Sztandar Biblijny nr 315 – 2023 – str. 72
————-
w ramce
W BOSKIM PLANIE ZBAWIENIA POŚWIĘCENIE JEST ZAWSZE NA MIEJSCU
Poświęcający się obecnie podczas „Wieku Wiary” – gdy Szatan panuje, a restytucja jeszcze się nie rozpoczęła – poświęcają się zawsze na śmierć.
Bóg ma wielkie błogosławieństwa obietnice dla tej piątej wybranej klasy (POE).
Poświęcenie będzie również wymagane, gdy rozpocznie się restytucja i będzie to poświęcenie do życia wiecznego.
Szatan zostanie związany, a poświęceni, dzięki swym uczynkom, będą się cieszyć błogosławieństwami Wieku Tysiąclecia.
————–
Bóg przygotowywał i nadal przygotowuje wszechobejmujące zarysy swego „Planu wieków” dotyczące zbawienia wyborczego zgodnie z powołaniem z Obj. 18:4 (BW): „I usłyszałem inny głos z nieba mówiący: Wyjdźcie z niego, ludu mój, abyście nie byli uczestnikami jego grzechów i aby was nie dotknęły plagi na niego spadające”. W Jana 10:16 (BW) Pan Jezus po słowach odnoszących się do duchowych wybranych Wieku Ewangelii − Jego owiec i owczarni Wieku Ewangelii, mówi: „Mam i inne owce, które nie są z tej owczarni; również i te muszę przyprowadzić […]”. Jezus i Jego wybrane stadko Wieku Ewangelii, zaprowadzi wszystkich chętnych i posłusznych ludzi − „drugie owce” na drogę świętości, do ludzkiej doskonałości i do zupełnej harmonii z Bogiem pod Nowym Przymierzem, które zostanie zainaugurowane na początku Pośredniczącego Panowania (Izaj. 35:8-10; Obj. 22:17). Kiedy „[…] ziemia będzie napełniona znajomością Pańską, tak jako morze wodami napełnione jest” (Izaj. 11:9), te „drugie owce” znajdą wszędzie obfite „zielone pastwiska” i „ciche wody”. Nie zabraknie im żadnej wiedzy (Jer. 31:34).
Symbolicznie mówiąc, Bóg przez Chrystusa zapewni ich wszystkie potrzeby tak, jakby sprawił, że trawa wyrośnie tam, gdzie normalnie nie rosła – na zdeptanych ścieżkach (drogach) oraz na szczytach gór (wysokich miejscach; Izaj. 35:1, 2; E17, s. 330). Oczywiście, ich wieczne dziedzictwo będzie na „nowej ziemi” (Ps. 37:9, 11, 22, 29, 34; Kaz. 1:4; Izaj. 45:18; 2Piotra 3:13).
Musimy zrozumieć, że ten plan Boga nie posiada żadnych błędów, a tym samym, przez wiele lat plan może być w użyciu ze względu na konieczność fazy przygotowań. W Izaj. 49:11 (BW) czytamy: „Poprzez wszystkie moje góry utoruję drogi, a moje ścieżki będą podwyższone”. Ten werset mówi o przedrestytucyjnych poświęconych klasach. Tak, Bóg sprawi, że wszystkie pięć przedrestytucyjnych poświęconych klas: Małe Stadko, Starożytni Godni, Wielka Kompania, Młodociani Godni i Poświęceni Obozowcy Epifanii – odpowiednio symbolizowani przez Syon, Morię, Akrę, Bezetę i Ofel – staną się szczególnymi pomocnikami niewybranych na drodze świętości. Dla porównania cytujemy Ps. 72:3: „Przyniosą góry ludowi pokój, a pagórki sprawiedliwość”. W tym celu Bóg wywyższy te pięć przedrestytucyjnych klas. Izaj. 49:10 (BW): „Nie będą łaknąć ani pragnąć, nie dokuczy im gorący wiatr ni żar słoneczny, bo ten, który lituje się nad nimi, będzie ich prowadził i zawiedzie ich do krynicznych wód”. Ten werset mówi o klasie restytucyjnej pod Tysiącletnim Pośredniczącym Panowaniem Chrystusa.
Z tymi uwagami kontynuujemy rozważania o tym, jak ważne jest, że jedynie Bóg wybiera przywódców swego ludu we wszystkich okresach, włączając w to obecny. Jedynie Bóg jest w stanie rozpoznać tych, którzy są zdolni do poświęcenia się w duchu: „[…] nie moja wola, lecz twoja niech się stanie”. Nie może być przyjęte przez Boga poświęcenie dokonywane w duchu targowania się z Bogiem, gdy poświęcający się oczekuje, że Bóg da mu w zamian tę czy inną nagrodę za wierność w tym poświęceniu. Tak więc zamiast podkreślania, że poświęcenie jest na śmierć lub do życia, wolimy raczej podkreślać, że najważniejsze jest pełnienie Boskiej woli.
Uznajemy, że istnieją różnice w Boskim sposobie używania, tych którzy się poświęcają − którzy oddają Jemu swe własne ja oraz w Boskich wymaganiach wobec nich (2Kor. 8:5). Jednakże te różniące się sposoby używania i różne wymagania, jakie są odpowiednie do czasu, np. do dyspensacyjnych zmian w Boskim planie, dotyczą Boga, a nie poświęcającego się i nie powinny stanowić żadnej różnicy w rodzaju dokonywanego poświęcenia. Zgodnie z tym czytamy w P6, s. 156: „W świetle faktu, iż »wysokie powołanie« jest zamknięte i dlatego poświęcający się nie mogą mieć zupełnej pewności co do możliwości osiągnięcia nagrody nowej natury z jej chwałą, czcią i nieśmiertelnością − rodzi się pytanie, jaki to ma wpływ na poświęcenie? Odpowiadamy, że nie powinno to mieć żadnego znaczenia; poświęcenie i tak jest jedyną rozumną, właściwą drogą dla ludu Pańskiego. Od tych, którzy będą chcieli żyć i radować się błogosławieństwami Wieku Tysiąclecia, nie będzie wymagane nic innego jak pełne poświęcenie” (zobacz E8, s. 620).
Z poświęceniem Poświęconych Obozowców Epifanii jest tak samo jak z poświęceniem Starożytnych Godnych: „Rozumiemy, że ich poświęcenie jest na śmierć, ponieważ przed otwarciem drogi świętej [gościńca świątobliwości] nie może być poświęcenia do życia [kursywa nasza]. Fakty potwierdzają więc, że wszyscy, którzy poświęcają się przed otwarciem