozwala na wyczerpanie tego tematu.
Odkrycie projektu życia w postaci kodu DNA jest powszechnie przypisywane angielskiemu naukowcowi Francisowi Crickowi i jego amerykańskiemu koledze Jamesowi Watsonowi, lecz jego wcześniejszym odkrywcą (1868) był amerykański naukowiec F. Miescher. Około stu lat później jego znaczenie zostało rzeczywiście docenione wraz z opracowaniem planu podwójnej helisy przez Watsona i Cricka.