ANANIASZ I SAFIRA

„[…] Umiłujcie czystym sercem jedni drugich gorąco” 1Piotra 1:22, BW.

      BÓG jest miłością! I wszyscy, proporcjonalnie do stopnia swojej społeczności z Bogiem, powinni mieć charakter podobny do Jego charakteru i być kochający, uprzejmi i życzliwi. W przeciwieństwie do tego, Szatan jest samolubstwem! Wielki Przeciwnik jest ucieleśnieniem tego ducha, odkąd pozwolił, by duma i ambicja wprowadziły go w błąd. Pod wpływem księcia tego świata – Szatana i ze względu na upadek, świat jest egoistyczny i tym samym bezbożny.

      Dziełem Wieku Tysiąclecia będzie restytucja, czyli udzielenie całej ludzkości pełnej możliwości uwolnienia z sideł Diabła oraz odzyskania wszystkiego, co zostało utracone w Adamie, a odkupione przez Jezusa dla Adama i jego rodu. To będzie chwalebne Tysiąclecie, pomocne i podnoszące z grzechu wszystkich chętnych i posłusznych. Na poziomie duchowym niewidzialny dla ludzi Kościół z Jezusem będzie wyposażony w zupełną moc Bożą. Praca Kościoła będzie podobna do dzieła jego Pana. Kościół będzie dzielił ze swym Panem władzę w Jego Królestwie. Kościół będzie stanowił Jego Kapłanów i Sędziów – wymierzając kary lub udzielając nagród ludziom. Te kary i nagrody będą zamierzone, by wyćwiczyć i podnieść ich do doskonałości.

————-
w ramce

SKORO DUSZE WASZE UŚWIĘCILIŚCIE PRZEZ POSŁUSZEŃSTWO PRAWDZIE KU NIEOBŁUDNEJ MIŁOŚCI BRATNIEJ, UMIŁUJCIE CZYSTYM SERCEM JEDNI DRUGICH GORĄCO. 1Piotra 1:22, BW
————–

      Ten Wiek Ewangelii, łącznie z jego rozszerzonym dziełem Żniwa, jest okresem, podczas którego Bóg wybierał spośród ludzi jedyny prawdziwy Kościół. Wszyscy wybrani będą świętymi, bez względu na ich przynależność denominacyjną. Bóg postanowił, że w tej grupie nie będzie nikogo z wyjątkiem tych, którzy są kopiami Jego Syna (Rzym. 8:29). Kościół przeszedł specjalne próby

Kol.2

i ćwiczenia przygotowujące go do wyznaczonej dla niego chwalebnej misji – błogosławieństwa polegającego na sądzeniu świata. Kościół musi nie tylko odczuwać współczucie dla innych, lecz musi rozwinąć tę zaletę do osiągnięcia podobieństwa do Chrystusa w sercu i na ile to możliwe, musi mieć to podobieństwo w myślach i przejawiać je na zewnątrz.

      Zapisy mówią nam, że było wiele tysięcy wierzących. Duch miłości zaczął płonąć w ich sercach – wdzięczność dla Boga, docenianie Jego łaski, pragnienie służenia Mu oraz współczucie i miłość do współbraci.

      Dowiadujemy się, że niektórzy bracia byli biedni. Prowadzeni duchem miłości zamożni bracia pragnęli, aby ci wszyscy biedniejsi mieli tak samo dobrze jak oni sami. W miarę jak uświadamiali sobie ich potrzeby, najpierw dzielili się prywatnie, a potem, gdy sprawa posunęła się dalej zorganizowali się w niewielką wspólnotę. Wielu bogatszych sprzedało swoje majątki i wkładało pieniądze do skarbca Pańskiego, pragnąc, aby określona kwota – którą oddali dla siebie i wszystkich pozostałych członków społeczności – była udostępniona i równo podzielona.

      To objawiało bardzo pięknego ducha i w doskonałych warunkach byłoby to zarówno mądrym jak i właściwym sposobem działania. W rzeczywistości ta wspólnota okazała się porażką. Niemniej jednak Pan najwyraźniej dozwolił na tę próbę i porażkę w dobrym celu – aby pokazać nam, że w obecnym czasie żadna taka wspólnota wśród Jego ludu