Sztandar Biblijny nr 215 – 2007 – str. 12
pokój i radość, którego świat nie może dać ani odebrać – Jan 14:27; 16:22.
BOJOWANIE DOBREGO BOJU WIARY
Lecz chociaż jesteśmy „utwierdzeni w teraźniejszej Prawdzie”, powinniśmy pamiętać, że nasz wybór do tysiącletniego stanowiska w ziemskiej części Królestwa, do którego jesteśmy powołani, nie jest jeszcze pewny. Bieg po nagrodę wiecznego życia, o które się ubiegamy, nie jest jeszcze zakończony; a my wciąż znajdujemy się w kraju wroga, otoczeni przez wielu wyrafinowanych i silnych nieprzyjaciół, którzy chcieliby pozbawić nas celu naszego biegu, jeżeli nie będziemy pilni. Aby odnieść zwycięstwo, musimy „bojować dobry bój wiary”, pamiętając również, że bronią w naszej walce nie są karabiny, bomby ani miecze [Prawda biblijna jest bronią użytą w Efez. 6:13-17], lecz jest to siła do niszczenia fortyfikacji błędu, przesądów i związanego z nimi grzechu. Powinniśmy pamiętać, że „nie walczymy przeciwko krwi i ciału, lecz przeciwko księstwom, zwierzchnościom, władcom ciemności tego świata, przeciwko złym duchom, które są wysoko” – szatanowi i jego upadłym aniołom (2Kor. 10:4; Efez. 6:12). Z uwagi na te fakty walki będącej przed nami, wyrafinowania pokus oraz słabości naszego ciała, Apostoł Piotr usilnie nakłania nas do wszelkiej pilności w rozwoju chrześcijańskich zalet i ciągłym przywoływaniu na pamięć cennych prawd, które poznaliśmy, abyśmy mogli być przez nie wzmocnieni w celu uczynienia naszego powołania i wyboru pewnym. Wiara jest dobrą rzeczą; lecz wiara bez godnych jej uczynków jest martwa; a zachowywanie Prawdy w niesprawiedliwości jest gorsze, niż gdyby zupełnie się jej nie przyjęło. Prawda jest nam udzielana w celu oczyszczenia naszych serc i życia. Zatem niech ona swobodnie działa i niech będzie uwielbiana. Niech jej wspaniałe łaski charakteru – jej owoce, dzień po dniu coraz bardziej wzrastają. Dodajcie do waszej wiary męstwo – prawdziwą wzniosłość charakteru, taką wzniosłość charakteru, jaka będzie was wyróżniać jako odłączonych od świata i jego ducha. Świat dostrzeże i uzna te moralne zalety, nawet jeśli będzie się potykać o naszą wiarę. Dodajcie szczerość, prawdę i uczciwe postępowanie w kontaktach zawodowych; moralną prawość naszych związków z bliźnimi; oraz czyste ręce, czyste serce i okiełznany język nie czyniący żadnej szkody bliźniemu. Świat ma prawo spodziewać się biegłości w czynieniu dobra od tych z nas, którzy nazywają siebie chrześcijanami; a są to nieodzowne cechy sprawiedliwego charakteru, które muszą być dodane do naszej wiary. Czyste ręce nie będą mieć do czynienia z czymkolwiek, co nie jest prawe: nie powinniśmy mieć nic wspólnego z niesprawiedliwymi intrygami czy planami w biznesie. Czyste serce nie będzie obmyślać złych rzeczy ani udzielać schronienia złym myślom, nie będzie też knuć intryg. Okiełznany język nie będzie się oddawał złej mowie, lecz będzie milczał wtedy, gdy nie może mówić dobrze i mądrze. Dążenie do chrześcijańskich cnót posunie się dalej poza te bierne cechy, które odmówią uczynienia czegokolwiek, co mogłoby zaszkodzić bliźniemu. One pobudzają nie tylko do biernej, lecz także do aktywnej dobroci – w życzliwym miłosierdziu, które stara się łagodzić cierpienie, współczuć w smutku, pocieszać tych, którzy są w rozpaczy i podnosić oraz błogosławić innych, a także pomagać „wszystkim ludziom, gdy mamy ku temu sposobność.”
DODAJCIE WIEDZĘ
Apostoł radzi nam, by do takiego dobrego charakteru dodać wiedzę – wiedzę o Boskim charakterze, byśmy mogli coraz lepiej go naśladować i wiedzę o Boskiej Prawdzie, abyśmy mogli coraz bardziej podporządkowywać się jej naukom, do wiedzy dodajmy też umiar, samokontrolę we wszystkim. „Niech umiarkowanie wasze będzie wiadome wszystkim ludziom.” My nie powinniśmy być porywczy i wybuchowi czy też lekkomyślni i nierozważni. Lecz powinniśmy się starać, abyśmy byli dobrze zrównoważeni, rozważni i taktowni; całe nasze zachowanie powinno charakteryzować się tą starannością, która będzie wskazywać, że zawsze mamy na względzie zadowolenie Pana, będzie wskazywać na naszą odpowiedzialność wobec Niego jako Jego rzeczników oraz na nasz wpływ na bliźnich, aby widzieli, że zawsze jesteśmy po stronie dobra, a nigdy zła. Rozwijajmy cierpliwość. „Niech cierpliwość pełni doskonałe dzieło, abyście mogli być doskonali i zupełni, którym niczego nie brakowałoby.” Zaleta cierpliwości wygładza drogę dla każdej innej cechy, ponieważ wszystkie one muszą być rozwijane w procesie cierpliwej i ciągłej samodyscypliny. Nie można dokonać ani jednego kroku postępu bez rozwijania łaski cierpliwości; i żadna inna z łask, którą Prawda inspiruje, nie zdobi piękniej chrześcijańskiego charakteru, nie zyskuje uznania w oczach świata ani nie wielbi Boga wszelkiej łaski. Jest to długo znosząca łagodność szczerze dążąca do zahamowania fali ludzkiej niedoskonałości i słabości i usiłująca ze skrupulatną troską odzyskać Boskie podobieństwo. Ona jest powolna do gniewu i obfitująca w miłosierdzie; jest szybka w dostrzeganiu ścieżek prawdy i sprawiedliwości oraz w postępowaniu po nich; ona ma na względzie swą własną niedoskonałość i współczuje w niedoskonałości i brakach innych.