Sztandar Biblijny nr 312 – 2023 – str. 28

zawsze była warunkiem uznania kogokolwiek za dziecko Boże i społeczności Boga z nim. Chrześcijanie w obecnym Wieku, chociaż osobiście nie są doskonali, są uznawani za takich przez wiarę w okupową zasługę ofiary Jezusa, będąc ukryci w Chrystusie i przykryci szatą Jego sprawiedliwości. Jego sprawiedliwość jest im przypisywana. Lecz w nadchodzącym czasie, po zastosowaniu zasługi Jezusa na korzyść całego świata (1Jana 2:2), nie będzie dostępna Jego przypisana sprawiedliwość, lecz „[…] każdy za swój grzech poniesie śmierć” (nie za grzech Adama), i odwrotnie, będzie żył dzięki swej własnej sprawiedliwości (doskonałemu posłuszeństwu; Ezech. 18). Wiara w Chrystusa będzie wymagana, lecz ludzie będą sądzeni „według uczynków ich” (Obj. 20:12).

      Zatem można zapytać, czym warunki w tym nowym Wieku, pod Nowym Przymierzem będą się różnić od tych w Wieku Żydowskim pod Przymierzem Zakonu? Jeśli warunki otrzymania życia zależą od posłuszeństwa doskonałemu Boskiemu prawu, to czy nie spowoduje to potępienia wszystkich na śmierć, jak w przypadku Przymierza Zakonu? Odpowiadamy: nie. Wówczas trudność nie leżała po stronie prawa, lecz człowieka. Człowiek w swym upadłym, niedoskonałym stanie nie mógł zachować Zakonu – prawa, które „[…] miało prowadzić do życia […]” (Rzym. 7:10, BT).

      Lecz warunki tego Nowego Przymierza ze strony Boga są takie, że człowiek zostanie doprowadzony do stanu, w którym będzie zdolny do posłuszeństwa doskonałemu prawu i zawsze będzie je zachowywać w swym sercu, jak jest napisane „Oto idą dni − mówi Pan – że zawrę z domem izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze […]. Lecz takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem […].Odpuszczę bowiem ich winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę”. „W owych dniach już nie będą mówili: Ojcowie jedli cierpkie grona, a zęby synów ścierpły, lecz każdy umrze za swoją winę […]” (Jer. 31:31-34, 29, 30, BW).

      „W owym dniu ustanowię dla niej przymierze ze zwierzętami polnymi i ptactwem niebieskim, i płazami ziemi, a łuk i miecz, i wojnę zniosę z ziemi […]” (Oz. 2:20, BW; por. Jer. 32:37-41; Ezech. 37:26). Wyraźnie dostrzegamy, że Nowe Przymierze należy jeszcze do przyszłości, a także, że nastąpi wielka zmiana w stanie Izraela, który poprzednio, będąc pod Zakonem, nie był zdolny do wypełnienia go. Problemem wówczas było, że ojcowie (Adam i jego potomkowie) jedli cierpkie grona grzechu, a synom zęby ścierpły, zatem nie byli w stanie zachować Boskiego Prawa. Jednakże wielki Dzień Pojednania na mocy Okupowej ofiary Jezusa, który z łaski Bożej skosztował śmierci za każdego człowieka (Żyd. 2:9), przyniesie ludzkości możliwość osiągnięcia wiecznego życia na „nowej ziemi”, w której „[…] mieszka sprawiedliwość” (2Piotra 3:13, BW).

      Człowiek Chrystus Jezus, który był święty, niewinny, nieskalany, odłączony od grzeszników, stał się przekleństwem za nas, „On to dla nas grzechem [ofiarą za grzech – Diaglott] uczynił Tego, który nie znał grzechu […]” (2Kor. 5:21, BT). Po ukończeniu „lepszych ofiar” Wieku Ewangelii (Żyd. 9:23; dla wyjaśnienia tych kwestii odsyłamy do BS 1960, s. 75), kiedy grzechy ludzkości będą wspaniałomyślnie przebaczone ze względu na Chrystusa i kiedy przy końcu Wieku Tysiąclecia ludzkość zostanie przywrócona do stanu bezgrzeszności, doskonałego człowieczeństwa, to Nowe Przymierze pomiędzy Bogiem i ludźmi zostanie w pełni ustanowione. Z tą myślą zgadzają się słowa św. Pawła (Rzym. 11:27, BW): „A to będzie [nowe] przymierze moje z nimi, gdy zgładzę grzechy ich”. Narody, ludzie, ludzkość ogólnie, włączając nawet starożytnych ludzi z Sodomy, Samarii itd., będą błogosławieni pod tym „wiecznym przymierzem”, tym Nowym Przymierzem, które Bóg zawrze z Izraelem − stając się „córkami” Izraela (Ezech. 16:46, 47, 53, 55, 60, 61).

JEZUS POŚREDNIKIEM NOWEGO PRZYMIERZA

      Zauważyliśmy, że w każdym przymierzu, w którym obie strony mają zobowiązania, występuje pośrednik, czyli osoba, która stoi pomiędzy nimi, gwarantująca wypełnienie warunków tego przymierza. Mojżesz był pośrednikiem Przymierza Zakonu, a Jezus jest Pośrednikiem Nowego Przymierza. Bóg zwraca się do Niego, aby zagwarantował wypełnienie Zakonu ze strony ludzkości, która ma otrzymać życie wieczne, a Izrael i cały świat będzie szukał u Niego możliwości spełnienia wymagań Zakonu. Kościół Wieku Ewangelii nie przychodzi do Chrystusa pod Nowym Przymierzem ani pod „starym” przymierzem, czyli Przymierzem Zakonu, lecz pod przymierzem starszym niż każde z nich (Gal. 3:17), czyli pod Przymierzem Abrahamowym, jako część potomstwa (Gal. 3:29).

      Tak, jak Przymierze Zakonu, czyli typiczne przymierze (lub „testament”) zostało ratyfikowane, czyli zapieczętowane przez Mojżesza, jego pośrednika, krwią wołów i kozłów (2Moj. 24:1-8), tak Nowe Przymierze ma być zapieczętowane krwią „lepszych ofiar [liczba mnoga]”, które