Studiujmy, by się przekonać, czy nasze życie jest godne sprawy, za którą się opowiadamy, czy powstrzymujemy się nawet przed pozorem zła, czy jesteśmy rozważni we wszystkich naszych rozmowach, w naszym zachowaniu – strzegąc naszych myśli, naszych warg, naszego życia. Badajmy, by być pilni w każdym obowiązku, wypełniając go z chętnym umysłem oraz radością i zadowoleniem serca. Nigdy nie traćmy z oczu faktu, że jesteśmy żołnierzami i że jako prawdziwi żołnierze powinniśmy się uczyć „znosić trudy” (2Tym. 2:3, UBG).

Żołnierz ma do wykonania wiele błahych obowiązków i tak naprawdę wykonuje swój żołnierski obowiązek wtedy, gdy czyści broń, zdobywa pożywienie, gotuje posiłki, sprząta obóz czy buduje mosty, by mogło po nich przejść wojsko, tak samo jak wtedy, gdy walczy z wrogiem. Takie czynności są mało ważnymi zajęciami, lecz są niezbędne oraz całkowicie spójne z jego powołaniem jako żołnierza. Nie powinny być uważane za uwikłanie się w niepotrzebne działania lub przeszkody w służbie. Lekceważenie i wypełnianie niedbale takich obowiązków jest zawsze wynikiem pewnej niewierności.

WSZYSTKO, CO ZAAPROBUJE I UZNA NASZ WÓDZ, JEST DLA NAS WŁAŚCIWE

Tak jest w przypadku chrześcijańskiego żołnierza. Rutyna życia – zajęcia domowe, zakupy, codzienny trud, każda rzecz i wszystkie mało ważne kwestie związane z właściwym i uczciwym zaopatrywaniem w „rzeczy potrzebne” nam samym i tym, którzy są zależni od naszej pomocy, jak również te związane z zaopatrzeniem w celu pełnienia dzieła Pańskiego i troszczenia się o nie. Wszystko to jest właściwą częścią naszego zaangażowania jako żołnierzy Pana.

Apostoł Piotr tak samo wiernie służył Panu, gdy złowił rybę, z ust której wyciągnął monetę, by zapłacić podatek za swego Mistrza i za siebie (Mat. 17:27), jak i wtedy, gdy w dzień Pięćdziesiątnicy głosił o „wzbudzeniu” i wniebowstąpieniu Pana. Apostoł Paweł był tak samo wiernym żołnierzem krzyża, gdy wykonywał swą właściwą pracę, szyjąc namioty (zamiast być obciążeniem dla innych), jak wtedy, gdy na wzgórzu Marsowym głosił o Panu Jezusie i zmartwychwstaniu. Wszystko, co jest czynione z myślą o przyniesieniu chwały i czci naszemu Panu – Wodzowi naszego zbawienia lub dla dobra któregoś z naszych współżołnierzy czy też, by nas samych przygotować do tej walki i to, co jest wykonywane w celu wywiązania się z zobowiązań, jakie nasz Wódz uznał i zaaprobował, jest właściwą pracą dla nas jako żołnierzy. Nie jest to uwikłaniem się w sprawy teraźniejszego życia (P6, s. 650-651).

BS 2023, s. 44-45

WYKŁADY BIBLIJNE

Historie napisane prostym językiem. Z jedynej Księgi, która nigdy się nie starzeje.

Lekcja 3. POTOP 1Moj. 6:1-7:24 (w oparciu o BW)

OPADNIĘCIE WÓD 1Moj. 8:1-9, 19, 28, 29-10:1, 32 (w oparciu o BW)

POTOP

1Moj. 6:1 – 7:24 (w oparciu o BW)

A kiedy ludzie zaczęli rozmnażać się na Ziemi i rodziły im się córki, ujrzeli synowie boży, że córki ludzkie były piękne. Wzięli więc sobie za żony te wszystkie, które sobie upatrzyli.

I rzekł Pan: Nie będzie przebywał duch mój w człowieku na zawsze, gdyż jest on tylko ciałem. Będzie więc życie jego trwać sto dwadzieścia lat (BW). A gdy Pan widział, że wielka jest złość człowieka na Ziemi i że wszelkie jego myśli oraz dążenia jego serca są złe, żałował Pan, że uczynił człowieka na Ziemi i bolał nad tym w sercu swoim. I rzekł Pan: Zgładzę człowieka, którego stworzyłem, z powierzchni Ziemi, począwszy od człowieka aż do bydlęcia, aż do płazów i ptactwa niebios, gdyż żałuję, że je uczyniłem. Ale Noe znalazł łaskę w oczach Pana.

Oto dzieje rodu Noego: Noe był mężem sprawiedliwym, nieskazitelnym wśród swojego pokolenia. Noe chodził z Bogiem. I Noe spłodził trzech synów: Sema, Chama i Jafeta.

Ale Ziemia była skażona w oczach Boga i pełna nieprawości. I spojrzał Bóg na Ziemię, a oto była skażona, gdyż wszelkie ciało skaziło drogę swoją na Ziemi.

WODY POTOPU UŻYTE DO ZNISZCZENIA WSZELKIEGO CIAŁA.

Rzekł tedy Bóg do Noego: Położę kres wszelkiemu ciału, bo przez nie Ziemia pełna jest nieprawości; zniszczę je wraz z Ziemią. Zbuduj sobie arkę z drzewa żywicznego. Zrób komory w arce,