Sztandar Biblijny nr 315 – 2023 – str. 73
drogi świętej, poświęcają się na śmierć. Jest to także koniecznością w tym przypadku, ponieważ tak długo, jak długo Szatan będzie sprawował kontrolę, tak długo niemożliwa będzie pełna realizacja poświęcenia bez codziennego umierania, gdyż warunki obecnego złego świata sprzyjają grzechowi, a nie sprzyjają sprawiedliwości. Każdy, kto w tych warunkach chce być wierny Panu, musi to czynić kosztem swych ludzkich praw, czyli musi poświęcać się na śmierć” (PT 2013, s. 59 − TP 2013, s. 60, przyp. tłum.).
————-
w ramce
„Badaj mnie. Boże, i poznaj serce moje, doświadcz mnie i poznaj myśli moje! I zobacz, czy nie kroczę drogi zagłady, a prowadź mnie drogą odwieczną!” Ps. 139:23, 24, BW
————–
W E4, s. 422 brat Johnson, odpowiadając na pytanie, czy Młodociani Godni poświęcają się do życia czy na śmierć, mówi, że oni „[…] poświęcają się na śmierć, nie do życia”. Poświęcenie do życia jest odpowiednie do warunków Tysiąclecia, nie do warunków Wieku Ewangelii, ponieważ jest to poświęcenie, które prowadzi daną osobę na drogę świętości. Aby móc działać, ta droga świętości oczekuje na ustanowienie Królestwa w jego ziemskiej sferze. Ta droga nie może działać, zanim Chrystus, w celu pojednania, nie pojawi się w obecności Boga z drugą ofiarą za grzech. Warunki Wieku Ewangelii wymagają wiary, która ufa tam, gdzie nie może dostrzec, która postępuje tam, gdzie wzrok nie sięga i która ufa Panu, choć On dozwala na śmierć wierzącego. Dopóki grzech ma przewagę, a Szatan działa jako bóg tego świata, tak długo będzie konieczne, aby ktoś, kto jest lojalny wobec Pana, ofiarował swoje prawa aż do śmierci, pozostając w opozycji do grzechu i w służbie sprawiedliwości. Złe warunki − którym tak postępując trzeba się sprzeciwiać − zużywają i odbierają życie. Stąd wierność w poświęceniu w obecnym czasie wymaga ofiarowania wszystkiego, co posiadamy w służbie dla Boga w warunkach prowadzących do śmierci tego, który ofiaruje swoje wszystko. Nie tylko obecne warunki zadają śmierć wiernym, lecz każdy z nich jest zapraszany do zawarcia przymierza służby – śmierci wobec siebie i świata oraz ożywienia dla Boga. Nie ma najmniejszej wzmianki w Piśmie Świętym, że ci, którzy poświęcają się zbyt późno, aby otrzymać koronę, lecz przed otwarciem drogi świętości, dokonują innego rodzaju poświęcenia od tych, których poświęcenie zostało przyjęte przez spłodzenie ich z Ducha. Najwyraźniej Szatan nie jest jeszcze w pełni związany ani nie jest jeszcze otwarta droga świętości. Dopóki nie zostanie to dokonane, nie możemy oczekiwać, że jakiekolwiek poświęcenie będzie do życia. Bóg ma takie same oczekiwania wierności od Poświęconych Obozowców Epifanii, jakie miał wobec Małego Stadka.
Jedynie Bóg wybiera swój lud, od samego początku aż do chwili obecnej. Każda powołana osoba wchodzi w przymierze społeczności z Bogiem Jehową. Od 1954 r. tą wybitną klasą są Poświęceni Obozowcy Epifanii z jej wyższą częścią określaną jako klasa Królowej z Saby. Ta klasa jest powoływana pod szczególnym powołaniem w czasie, gdy grzech ma jeszcze przewagę, a poświęcenie wciąż jest na śmierć. Jako przedtysiącletnie potomstwo Abrahama, ta klasa otrzyma zmartwychwstanie sprawiedliwych. W obecnym czasie członkowie tej klasy są także próbnie usprawiedliwieni z wiary w Chrystusie oraz przyjęci przez Boga w poświęceniu (Przyp. 23:26). Jako przedtysiącletnie potomstwo Abrahama pod ziemskimi zarysami Przymierza Związanego Przysięgą, również mają przywilej modlenia się do Boga i społeczności z Nim. Bóg wielce ich uhonoruje, gdyż okazują się wierni w obliczu większej próby niż będzie miał ogół restytucjonistów. Będą zaszczyceni możliwością stania się specjalnymi pomocnikami Godnych i będą bardzo zdolnymi pomocnikami dla ludzkości, gdy wraz z nimi będą kroczyć drogą świętości. Jak wspaniałego Niebiańskiego Ojca mamy! Jakże łaskawy On jest dla nas wszystkich! Trwajmy w miłości i radości Bożej (Judy 21)!
Od czasu uwielbienia Oblubienicy Chrystusa na Ziemi były jeszcze trzy klasy poświęconego ludu Bożego, wypełniające swój bieg w tym życiu – Wielka Kompania, Młodociani Godni oraz Poświęceni Obozowcy Epifanii. Wydaje się, że są one reprezentowane w zastosowaniu PnP 6:8 po 1954 r. przez trzy grupy kobiet pozostających w szczególnym związku z antytypicznym Salomonem – naszym Panem. Klasa Wielkiej Kompanii, będąca nowymi stworzeniami w duchowej sferze Królestwa, jest – obok Małego Stadka – w najściślejszym związku z antytypicznym Salomonem. Dlatego też słusznie jest reprezentowana przez królowe Salomona, które wśród tych trzech grup miały najbliższy związek z nim. Ze śmiercią pastora Jolly’ego 14 lutego 1979 r., Wielka Kompania została skompletowana, pozostawiając obecnie dwie klasy.
Młodociani Godni są następni pod względem bliskości z antytypicznym Salomonem. Są reprezentowani przez nałożnice Salomona, które w następnej kolejności utrzymywały najbliższy związek z nim. A Poświęceni Obozowcy Epifanii są następni, co do bliskości związku z nim, dlatego są dobrze reprezentowani przez panny, które jako następne miały najbliższy związek z Salomonem, choć nie był to już związek małżeński. Podobnie jak Wielka Kompania