Sztandar Biblijny nr 227 – 2009 – str. 2
BOSKA ŁASKA – WASZE ODWZAJEMNIANIE
„A Bóg może zlać na was całą obfitość łaski, tak byście mając wszystkiego i zawsze pod dostatkiem, bogaci byli we wszystkie dobre uczynki” (2Kor. 9:8).
Znajdując się u progu następnego roku, zatrzymajmy się na chwilę, by podziękować Bogu za Jego drogę, którą prowadził nas dzień po dniu. „Wiele cudów uczyniłeś, PANIE, Boże mój, a w zamysłach Twoich wobec nas nikt Ci nie dorówna. Gdybym je chciał oznajmić i ogłosić, są liczniejsze, niż zdołałbym opowiedzieć” (Psalm 40:6, NP). Jeśli myślący chrześcijanin we właściwej ocenie zastanawia się nad czułym Boskim miłosierdziem i Jego obfitą opatrznością, to jego reakcja może być dobrze wyrażona słowami Psalmisty (Psalm 116:12-14, 17): „Cóż oddam PANU za wszystkie dobrodziejstwa Jego, które mi uczynił? Kielich obfitego zbawienia wezmę, a imienia PAŃSKIEGO wzywać będę. Śluby moje oddam PANU, a to zaraz przed wszystkim ludem Jego”. „Tobie ofiarować będę ofiarę chwały [dziękczynienia, KJV] i imienia PAŃSKIEGO wzywać będę”.
Rozważając nad tym, co Pan mógłby uznać za stosowne dla nas jako roczne godło na 2009 rok, do naszego umysłu przemawiają wyżej zacytowane słowa Apostoła Pawła z 2Kor. 9:8. Werset ten podkreśla (1) wszystkie Jego dary dla nas, i (2) to, co my powinniśmy oddać Jemu, szczególnie w zakresie pomocy i służby innym. Zasadniczą myślą tego wersetu jest szczodrość.
Otrzymamy obfite błogosławieństwo, gdy zastanowimy się nad Boską łaską i błogosławieństwem dla nas, lecz także przez zrozumienie, w jaki sposób i w jakim stopniu możemy okazać naszą wdzięczność dla Boga przez rozwijanie się we wszystkich dobrych uczynkach na Jego cześć i chwałę. To pomoże nam w głębszej ocenie „wszelkiego dostatku”, który Bóg nam zapewnia, abyśmy byli „mocni, nieporuszeni, obfitujący w uczynku Pańskim zawsze, wiedząc iż praca wasza nie jest daremna w Panu”. „A dobrze czyniąc nie słabnijmy, albowiem czasu swego żąć będziemy nie ustając” (1Kor. 15:58; Gal. 6:9).
Szczodrość może być zdefiniowana, jako wielkoduszność w naszym pragnieniu troszczenia się o pomyślność innych oraz hojnym udzielaniu im z naszych środków, talentów, czasu i uwagi, szczególnie tym, którzy są w potrzebie. Jest to zaleta, która obejmuje zarówno uczucia, jak i uczynki. W naszych uczuciach ona sprawia, że jesteśmy zadowoleni z dobrobytu innych. Ona nie pozwoli nam na zazdroszczenie im dobrobytu, na patrzenie z zawiścią na ich zyski, na dążenie do zdobycia ich posiadłości ani na szkodzenie im przez nieuczciwą konkurencję. Ona sprawia, że odczuwamy wobec nich wspaniałomyślność, jesteśmy zadowoleni z ich powodzenia, pomocni w powiększaniu ich pomyślności oraz hojni w udzielaniu z naszych środków, itd., zasługującym na pomoc i potrzebującym wśród nich. Dlatego szczodrość czyni nas wielkodusznymi i życzliwymi w duchu oraz hojnymi i pomocnymi w działaniu.
Kierowani taką szczodrością, chętnie udzielamy naszego czasu, talentów, siły, środków i wpływu w celu błogosławienia drugich. Ona nie dopuszcza do tego, abyśmy stali się egocentryczni, chciwi, skąpi, zachłanni, pazerni, łakomi i żądni bogactw oraz powstrzymuje nas przed myśleniem wyłącznie o sobie. Ona jest niesamolubna, życzliwa oraz wielkoduszna i cechuje tego, który rozkoszuje się czynieniem dobra dla innych. Oczywiście, ona nigdy nie może działać w sprzeczności z zasadami sprawiedliwości i nigdy ich nie gwałci. Szczodrość powstrzymuje nas przed życiem w samopobłażaniu, przed używaniem naszego czasu, talentów i środków na przyjemności, życie w luksusie i ziemskie atrakcje, zaniedbując Boga i bliźnich. Ona wszelkimi sposobami pomaga nam, abyśmy byli właściwie zrównoważeni.
ZALECENIE APOSTOŁA PAWŁA
Bóg przez Apostoła Pawła udzielił nam wspaniałych myśli na temat szczodrości, nie tylko w wersecie naszego godła, lecz także w towarzyszących wersetach w 2Kor. 8; 9, które uwydatniają głębszą pełnię znaczenia. On uczynił to także w innych fragmentach na ten sam ogólny temat.