Sztandar Biblijny nr 311 – 2023 – str. 9
Kiedy uwierzy się, że istnieje jakiś Bóg, to następnym krokiem jest pragnienie przybliżenia się do Niego. Ludzkość, z powodu nieposłuszeństwa i upadku Ojca Adama, straciła społeczność z Bogiem, z natury podlega Jego gniewowi i przekleństwu − „[…] nadziei nie mający i bez Boga na świecie” (Efez. 2:12). W sercu człowieka jest właściwy rodzaj tęsknoty, która pragnie powrotu do Boga i odzyskania społeczności z Nim − naszym Stworzycielem, Dobroczyńcą i Ojcem, jaką pierwotnie posiadał Adam jako syn Boży (Łuk. 3:38). Bóg jest święty; On nie może aprobować grzechu ani mieć z nim społeczności (Abak. 1:13). Jednak kierowany swym współczuciem do ludzkości w jej upadłym stanie, Bóg opracował plan, by uwolnić ją z niewoli grzechu przez odkupienie. Pełny rezultat tego odkupienia zostanie osiągnięty w przyszłości, w „czasach restytucji” (Dz. 3:19-23), kiedy ostatecznie „[…] wszelka nieprawość zatka usta swe”, a grzechu i grzeszników więcej nie będzie, gdy będzie „[…] przybytek Boży z ludźmi, i będzie mieszkał z nimi; a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi, będąc Bogiem ich” (Ps. 107:42; Izaj. 65:17; 66:22; 2 Piotra 3:13; Obj. 21:3, 4).
————-
w ramce
WIARA nie ułatwia spraw, ona sprawia, że są możliwe. Łuk. 1:37
————–
W międzyczasie Bóg cieszy się z powrotu do społeczności z tymi, którzy pokutują za grzech, zwracają się do Niego (Dz. 26:20; 20:21; Rzym. 2:4) i wierzą (Dz. 13:39), i w ten sposób są „usprawiedliwieni z wiary” (Rzym. 5:1). Przez wiarę przyjmują zbawienie, jakie dla nich zapewnił. Ze względu na to, że Jezus umarł za wszystkich, zbawienie koncentruje się na wierze w Niego i przyjęciu Go jako Zbawiciela (Rzym. 3:26; 5:9). Jezus jest dobrym Pasterzem, który oddał swoje życie za nas (Jana 10:11). On powiedział: „Ja jestem drzwiami; jeśli kto przeze mnie wejdzie, zbawiony będzie i wejdzie, i wyjdzie, i pastwisko znajdzie” (Jana 10:9, BW); „[…] Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie” (Jana 14:6, BW). „I nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dz. 4:12, BW). „Albowiem łaską jesteście zbawieni przez wiarę […]” (Efez. 2:8).
W wierze nie ma rzeczywistej wartości zbawienia; ona nie jest sprawiedliwością ani nie usprawiedliwia nas, lecz jesteśmy usprawiedliwieni
Kol.2
przez wiarę, tzn. ona jest środkiem i jest „poczytywana za sprawiedliwość” (Rzym. 4:5). Tak, wiara jest niezbędna do usprawiedliwienia przed Bogiem przez Jezusa Chrystusa, którego okupowa ofiara była przypisywana na korzyść wierzących Wieku Ewangelii, kiedy ich usprawiedliwienie było ożywiane (Żyd. 7:25; 9:24; Rzym. 8:33,34).
Będąc usprawiedliwieni z wiary i mając „pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa”, następnym naszym krokiem jest wiedza o sprawiedliwości Chrystusa i uznanie jej oraz wzrost zgodnie z tą sprawiedliwością, w związku z którą podejmowany jest kolejny krok – oczyszczenie samego siebie z nieczystości ciała i ducha przez Słowo Boże (2Kor. 7:1; Efez. 5:26). Te wszystkie kroki przyprowadzają nas bliżej Boga, lecz one w rzeczywistości nie sprawiają, że jesteśmy Jego własnością ani też nie czynią nas uczniami Chrystusa.
ODDANIE SIĘ BOGU JEHOWIE
Poświęcenie lub oddanie się Bogu jest niezbędne. Gdy zostaliśmy usprawiedliwieni przez wiarę i mamy pokój z Bogiem, i gdy we właściwy sposób wzrastamy w wiedzy i łasce, wielkie łaski, które otrzymujemy od Boga, „miłosierdzia Boże”, coraz bardziej wzbudzają w nas wiarę i miłość − „wiara przez miłość skuteczna” (Gal. 5:6). Zatem jesteśmy nakłaniani do oddania naszej własnej woli w poświęceniu, jak uczynił Pan Jezus (Ps. 40:8; Żyd. 10:7) oraz do przyjęcia woli Bożej za swą własną − zamiast naszej woli lub woli innych ludzi (Mat. 10:37; Łuk. 14:26) − jako rządzącej siły w naszym życiu. Do tego ważnego kroku odnoszą się wersety z Przyp. 23:26; Rzym. 12:1; Mat. 16:24; Mar. 8:34. Ten krok doprowadza nas do drugiej wielkiej łaski Bożej – przywileju synostwa – „[…]do tej [drugiej] łaski, w której stoimy […]”, do której dostęp jest tylko przez wiarę, przez okupową ofiarę naszego Pana Jezusa (Rzym. 5:2, BW). W tej sytuacji mamy nie tylko ciągłe błogosławieństwa „pokoju z Bogiem”, lecz także wielką łaskę „pokoju Bożego” rządzącego w naszych sercach i umysłach przez Chrystusa Jezusa (Kol. 3:15; Filip 4:7).
Po podjęciu tych kroków z wiarą, poświęceni synowie Boga (Jana 1:12; 1Jana 3:1) mają bliską społeczność z Niebiańskim Ojcem i Jego Synem Jezusem Chrystusem, jakiej nikt inny nie ma przywileju mieć (1Jana 1:3,6,7) i uświadamiają sobie