Sztandar Biblijny nr 312 – 2023 – str. 29
te woły i kozły przedstawiały, czyli ofiar Chrystusa – Głowy i Ciała (Żyd. 9:18-23).
Mojżesz wziął wiązkę hyzopu oraz szkarłatną wełnę i krwią przymierza zmieszaną z wodą pokropił zarówno księgę (typ Prawa Zakonu – Boskiej sprawiedliwości) jak i cały lud (Żyd. 9:19). I tak jest z Nowym Przymierzem − ono także musi być ratyfikowane krwią, a jego Pośrednik, zarówno Głowa jak i Ciało, oddaje swą własną krew (życie) podczas ofiar Dnia Ewangelii. A po zakończeniu składania lepszych ofiar, lud zostanie symbolicznie pokropiony zasługą tej oczyszczającej krwi (życia) oraz czystą wodą prawdy. Pokropiona zostanie zarówno księga (Zakon) jak i lud, doprowadzając lud do harmonii z Bogiem, a zatem do harmonii z Jego prawem. Ich zęby nie będą dłużej cierpły z powodu grzechów ojców (Jer. 31:29, 30); kiedy będą chcieli czynić dobro, nie będą znajdować u siebie zła, „I nikt nie będzie już uczył swego bliźniego ani nikt swego brata, mówiąc: Poznaj PANA, bo wszyscy będą mnie znali, od najmniejszego aż do największego z nich, mówi PAN […]”, a „[…] ziemia będzie napełniona znajomością Pańską […]” (Jer. 31:34, UBG; 4Moj. 14:21; Izaj. 11:9).
Kto dokona pokropienia, kiedy ofiary zostaną zakończone? W typie był to Mojżesz, a w antytypie będzie to wielki Prorok i Pośrednik: „[…] Proroka, jak ja, spośród braci waszych wzbudzi wam Pan, Bóg; jego słuchać będziecie we wszystkim, cokolwiek do was mówić będzie. I stanie się, że każdy, kto by nie słuchał owego proroka, z ludu wytępiony będzie” (Dz. 3:22, 23, BW). To proroctwo stosuje się do „czasów restytucji wszystkich rzeczy” i jest cytowane przez św. Piotra jako mające zastosowanie w tym czasie (Dz. 3:21).
Ten prorok lub nauczyciel, „Chrystus” – Głowa i Ciało, jest „wzbudzany” podczas Wieku Ewangelii, a wkrótce, w czasie Wieku Tysiąclecia, rozpocznie się dzieło kropienia i oczyszczania ludzkości. Każda dusza (osoba), która nie będzie wówczas posłuszna i nie będzie się oczyszczać, zostanie zniszczona. Podczas tego Wieku grzesznicy zostaną unicestwieni po stu latach, chociaż mając tyle lat będą przyrównani do „dzieci” (Izaj. 65:20).
TRZY ŻONY ABRAHAMA
Dokonajmy krótkiego przeglądu tych przymierzy tak, jak zostały zilustrowane w typie, czyli alegorii (Gal. 4:22-31). Apostoł Paweł wyjaśnia, że Sara, żona Abrahama, była typem przymierza zawartego z Abrahamem, odnoszącym się do „potomstwa”. W miarę jak lata mijały i nie pojawiało się dziecko, oni zaczęli starać się o wypełnienie tego przymierza w inny sposób i Hagar zajęła miejsce żony Abrahama oraz urodziła syna, który najwyraźniej miał być dziedzicem. Również pierwotna obietnica Boga dana Abrahamowi oznaczała Chrystusa, lecz On nie narodził się, aż przyszedł „właściwy czas”, a w międzyczasie, na Synaju został dany „Zakon”, najwyraźniej zajmując miejsce tego oryginalnego przymierza, a pod Przymierzem Zakonu rozwinęło się naturalne potomstwo – cielesny Izrael. Lecz Przymierze Abrahamowe nie doznało niepowodzenia, ponieważ po tym, jak Przymierze Hagar, narodziło cielesny Izrael (reprezentowany przez Ismaela), prawdziwe potomstwo Abrahama, dziedzice „według obietnicy” − Chrystus Jezus i członkowie Jego Ciała – Duchowy Izrael (Gal. 3:29) zaczął być rozwijany pod zarysami Sary oryginalnego Przymierza Abrahamowego.
To tyle, co św. Paweł mówi o typie i antytypie, ponieważ opisuje jedynie dwóch potomków, naturalnego i duchowego oraz dwa przymierza, pod którymi oni zaczęli istnieć. Lecz gdy odkrywamy, że Bóg ma zawrzeć „nowe przymierze”, „po tych dniach”, to oczywiście pytamy: Dlaczego to Nowe Przymierze również nie zostało przedstawione przez żonę Abrahama? I po zbadaniu stwierdzamy, że ono zostało w ten sposób przedstawione. Wracając do 1Moj. 24:67 czytamy, że Izaak wprowadził Rebekę do namiotu Sary i ona stała się jego poślubioną żoną itd., przedstawiając to, jak Niebiański Oblubieniec wprowadzi swoją Oblubienicę po zakończeniu jej ziemskiej wędrówki − pod koniec Wieku Ewangelii, przyprowadzi ją i połączy ją ze sobą, by korzystała ze wszystkich rzeczy obiecanych w pierwszym Przymierzu (Sara). W następnym wersecie czytamy: „Potem pojął Abraham drugą żonę, której było na imię Ketura”, która przedstawiała Nowe Przymierze, tak wyraźnie jak tylko typ może to zrobić.
SZEŚCIU SYNÓW KETURY
Każde z pierwszych dwóch przymierzy zrodziło tylko jednego potomka: pierwsze, duchowy Izrael − dziedzica wszystkich rzeczy (Izaaka; Żyd. 1:2; Rzym. 8:17), a drugie, cielesny Izrael − umiłowanego ze względu na praojców (Ismaela; Rzym. 11:28). Lecz Nowe Przymierze (Ketura) rodzi sześciu synów (1Moj. 25:2). Zatem Nowe Przymierze doprowadzi do życia wiecznego w Wieku Tysiąclecia sześć klas, które mogą zostać odpowiednio przedstawione, jak następuje: (1) Zamram: 70 najwybitniejszych Starożytnych i Młodocianych Godnych (starcy i młodzieńcy z Joela 2:28), którzy otrzymają najbardziej wybitne stanowiska w ziemskiej części Królestwa podczas tworzenia, pieczętowania Nowego Przymierza (2Moj. 24:1, 9); (2) Joksan: Godni ogólnie; (3) Medan: Poświęceni Obozowcy Epifanii – którzy poświęcają się Bogu i są wierni w swym poświęceniu