BŁOGOSŁAWIENI MOCĄ I POKOJEM

„PAN doda mocy swojemu ludowi, PAN pobłogosławi swój lud pokojem” Ps. 29:11, UBG

      Nie powinniśmy rozumieć, że ten werset oznacza, iż Pan w jakiś szczególny sposób daje fizyczną siłę swemu ludowi ze względu na to, że on należy do Niego. Gdyby tak było, Jego ludem byliby najsilniejsi ludzie w świecie, a wiemy, że tak nie jest. Siła, którą Pan daje, jest mocą umysłu, umysłową i moralną odwagą, która jest czymś więcej niż rekompensatą braku fizycznej siły. Niektóre z Pańskich dzieci mają bardzo mało fizycznej siły, a jednak posiadają odwagę, siłę serca, która o wiele przewyższa tę, którą posiadają bardziej silni fizycznie.

      Apostoł Paweł z radością woła: „[…] kiedy jestem słaby, wtedy jestem mocny” (2Kor. 12:10, BW). Tak, przez przejawianie właściwej wiary i zaufania do Pana, my, którzy należymy do Niego, możemy być o wiele mocniejsi, niż bylibyśmy w innych okolicznościach i warunkach. Jednakże możemy być pewni, że Pan udzieli swemu ludowi szczególnej siły fizycznej potrzebnej do wykonania wszystkiego, co życzy sobie, abyśmy zrobili, gdyż w przeciwnym razie nie bylibyśmy w stanie wykonać niezbędnej pracy. Dostrzegamy tego przejawy. Widzimy niezbyt mocnych chrześcijan, którym udzielono wyjątkowej siły, gdy mieli do wykonania pewne szczególne dzieło dla Boga. Zauważając ich ufność i wiarę, Pan zechciał udzielić im szczególnej siły, aby mogli znieść to, czego inni, fizycznie mocniejsi, nie byliby w stanie znieść. „PAN doda mocy swojemu ludowi, PAN pobłogosławi swój lud pokojem” (Ps. 29:11, UBG). W literalnym znaczeniu nie jest to prawdą. To nie było prawdą w odniesieniu do naszego Mistrza. Jego szczególni pomocnicy, Apostołowie, byli poniewierani i tak uciskani, jak wszyscy naśladowcy Pana przez cały Wiek Ewangelii. Przeciwnik czyni w swej mocy wszystko, aby nasze życie było przykre i nieszczęśliwe. Musimy toczyć walki zewnętrzne

kol. 2

i wewnętrzne. Nie mamy zupełnego spokoju na zewnątrz ani pokoju wewnątrz.

      Musimy walczyć z naszym ciałem, bo właśnie tam powinniśmy odnieść ważną część naszego zwycięstwa. Powinniśmy toczyć „dobry bój” -zwycięski bój. Mamy dołożyć wszelkich starań, walcząc przeciwko światu, przeciwko naszej upadłej naturze, przeciwko Przeciwnikowi i wszystkiemu, co on wkłada do naszych umysłów i serc. Powinniśmy starać się osiągnąć jak najlepsze rezultaty w tych sprawach. Pan błogosławi swój lud mocą do przezwyciężenia tych niekorzystnych wpływów oraz trudności i nawet pośród trudności udziela pokoju serca.

      Nie powinniśmy mieć pokoju z ciałem, lecz zawsze toczyć z nim walkę. W Panu jest pokój, który rodzi się z wiary i bezgranicznego zaufania Jego obietnicom. On obiecał nam dostateczną łaskę w czasie każdej potrzeby. Obiecał, że nie damy się pokonać podczas żadnych prób i trudności, jeśli pozostaniemy wierni naszemu przymierzu. Mamy zapewnienie, że odniesiemy zwycięstwo, ufając Jego sile. To daje nam odpoczynek, pokój i zaufanie.

      Mamy odpoczynek w cennych obietnicach Pana – w obietnicach, których nie dał nikomu poza tymi, którzy należą do Niego. Jego siła i Jego zdolności do spełnienia swych obietnic są także źródłem naszego odpoczynku. Wiemy, że Ten, który powołał nas, jest w stanie wypełnić całe swoje dobre Słowo i na pewno tego dokona (Joz. 23:14). Ten spokój i odpoczynek jest szczególnym błogosławieństwem Ducha Świętego. Tylko proporcjonalnie do tego, jak otrzymujemy Ducha Świętego – święty umysł, święte usposobienie Boga – Jego obietnice mogą spełnić się w nas. Jest to kwestia prostej proporcji. W miarę jak wzrastamy w łasce i wiedzy Pana, w wiedzy o Jego prawdzie, będziemy mieli dodatkowe pocieszenie