Sztandar Biblijny nr 312 – 2023 – str. 26

duchowym potomstwem wraz z Jezusem – stracili najlepszą część przymierza – część duchową (Mat. 21:43). Apostoł wyjaśnia: „[…] Izrael nie osiągnął tego, czego tak szukał. Tylko wybrani osiągnęli to, a inni zostali zaślepieni” (Rzym. 11:7, BWP).

Jednak utrata tej lepszej części nie odcięła ich zupełnie od otrzymania udziału w tym przymierzu. „Nie chcę bowiem, bracia [z pogan], abyście nie znali tej tajemnicy − żebyście sami siebie nie uważali za mądrych [uważając, że wszystkie Boskie łaski i przymierze zostało im zabrane i udzielone wam] – że zatwardziałość po części przyszła na Izrael, dopóki nie wejdzie pełnia pogan [tzn. dopóki Kościół − Oblubienica, wybrana spośród pogan (Dz. 15:13-18), nie zostanie próbnie skompletowana ze swych członków]. I tak cały Izrael będzie zbawiony [z zaślepienia, z ich stanu zatwardziałości], jak jest napisane: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba. A to będzie moje przymierze z nimi, gdy zgładzę ich grzechy” (Rzym. 11:25-27, UBG).

Chociaż przez wiele wieków Izraelici byli uznawani za wrogów i zaślepionych na ewangelię, jednak nadal „[…] są umiłowani ze względu na ojców. Nieodwołalne są bowiem dary i powołanie Boże” (Rzym. 11:28, 29, UBG). Zatem te ziemskie błogosławieństwa są dla nich [jako ludzkich istot] tak samo pewne, jak duchowe błogosławieństwa dla istot duchowych, ponieważ tak Bóg obiecał, czyli zawarł to w przymierzu i nigdy tego nie zmieni. Dziękujemy Bogu, że ze względu na to, iż ich „dwójnasób” niełaski (Izaj. 40:1, 2; Jer. 16:18) zakończył się w 1878 r., ich zaślepienie jest po części stopniowo usuwane (zob. broszurę Żydowskie Nadzieje i Perspektywy).

Dostrzegamy szerokość i wspaniałość Boskiego planu i zarządzeń – jak naturalne potomstwo zostało na pewien czas odrzucone, aby potomstwo duchowe mogło zostać rozwinięte, a ono z kolei ma stać się przewodami do błogosławienia ziemskiego potomstwa, a wraz z nimi wszystkich narodów Ziemi. Następnie oni (ziemskie potomstwo) otrzymają miłosierdzie przez wasze (duchowego potomstwa) miłosierdzie (Rzym. 11:31, 32), kiedy „[…] Przyjdzie z Syjonu [Nominalnego Izraela – cielesnego i duchowego] wybawiciel [Jezus i Kościół] i odwróci niepobożność od Jakuba [cielesnego Izraela]” (w. 26, BW). Kiedy to rozumiemy, dostrzegamy pełnię tego przymierza z Abrahamem. Ono pokazuje nam, co Bóg miał na myśli, gdy obiecał, że potomstwo Abrahama będzie potężne, że posiądzie bramy swych nieprzyjaciół [zwycięży Szatana, grzech, błąd, samolubstwo i światowość] i będzie tak bardzo ponad innymi, iż będzie w stanie „błogosławić wszystkie narody ziemi”. „O głębokości bogactwa zarówno mądrości, jak i poznania Boga! Jak niezbadane są jego wyroki i niedocieczone jego drogi! Któż bowiem poznał myśl Pana albo kto był jego doradcą?” (w. 33, 34, UBG).

————-
w ramce

PRZYMIERZE ZAKONU

2. Przymierze Zakonu jest warunkowe i dwustronne – zostało zawarte pomiędzy Bogiem a Izraelem (5Moj. 5:13).
————–

Przymierze Zakonu. To przymierze różniło się od Przymierza Abrahamowego w tym sensie, że było warunkowe i dwustronne – zostało zawarte między Bogiem a Izraelem i przez jego zarządzenia Bóg zobowiązał się dokonać pewnych rzeczy, jeśli Izrael spełni inne rzeczy.

Zakon jest nazwany przymierzem (por. Król. 8:21; Gal. 4:24). To prawo było złożone w rękach pośrednika (Mojżesza – 5Moj. 5:5; por. Gal. 3:19), co dowodzi, że zawierało warunki wiążące dwie strony − „Pośrednika zaś nie ma tam, gdzie chodzi o jednego […]” (Gal. 3:20, BW), tzn. nie jest potrzebny tam, gdzie jest tylko jedna strona związana umową, jak w przypadku Przymierza Abrahamowego.

Zakon nie był częścią pierwszego przymierza ani nie był zawarty z ludźmi tego świata, lecz wyłącznie z cielesnym Izraelem: „Mojżesz zwołał wszystkich Izraelitów i rzekł do nich: Słuchaj, Izraelu […] Pan, nasz Bóg, zawarł z nami przymierze na Horebie. Nie z ojcami naszymi zawarł Pan to przymierze, lecz z nami, z nami, którzyśmy tu wszyscy dziś przy życiu” (5Moj. 5:1-3, BW).

Fakt, że szczególnie Dziesięć Przykazań (2Moj. 34:28; 5Moj. 4:13) i drugorzędnie reszta tego prawa stanowiły to przymierze, jest jasny, gdy czytamy pozostałą część 5 Księgi Mojżeszowej. Wydawałoby się, że to Przymierze Zakonu miało być błogosławieństwem dla Izraela, ale w rzeczywistości, poddając mu się, Żydzi potępili samych siebie, ponieważ jest napisane, „[…] Przeklęty każdy, kto nie wytrwa w pełnieniu wszystkiego, co jest napisane w księdze zakonu” (Gal. 3:10, BW). Dlatego Bóg nigdy nie zamierzał, aby Izrael otrzymał życie przez to przymierze, ponieważ „[…] z uczynków zakonu nie będzie usprawiedliwiony żaden człowiek” (Gal. 2:16, BW).

Co zatem było celem tego przymierza? Miało ono dwa cele: (1) dowodziło, że cielesny człowiek, jako upadłe stworzenie, nie może żyć w harmonii z Bogiem, (2) dowodziło i pokazywało, że doskonały człowiek mógł zachować doskonałe Boskie prawo, jak zachował je Jezus, a skutkiem tego prawnie jak