Sztandar Biblijny nr 228 – 2009 – str. 22
aby korzystając z wartości Chrystusowej śmierci na krzyżu, oni także mogli mieć sposobność uzyskania życia wiecznego.
TYP PASCHY
W typie Paschy nadproże i odrzwia każdego domu, w którym Izraelici spożywali paschalnego baranka, były pokropione jego krwią; tak również wszyscy, którzy „jedzą ciało” „Syna człowieczego”, „Chrystusa naszego Baranka” (1Kor. 5:7), uczestniczą i przyswajają je sobie przez wiarę w Jego Okupową zasługę i dostępują usprawiedliwienia przed Bogiem, muszą uznać i przyswoić sobie wartość krwi – drogocennej, życiodajnej krwi przelanej za wszystkich w celu odpuszczenia grzechów całego świata (1Jana 2:2). Rozumiemy zatem, że nasz werset mówi o najcenniejszym pokarmie i napoju ze wszystkich znanych -o ciele i krwi największego Boskiego daru dla ludzkości. O nim Pan Jezus powiedział (w. 55): „Albowiem ciało moje prawdziwie jest pokarm, a krew moja prawdziwie jest napój”. Żaden inny chleb nie ma tak wielkiej wartości i żaden inny napój nie może być tak drogocenny jak ten. Przez tę wielką ofiarę nasz Pan Jezus Chrystus „śmierć zgładził i żywot na jaśnię wywiódł, i nieśmiertelność przez Ewangelię” (2Tym. 1:10). Nauki Jezusa i Apostołów wyprowadziły na światło życie – restytucję czyli powrót do życia dla całej ludzkości (Dz. 3:19-21), oparty na zasłudze ofiary Odkupiciela; ponadto wywiodły na światło nieśmiertelność – niezniszczalny, niepodlegający zepsuciu, niepod-legający śmierci stan Boskiej natury, stan, w którym istota ma życie wrodzone, „życie w sobie” (Jana 5:26; Boski Plan Wieków, rozdz. X).
„ŻYWOT W SOBIE” I „ŻYWOT WIECZNY”
Rezultaty symbolicznego jedzenia ciała i picia krwi Syna człowieczego są przedstawione w naszym wersecie jako uzyskanie „żywota w sobie” i „żywota wiecznego”. „Żywot w sobie” odnosi się do nieśmiertelności. Jedynie ci, którzy symbolicznie jedzą ciało Jezusa i piją Jego krew, jako członkowie jednego „ciała Chrystusa” wybranego w czasie Wieku Ewangelii, otrzymali nieśmiertelność, Boską naturę (1Kor. 15:53, 54; 2Piotra 1:4), w pierwszym zmartwychwstaniu (Obj. 20:4, 6) – „nad tymi wtóra śmierć mocy nie ma”. Oni nie podlegają śmierci i mają wrodzone życie, „żywot w sobie” z naszego tekstu. Jako członkowie Jego ciała „dopełniają ostatków utrapień Chrystusowych na korzyść jego ciała, którym jest Kościół” (Kol. 1:24, KJV). Oni wiernie cierpieli z Nim i przez to zostali przygotowani, aby z Nim panować (2Tym. 2:12; Rzym. 8:17; Obj. 2:10; 5:10).
Nikt inny poza Maluczkim Stadkiem nie otrzyma nieśmiertelności, „żywota w sobie” z w. 53, lecz osiągnie „żywot wieczny” obiecany w w. 54. Stwierdzenia naszego Pana w wielu wypadkach są tak szerokie, że obejmują nie tylko Kościół, lecz także Wielką Kompanię (Obj. 7:9-17) i innych (Jana 14:2), a tym samym ukazują Jego wielką mądrość.
Istnieli tacy, którzy uczynili przymierze ofiary, lecz nie otrzymali wrodzonego życia – nieśmiertelności, Boskiej natury. Jest to Wielka Kompania, klasa, która przeszła przez wielkie utrapienie i uzyskała życie wieczne na niższym duchowym poziomie niż Maluczkie Stadko (Obj. 7:9,14). Członkowie Wielkiej Kompanii mają życie wieczne, lecz nie mają nieśmiertelności. Jest to również prawdą w odniesieniu do Starożytnych Godnych (od Abla do Jana Chrzciciela) oraz wiernych Bogu, poświęconych niespłodzonych z Ducha przy końcu Wieku Ewangelii.
Po ustanowieniu ziemskiej części Królestwa, świat ludzkości zostanie najpierw doprowadzony do poznania Pana i Jego Prawdy (1Tym. 2:3-6; Izaj. 11:9; Jer. 31:34). Wielka ofiara, której Jezus dokonał na korzyść Adama i jego rodu, doprowadzi świat do usprawiedliwienia i procesu restytucji w Wieku Tysiąclecia.
Przez jedzenie ciała Syna człowieczego i picie Jego krwi, restytucjoniści będą przyswajać sobie Jego doskonałe człowieczeństwo – Jego życie, prawo do życia i prawa życiowe (Mat. 25:46; Rzym. 5:21; 6:23). O nich jest napisane (Jana 6:51) „jeśliby kto jadł z tego chleba, żyć będzie na wieki”, i „kto Mnie spożywa i on żyć będzie przeze Mnie” (w. 57). Taka osoba będzie mieć życie zależne (nie życie wrodzone). Ten typ życia zostanie udzielony wszystkim, którzy posłusznie będą polegać na Chrystusie, Życiodawcy. Chrystus, Głowa i Ciało z nieśmiertelnością, wrodzonym życiem, jako drugi Adam i druga Ewa będzie źródłem życia dla świata (1Kor. 15:45-49).